En ocasiones la mayor aspiración de la arquitectura debe ser la del buen vecindario. Esa es la ambición de estas modestas viviendas, localizadas en la sierra norte de Madrid. El empleo de los materiales del lugar, de los ritmos, proporciones y lenguaje, aunque modificados, alterados y actualizados, en la búsqueda de una amable continuidad es un deber por encima, en ocasiones, de lo espectacular o lo extravagante.
San Rafael, una pequeña localidad en la vertiente norte de la sierra de Guadarrama, siempre ocupó el territorio por medio de hotelitos de veraneo que, aunque faltos generalmente de carácter, han configurado un paisaje en el que las montañas próximas han mantenido siempre el protagonismo.
Sin embargo nuevos planeamientos y desarrollos normativos en la localidad imponen tipologías diferentes. De la tensión dialogante entre los nuevos modos urbanos y la segura persistencia de edificaciones de menor tamaño, nace la propuesta.
Completando la manzana existente se intentó mantener un diálogo sereno con las edificaciones próximas: por un lado un vecino medianero, sin carácter y con una altura excesiva, obligaba a encontrar una estrategia que diera cierta continuidad en altura, por otro, la conservación de edificaciones exentas y muy próximas a las que la propuesta merecía cierta consideración. Es por ello que se emplearon alineaciones, la cornisa, y los ritmos de los huecos para articular esas fachadas sugiriendo alturas y densidades materiales diferentes.
Se recurrió a la solución tradicional en el vecindario de las contraventanas para aislar los huecos de la luz y ruido, además de procurar un cierre seguro en los meses en que la casa no se encontrara habitada.
La fachada, se resolvió con un modesto ladrillo dispuesto con la lógica constructiva que lleva implícita su colocación a sardinel. Se trataba, a todos los efectos, de un cierre, más que dar idea de un falso muro de carga. Se encontró que el aparejo que tradicionalmente contribuye a la traba, es a su vez un obstáculo para el entendimiento de un muro que apenas ya funciona en su sentido estructural. Sobre todo dentro de una lógica constructiva que acostumbra a trabajar en relación a las fuerzas de la gravedad con soportes y forjados. Esta solución, en absoluto novedosa y con una tradición constructiva muy propia de los años setenta, ponía sin embargo en valor el propio ladrillo como pieza básica y modesta de la fachada.
El mostrar cada una de las piezas cerámicas en una matriz, contribuyendo con su individualidad y no con su trabazón, creíamos, ayudaba a evitar esta problemática. Piezas sueltas, en filas y columnas como individuos únicos, sin traba, se colocaron apenas unidos entre si por llaves metálicas que hacían las veces de aparejo invisible. En esa trama cerámica, casi abstracta, los huecos de iluminación, tangentes por sus vértices, contribuían a reforzar esa idea anti-gravitartoria. No se trataba y no se muestra como un muro pesado sino como una plementería con su propia lógica y sentido. Algo que se podría percibir incluso desde su planeidad, incluso como lenguaje constructivo.
Las dimensiones verticales de los huecos, y su aparente desorden, intentaban establecer conexiones con las fachadas vecinas tanto presentes como por venir, junto con un buen ritmo de la calle. Ese vibrato logrado mediante las disposiciones de huecos y macizos no buscaba otra cosa que cierto sentido de buen vecindario. Por medio de cierta modestia material y formal se trataba de lograr algo de la discreción que en ocasiones los lugares sugieren, casi como la mayor ambición a que los proyectos puedan aspirar.
Obra: Viviendas NR
Autor: Santiago de Molina
Localización: Crta. de Segovia 13, c/ Alcaudón 4, San Rafael, Segovia, España
Año: 2004-2008
COLABORADORES: Aparejador: Jose María Salcedo, estructuras: Alfonso Gómez Gaite, instalaciones: ineco 98, María Jesús Marqueta
P.E.M.: 1.400.000 euros
SUPERFICIE: 3600 m2
Fotografías: Luis Asín, Santiago de Molina
+ www.santiagodemolina.com
In cause the major aspiration of the architecture it must be that of the good neighborhood. This it is the ambition of these modest housings, located in the north saw of Madrid. The employment of the local materials, of the paces, proportions and language, though modified, altered and updated, in the search of a nice continuity it is a duty above, in occasions, of the spectacular thing or the extravagant thing.![[17]_VIVIENDAS NR_SANTIAGODEMOLINA_PORTADA](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/04/17_VIVIENDAS-NR_SANTIAGODEMOLINA_PORTADA-216x300.jpg)
San Rafael, a small locality in the north slope of the saw of Guadarrama, always occupied the territory by means of semi-detached houses of summer vacation that, though lacking generally of character, they have formed a landscape in which the near mountains have supported always the protagonism.
Nevertheless new plannings and normative developments in the locality impose tipologías different. Of the open to dialog tension between the new urban manners and the sure persistence of buildings of minor size, the offer is born.
Completing the existing apple one tried to support a serene dialog with the near buildings: on the one hand a dividing neighbor, without character and with an excessive height, was forcing to find a strategy that was giving certain continuity in height, for other one, the conservation of buildings exempt and very near that the offer was deserving certain consideration. It is for it that there used alignments, the cornice, and the paces of the hollows to articulate these fronts suggesting heights and material different densities.
One resorted to the traditional solution in the neighborhood of the shutters to isolate the hollows of the light and noise, beside trying a sure closing in the months in which the house was not inhabited.
The front, there was solved by a modest brick arranged with the constructive logic that implicit ride his placement to sardinel. It was a question, to all the effects, of a closing, more that of giving idea of a false wall of load. One thought that the apparel that traditionally he contributes to the hobble, is in turn an obstacle for the understanding of a wall that you upset already it works in his structural sense. Especially inside a constructive logic that is accustomed to be employed at relation to the forces of the gravity with supports and forged. This solution, by no means new and with a constructive very own tradition of the seventies, was putting nevertheless in value the own brick as basic and modest piece of the front.
Showed each of the ceramic pieces in a counterfoil, contributing with his individuality and not with his union, we believed, it was helping to avoid this problematics. Free pieces, in rows and columns as the only individuals, without hobble, were placed scarcely linked to each other by metallic keys that were doing the times of invisible apparel. In this ceramic, almost abstract plot, the hollows of lighting, tangent for his vertexes, were helping to reinforce this idea anti-gravitartoria. It was not treating itself and it does not appear as a heavy wall but as a plementería with his own logic and sense. Something that might be perceived even from his planeidad, even as constructive language.
The vertical dimensions of the hollows, and his apparent disorder, were trying to establish connections with the neighboring fronts so much present as for coming, together with a good pace of the street. This vibrato achieved by means of the dispositions of hollows and clumps was not looking for another thing that certain sense of good neighborhood. By means of certain material and formal modesty it was a question of achieving something of the discretion that in you cause the places they suggest, almost as the major ambition to which the projects could aspire.
Work: NR Housing
Author: Santiago de Molina
Location: Crta. de Segovia 13, c/ Alcaudón 4, San Rafael, Segovia, Spain
Year: 2004-2008
COLLABORATORS: rigger: Jose María Salcedo, structures: Alfonso Gómez Gaite, facilities: ineco 98, María Jesús Marqueta
P.E.M.: 1.400.000 euros
Surface: 3600 m2
Photagraphy: Luis Asín, Santiago de Molina
En ocasións a maior aspiración da arquitectura debe ser a do bo vecindario. Esa é a ambición destas modestas vivendas, localizadas na sierra norte de Madrid. O emprego dos materiais do lugar, dos ritmos, proporcións e linguaxe, aínda que modificados, alterados e actualizados, na procura dunha amable continuidade é un deber por encima, en ocasións, do espectacular ou o extravagante.![[17]_VIVIENDAS NR_SANTIAGODEMOLINA_PORTADA](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/04/17_VIVIENDAS-NR_SANTIAGODEMOLINA_PORTADA-216x300.jpg)
San Rafael, unha pequena localidade na vertente norte da sierra de Guadarrama, sempre ocupou o territorio por medio de hotelitos de veraneo que, aínda que faltos generalmente de carácter, configuraron unha paisaxe no que as montañas próximas mantiveron sempre o protagonismo.
Con todo novas achaiaduras e desenvolvementos normativos na localidade impoñen tipologías diferentes. Da tensión dialogante entre os novos modos urbanos e a segura persistencia de edificaciones de menor tamaño, nace a proposta.
Completando a mazá existente intentouse manter un diálogo sereno coas edificaciones próximas: por unha banda un veciño medianero, sen carácter e cunha altura excesiva, obrigaba a atopar unha estratexia que dese certa continuidade en altura, por outro, a conservación de edificaciones exentas e moi próximas ás que a proposta merecía certa consideración. É por iso que se empregaron alineaciones, a cornisa, e os ritmos dos ocos para articular esas fachadas suxerindo alturas e densidades materiais diferentes.
Recorreuse á solución tradicional no vecindario das contraventanas para illar os ocos da luz e ruído, ademais de procurar unha pechadura segura nos meses en que a casa non se atopase habitada.
A fachada, resolveuse cun modesto ladrillo disposto coa lóxica constructiva que leva implícita a súa colocación a sardinel. Tratábase, para todos os efectos, dunha pechadura, máis que dar idea dun falso muro de carga. Atopouse que o aparello que tradicionalmente contribúe á traba, é á súa vez un obstáculo para o entendemento dun muro que apenas xa funciona no seu sentido estructural. Sobre todo dentro dunha lóxica constructiva que afai traballar en relación ás forzas da gravidade con soportes e forxados. Esta solución, en absoluto novedosa e cunha tradición constructiva moi propia dos anos setenta, poñía con todo en valor o propio ladrillo como peza básica e modesta da fachada.
O mostrar cada unha das pezas cerámicas nunha matriz, contribuíndo coa súa individualidade e non coa súa trabazón, criamos, axudaba a evitar esta problemática. Pezas soltas, en filas e columnas como individuos únicos, sen traba, colocáronse apenas unidos entre si por chaves metálicas que facían as veces de aparello invisible. Nesa trama cerámica, case abstracta, os ocos de iluminación, tangentes polos seus vértices, contribuían a reforzar esa idea anti-gravitartoria. Non se trataba e non se mostra como un muro pesado senón como unha plementería coa súa propia lóxica e sentido. Algo que se podería percibir ata desde o seu planeidad, ata como linguaxe constructivo.
As dimensións verticais dos ocos, e a súa aparente desorde, intentaban establecer conexións coas fachadas veciñas tanto presentes como por vir, xunto cun bo ritmo da rúa. Ese vibrato logrado mediante as disposicións de ocos e macizos non buscaba outra cousa que certo sentido de bo vecindario. Por medio de certa modestia material e formal tratábase de lograr algo da discreción que en ocasións os lugares suxiren, case como a maior ambición a que os proxectos poidan aspirar.
Obra: Vivendas NR
Autor: Santiago de Molina
Localización: Crta. de Segovia 13, c/ Alcaudón 4, San Rafael, Segovia, España
Ano: 2004-2008
COLABORADORES: Aparexador: Jose María Salcedo, estructuras: Alfonso Gómez Gaite, instalacións: ineco 98, María Jesús Marqueta
P.E.M.: 1.400.000 euros
Superficie: 3600 m2
Fotografías: Luis Asín, Santiago de Molina





















