InicioartículosLas mesas y la arquitectura | Luis Gil Pita As mesas e...

[:es]Las mesas y la arquitectura | Luis Gil Pita [:gl]As mesas e a arquitectura | Luis Gil Pita [:en]The tables and the architecture | Luis Gil Pita [:]

[:es]

Olaf Martens
Olaf Martens | Fuente: thebestoflola.blogspot.com.es

¿La mesa es arquitectura? No, pero sí en otros algunos sentidos. No es arquitectura, porque no se trata de ningún recinto o dominio cerrado y a cubierto, eso está claro. Pero tal vez sí es arquitectura si la pensamos como objeto construido sujeto a unas leyes de la estática y también de la práctica uso-función y por tanto susceptible de ser pensada como objeto arquitectónico.

A mí, sin embargo, siempre me han admirado mucho más las mesas por cuestiones antropológicas y sociales que por las estrictamente constructivo-arquitectónicas porque ese espacio sobre el que se desarrollan tantas funciones habituales y diarias del hombre no es más que un pedazo de suelo elevado, una artificialidad revolucionaria desde el más simple invento, que nos permite ser nosotros frente a los otros.

“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, Gótico catalán S.XV.
“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, gótico catalán S.XV.

Un lugar, el suelo repensado, saneado y traído a la cintura que se acompaña del asiento para producir cultura y sociedad. Cultura de la discusión, del encuentro del habla y de la relación social entre varios, del juego, de la comida y del trabajo. El lugar artificial donde se debate y se pactan armisticios verbales bajo ciertas medidas de dominio que evitan llegar a las manos… ¿qué sería de ciertas reuniones familiares o de trabajo si no existiese la distancia marcada por los bordes del perímetro de este invento?

La mesa así vista, es una escena, un pequeño teatro, donde sólo aparecemos de cintura para arriba disimulando nuestros defectos de hombre erguido, para representar lo que somos, o tal vez lo que no somos de cuerpo entero, frente a los demás. Como la mesa es escena y casi siempre amplia, para varios, es también más torpe, menos ligera y más arquitectónica en este sentido de su inmovilidad que su prima la silla. A la mesa no nos la podemos llevar de paseo en el coche, no resiste las mudanzas y los cambios tanto como los asientos, y muchas veces se queda, agarrada a su dominio espacial, cuando se suceden cambios de residencia o local.

Eve Babitz et Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Photo Julian Wasse.
Eve Babitz y Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Fotografía Julian Wasse.

Pero las mesas también nos gustan por lo que guardan en su interior, es decir debajo del sobre, bajo el mantel, donde se tapan las patas del animal, ese mundo onírico de lo escondido que es donde juegan los niños al margen de las conversaciones de los mayores. Juegos también escondidos de los mayores, del roce cómplice y la sexualidad no mostrable o espacio tapado para las trampas y el paso de información no visible.

Hoy la mesa, ese plano sobre el que trabajamos o discutimos, ya no es sólo real, sino que como tantas cosas se ha transformado en el escritorio del ordenador o en la pequeña pantalla del teléfono donde nos encontramos con nuestros comensales o interlocutores presentes en un tablero con otros bordes o vértices mucho más alejados que los del mueble tradicional que era la mesa con patas… Aun así nos sigue maravillando capacidad de encuentro con nosotros mismos, en el trabajo, y con los demás en la acción de comer y estar discutir que genera de esta no arquitectura que es la mesa.

Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fuente: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es
Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fuente: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, marzo 2017

[:gl]

Olaf Martens
Olaf Martens | Fonte: thebestoflola.blogspot.com.es

A mesa é arquitectura? Non, pero se noutros algúns sentidos. Non é arquitectura, porque non se trata de ningún recinto ou dominio pechado e a cuberto, iso está claro. Pero talvez si é arquitectura se a pensamos como obxecto construído suxeito a unhas leis da estática e tamén da práctica uso-función e por tanto susceptible de ser pensada como obxecto arquitectónico.

A min, con todo, sempre me admiraron moito máis as mesas por cuestións antropolóxicas e sociais que polas estritamente construtivo-arquitectónicas porque ese espazo sobre o que se desenvolven tantas funcións habituais e diarias do home non é máis que un pedazo de chan elevado, unha artificialidade revolucionaria desde o máis simple invento, que nos permite ser nós fronte aos outros.

“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, Gótico catalán S.XV.
“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, gótico catalán S.XV.

Un lugar, o chan repensado, saneado e traído á cintura que se acompaña do asento para producir cultura e sociedade. Cultura da discusión, do encontro do fala e da relación social entre varios, do xogo, da comida e do traballo. O lugar artificial onde se debate e páctanse armisticios verbais baixo certas medidas de dominio que evitan chegar ás mans… que sería de certas reunións familiares ou de traballo se non existise a distancia marcada polos bordos do perímetro deste invento?

A mesa así vista,  é unha escena, un pequeno teatro, onde só aparecemos de cintura  para arriba disimulando os nosos defectos de home ergueito, para representar o que somos, ou talvez o que non somos de corpo enteiro, fronte aos demais. Como a mesa é escena e case sempre ampla, para varios, é tamén máis torpe, menos lixeira e máis arquitectónica neste sentido da súa inmobilidade que a súa curmá a cadeira. Á mesa non nola podemos levar de paseo no coche, non resiste as mudanzas e os cambios tanto como os asentos, e moitas veces queda, agarrada ao seu dominio espacial, cando se suceden cambios de residencia ou local.

Eve Babitz et Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Photo Julian Wasse.
Eve Babitz e Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Fotografía Julian Wasse.

Pero as mesas tamén nos gustan polo que gardan no seu interior, é dicir debaixo do sobre, baixo o mantel, onde se tapan as patas do animal, ese mundo onírico do escondido que é onde xogan os nenos á marxe das conversacións dos maiores. Xogos tamén escondidos dos maiores, do roce cómplice e a sexualidade non mostrable ou espazo tapado para as trampas e o paso de información non visible.

Hoxe a mesa, ese plano sobre o que traballamos ou discutimos, xa non é só real, senón que como tantas cousas transformouse no escritorio do computador ou na pequena pantalla do teléfono onde nos atopamos cos nosos comensais ou interlocutores presentes nun taboleiro con outros bordos ou vértices moito máis afastados que os do moble tradicional que era a mesa con patas? Aínda así séguenos marabillando capacidade de encontro connosco mesmos, no traballo, e cos demais na acción para comer e estar discutir que xera desta non arquitectura que é a mesa.

Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fuente: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es
Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fonte: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, marzo 2017[:en]

Olaf Martens
Olaf Martens | Source: thebestoflola.blogspot.com.es

Is table an architecture? Not, but yes in others some senses. It is not an architecture, because it is not a question of any enclosure or closed domain and to cutlery, it is clear. But maybe yes it is an architecture if we think it as constructed object subject to a few laws of the statics and also of the practice use – function and therefore capable of being thought as architectural object.

Nevertheless, always me the tables have admired me much more for anthropologic and social questions that for the strictly constructive – architectural ones because this space on which there develop so many habitual and daily functions of the man is not any more than a piece than high soil, a revolutionary artificialidad from the simplest invention, which allows us to be we opposite to others.

“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, Gótico catalán S.XV.
“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, catalan gothic S.XV.

A place, the rethought, select soil brought to the waist that is accompanied of the seat to produce culture and company. Culture of the discussion, of the meeting of the speech and of the social relation between several, of the game, of the food and of the work. The artificial place where it is debated and verbal armistices are agreed under certain measures of domain that they avoid to come to blows … what would be of certain familiar meetings or of work if there did not exist the distance marked by the edges of the perimeter of this invention?

The table like that seen, it is a scene, a small theatre, where only we appear of waist for above hiding our faults of raised man, to represent what we are, or maybe what we are not of entire body, opposite to the others. Since the table is a scene and almost always wide, for several, is also more awkward, less light and more architectural in this respect of his immobility that his premium the chair. To the table we cannot take her to us of walk in the car, it does not resist the changes and the changes so much as the seats, and often it remains, seized to his spatial domain, when there happen changes of residence or place.

Eve Babitz et Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Photo Julian Wasse.
Eve Babitz and Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Photo Julian Wasse.

But also we like the tables for what they guard in his interior, that is to say under on, under the tablecloth, where they cover the legs of the animal, this oneiric world of the hidden thing that is where they play the children to the margin of the conversations of the major ones. Games also hidden from the major ones, from the fret accomplice and the not demonstrable sexuality or space covered for the traps and the step of not visible information.

Today the table, this plane which we work or discuss, already is not only royal, but as so many things it has transformed in the office of the computer or on the small screen of the telephone where we think our retainers or present speakers in a board other edges or vertexes much more remote that those of the traditional furniture that was the table with legs … Even this way capacity of meeting continues astonishing us with us themselves, in the work, and with the others in the action to eat and be to discuss that it generates of this one not architecture that is the table.

Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fuente: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es
Paris Texas, by Wim Wenders (1984) | Source: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es

Luis Gil Pita, architect
Santiago de Compostela, march 2017[:]

Luis Gil Pita
Luis Gil Pitahttps://gilpitanietopenamariaarquitectos.com/
Arquitecto por la ETSA en 1997, desde ese año colabora en el estudio de Manuel Gallego Jorreto hasta 1999. Becado de investigación en Holanda en 2000-1, con un estudio sobre lo fronterizo y liminar en arquitectura, por la Diputación de A Coruña, fue posteriormente Profesor invitado en el área de proyectos de la Facultad de Arquitectura de Guimaráes, Universidade do Minho, del 2001 hasta el 2007. Desde el inicio de su carrera ha publicado asiduamente artículos y ha participado como editor en diferentes publicaciones alrededor de la arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS