[:es]
En mayo de 1958 el arquitecto y crítico italiano Bruno Zevi lanzó un ataque furibundo contra la Exposición Universal de Bruselas, describiéndola como una feria de las vanidades, en la que cada edificio luchaba por la atención del público1. Incluso Miguel Fisac bramó contra el alarde estructural, el formalismo estéril y la extravagancia arquitectónica sin contenido presentes en dicho evento2. Ni tan siquiera los pabellones más discretos y de menor escala se libraron de aquellas voces críticas que condenaron el espectáculo planteado, al convertir la tecnología en un elemento fetiche para diseñadores y arquitectos3.
Esta reprobación derivaba del eslogan elegido para la Expo58, el cual llevaba por título «Por un mundo más humano». A través de él se reclamaba una mayor atención hacia los conflictos e injusticias del mundo, aunque no quedase muy claro cómo este compromiso con el humanismo debía incorporarse a la arquitectura, o si era necesario hacer evidentes los problemas domésticos de un país en un evento que suponía un escaparate público. Sin embargo, hubo quien sí lo hizo: quién mostró sus miserias y problemas internos al mundo, antes de que los demás los aventasen. Frente a lo que se podría esperar, este ejercicio de autocrítica y de psicoanálisis en plena guerra fría lo realizó un país como los Estados Unidos. Envuelta en una atractiva y multicolor piel, la propuesta denominada Unfinished Business4, que se podría traducir como «asuntos pendientes», complementó al pabellón oficial y se situó junto al mismo en el recinto de Heysel.
La construcción era extraña en muchos sentidos. No fue financiada por el gobierno estadounidense, sino por una revista relacionada con el mundo de las finanzas –Fortune–, que se convirtió en patrocinadora del Departamento de Estado. No fue diseñada por un arquitecto, sino por un ilustrador de cuentos infantiles de origen holandés, Leo Lionni, que era el director creativo de la revista. Y no era un solo edificio, sino que eran tres volúmenes, situados sobre un jardín y conectados entre sí. Cada uno de ellos, con una altura de seis metros, representaban el pasado, el presente y el futuro, respectivamente. La primera pieza, de aspecto plegado, fue empapelada en su interior con un confuso collage de periódicos estadounidenses donde se podían leer titulares relacionados con el urbanismo, el agotamiento de los recursos naturales y el racismo. La segunda pieza, la del presente, mostraba las investigaciones realizadas y los pasos dados para solucionar los problemas anteriormente mencionados. Pero fue curiosamente la tercera, la del futuro, la que resultó más incendiaria: en sus paredes lisas había una gran fotografía donde se veía a niños de distintas razas (blanca, negra y asiática) formando un corro, lo que enervó los ánimos de los políticos segregacionistas. Tanto es así que en abril de 1958 fueron enviadas delegaciones a Bruselas, exigiendo fotografías del presunto agravio5.

Los informes sobre el extraño artefacto fueron contundentes y comenzaron las modificaciones, cierres y renovaciones que obligaron al propio Lionni a volar a Bruselas apresuradamente. Tantas clausuras y aperturas hicieron que al final nadie supiese en Estados Unidos si la construcción estaba abierta o cerrada, pues en el mes de agosto aún llegaban críticas, a pesar de que la imagen de la discordia había ido encogiendo hasta volverse insignificante, sepultada bajo las letras de una canción infantil6. A mediados de ese mismo mes, los tres volúmenes albergaron nuevos contenidos temáticos, relacionados con la salud, la educación y el bienestar. La censura se impuso así en el lugar donde se pretendía mostrar justo lo contrario: la libertad de los medios de comunicación estadounidenses para generar un debate libre7. Según los diarios belgas de la época, los espectadores no pudieron evitar sentirse turbados al ver, cómo paso a paso, el desconocimiento, el miedo y los prejuicios iban asestando navajazos a la inocencia.
Silvia Blanco Agüeira, doctora arquitecta
Viveiro, junio 2015
Notas:
1 Zevi, Bruno, “Bruxelles 1958: primi interrogative”, L’architettura, cronache e storia 31 (1958): 4.
2 Fisac, Miguel, «Exposición Universal de Bruselas», Blanco y Negro, 2398 (1958).
3 Persitz, Alexandre, “Notes et Images”, Architecture D’Aujourd’hui 81 (1958): 94.
4 Los medios belgas lo rebautizaron como «Unfinished Work».
5 Quek, Raymond; Deane, Darren y Butler, Sarah (eds.), Nationalism and Architecture (Surrey: Ashgate Publishing Company, 2012), 86.
6 «Ring Around the Rosie».
7 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia y Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro del curso Secretos de la Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de mayo de 2014).
Este texto ha sido realizado a partir de la información recopilada por el grupo «BRXLLS´58», centrado en la investigación sobre los pabellones que conformaron la Exposición Universal de Bruselas de 1958. Más información: grupo BRXLS58 o BRXLS58@groups.facebook.com
[:gl]
En maio de 1958 o arquitecto e crítico italiano Bruno Zevi lanzou un ataque furibundo contra a Exposición Universal de Bruxelas, describíndoa como unha feira das vaidades, na que cada edificio loitaba pola atención do público1. Mesmo Miguel Fisac bramou contra o alarde estrutural, o formalismo estéril e a extravagancia arquitectónica sen contido presentes en dito evento2. Nin tan sequera os pavillóns máis discretos e de menor escala se libraron daquelas voces críticas que condenaron o espectáculo formulado, ao converter a tecnoloxía nun elemento fetiche para deseñadores e arquitectos3.
Esta reprobación derivaba do slogan elixido para a Expo58, o cal levaba por título «Por un mundo máis humano». A través del reclamábase unha maior atención cara aos conflitos e inxustizas do mundo, aínda que non quedase moi claro como este compromiso co humanismo debía incorporarse á arquitectura, ou se era necesario facer evidentes os problemas domésticos dun país nun evento que supoñía un escaparate público. Non obstante, houbo quen si o fixo: quen mostrou as súas miserias e problemas internos ao mundo, antes de que os demais os aventasen. Fronte ao que se podería esperar, este exercicio de autocrítica e de psicanálise en plena guerra fría realizouno un país como os Estados Unidos. Envolvida nunha atractiva e multicolor pel, a proposta denominada Unfinished Business4, que se podería traducir como «asuntos pendentes», complementou ao pavillón oficial e situouse xunto a este no recinto de Heysel.
A construción era estraña en moitos sentidos. Non foi financiada polo goberno estadounidense, senón que por unha revista non relacionada co mundo das finanzas –Fortune-, que se converteu en patrocinadora do Departamento de Estado. Non foi deseñada por un arquitecto, senón por un ilustrador de contos infantís de orixe holandesa, Leo Lionni, que era o director creativo da revista. E non era un só edificio, senón que eran tres volumes, situados sobre un xardín e conectados entre si. Cada un deles, cunha altura de seis metros, representaban o pasado, o presente e o futuro, respectivamente. A primeira peza, de aspecto pregado, foi empapelada no seu interior cunha confusa colaxe de xornais estadounidenses onde se podían ler titulares relacionados co urbanismo, o esgotamento dos recursos naturais e o racismo. A segunda peza, a do presente, mostraba as investigacións realizadas e os pasos dados para solucionar os problemas anteriormente mencionados. Pero foi curiosamente a terceira, a do futuro, a que resultou máis incendiaria: nas súas paredes lisas había unha gran fotografía onde se vía nenos de distintas razas (branca, negra e asiática) formando unha roda, o que enervou os ánimos dos políticos segregacionistas. Tanto é así que en abril de 1958 foron enviadas delegacións a Bruxelas, esixindo fotografías do presunto agravio5.

Os informes sobre o estraño artefacto foron contundentes e comezaron as modificacións, peches e renovacións que obrigaron o propio Lionni a voar a Bruxelas apresuradamente. Tantas clausuras e aperturas fixeron que ao final ninguén soubese en Estados Unidos se a construción estaba aberta ou pechada, pois no mes de agosto aínda chegaban críticas, a pesar de que a imaxe da discordia fora encollendo ata volverse insignificante, sepultada baixo as letras dunha canción infantil6. A mediados dese mesmo mes, os tres volumes albergaron novos contidos temáticos, relacionados coa saúde, a educación e o benestar. A censura impúxose así no lugar onde se pretendía mostrar xusto o contrario: a liberdade dos medios de comunicación estadounidenses para xerar un debate libre7. Segundo os diarios belgas da época, os espectadores non puideron evitar sentirse turbados ao ver, como paso a paso, o descoñecemento, o medo e os prexuízos ían asestando navalladas á inocencia.
Silvia Blanco Agüeira, doutora arquitecta
Viveiro, xuño 2015
Notas:
1 Zevi, Bruno, “Bruxelles 1958: primi interrogative”, L’architettura, cronache e storia 31 (1958): 4.
2 Fisac, Miguel, «Exposición Universal de Bruselas», Blanco y Negro, 2398 (1958).
3 Persitz, Alexandre, “Notes et Images”, Architecture D’Aujourd’hui 81 (1958): 94.
4 Los medios belgas lo rebautizaron como «Unfinished Work».
5 Quek, Raymond; Deane, Darren y Butler, Sarah (eds.), Nationalism and Architecture (Surrey: Ashgate Publishing Company, 2012), 86.
6 «Ring Around the Rosie».
7 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia y Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro do curso Segredos da Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de maio de 2014).
Este texto foi realizado a partir da información recompilada polo grupo «BRXLLS´58», centrado na investigación sobre os pavillóns que conformaron a Exposición Universal de Bruxelas de 1958. Máis información: grupo BRXLS58 ou BRXLS58@groups.facebook.com
[:en]
In May, 1958 the architect and critical Italian Bruno Zevi threw a furious assault against the Universal Exhibition of Brussels, describing it as a fair of the pretenses, in which every building was fighting for the attention of the public1. Enclosed Michael Fisac roared against the structural ostentation, the sterile formalism and the architectural extravagancy without content present in the above mentioned event2. Not so at least the most discreet pavilions and of minor it climbs they got away themselves from those critical voices that condemned the raised spectacle, when the technology turned into an element fetish for designers and architects3.
This reproof was deriving from the slogan chosen for the Expo58, which was going for title » For a more human world «. Across him one was claiming a major attention towards the conflicts and injustices of the world, though it was not remaining very clear how this commitment with the humanism had to join to the architecture, or if it was necessary to make the domestic problems of a country evident in an event that supposed a public shop window. Nevertheless, there had the one who yes did it: the one who showed his miseries and internal problems to the world, before the others were fanning them. Opposite to what might be waited, this exercise of self-criticism and of psychoanalysis in full cold war it realized a country as the United States. Wrapped in an attractive and multicolored skin, the offer named Unfinished Business4, which might be translated as «unsolved matters», complemented to the official pavilion and placed together with the same one in Heysel’s enclosure.
The construction was strange in many senses. It was not financed by the American government, but by a magazine related to the world of the finance – Fortune-, who turned in sponsoring of the Department of State. It was not designed by an architect, but by an illustrator of infantile stories of Dutch origin, Leo Lionni, who was the creative director of the magazine. And it was not an alone building, but they were three volumes placed on a garden and connected between yes. Each of them, with a height of six meters, were representing the past, the present and the future, respectively. The first piece, of folded aspect, was wrapped in his interior by a confused collage of American newspapers where there could be read holders related to the urbanism, the depletion of the natural resources and the racism. The second piece, that of the present, was showing the realized investigations and the steps given to solve the problems previously mentioned. But it was curiously the third one, that of the future, which turned out to be more incendiary: in his smooth walls there was a great photography where one saw children of different races (white, black and Asian) forming a circle, which enervated the spirits of the political segregationists. So much it is so in April, 1958 delegations were sent to Brussels, demanding photographies of the supposed damage5.

The reports on the strange appliance were forceful and began the modifications, closings and renovations that forced the own Lionni to demolish Brussels hurriedly. So many closing and openings did that ultimately nobody knew in The United States if the construction was opened or closed, since in I shrivel still critiques were coming, in spite of the fact that the image of the discord had been shrinking up to becoming insignificant, buried under the letters of an infantile song6. In the middle of the same month, three volumes sheltered new thematic contents, related to the health, the education and the well-being. The censorship was imposed this way in the place where just person was trying to show him the opposite: the freedom of the American mass media to generate a free debate7. According to the Belgian diaries of the epoch, the spectators could not avoid feel disturbed on having seen, how stepwise, the ignorance, the fear and the prejudices were aiming slashes at the innocence.
Silvia Blanco Agüeira, phD architect
Viveiro, juny 2015
Notes:
1 Zevi, Bruno, “Bruxelles 1958: primi interrogative”, L’architettura, cronache e storia 31 (1958): 4.
2 Fisac, Miguel, «Exposición Universal de Bruselas», Blanco y Negro, 2398 (1958).
3 Persitz, Alexandre, “Notes et Images”, Architecture D’Aujourd’hui 81 (1958): 94.
4 Los medios belgas lo rebautizaron como «Unfinished Work».
5 Quek, Raymond; Deane, Darren y Butler, Sarah (eds.), Nationalism and Architecture (Surrey: Ashgate Publishing Company, 2012), 86.
6 «Ring Around the Rosie».
7 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia and Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro del curso Secretos de la Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de mayo de 2014).
This text has been realized from the information compiled by the group » BRXLLS ‘ 58 «, centred on the investigation on the pavilions that shaped the Universal Exhibition of Brussels of 1958. More information: grupo BRXLS58 o BRXLS58@groups.facebook.com
[:]




