InicioeventosPremio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014Premio Rafael...

Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos 2014Rafael Manzano Martos and Restoration of Monuments Award 2014

Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son los ganadores del Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014, obtenido por la labor que han desarrollado durante décadas de defensa y puesta en práctica de una arquitectura más consciente del contexto y de las necesidades de sus habitantes, capaz de integrar la tradición local y el lenguaje clásico en la modernidad.

 

Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtuvieron el título de arquitecto en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra en 1975 y en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibió también el título de Máster en Diseño Urbano por la Escuela de Arquitectura de Oxford en 1978 y se doctoró por la Universidad de Navarra en 1984. Ambos han sido Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles y han impartido clase en la Escuela de Arquitectura de la Universidad del Pais Vasco, donde Javier Cenicacelaya es Catedrático de Composición Arquitectónica desde 1993, y en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Miami, donde Cenicacelaya alcanzó el cargo de Dean, además de en muchos otros centros nacionales e internacionales.

Fundaron en 1988 la revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertiría en un referente internacional para la arquitectura clásica contemporánea y el retorno a la tradición de la arquitectura de su tiempo. Esta revista forma parte de una amplia trayectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas olvidadas por el fundamentalismo vanguardista, en la que podemos encontrar la organización de exposiciones como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura y Ciudad (1986), y Arquitectura Neoclásica en el País Vasco (1990), exhibidas en varias ciudades de España, así como frecuentes conferencias y clases tanto en nuestro país como en el extranjero y un gran número de publicaciones de libros y artículos sobre una amplia temática.

Su trabajo se ha desarrollado fundamentalmente en Bilbao, donde fundaron su estudio en 1983, contribuyendo desde entonces con sus numerosas intervenciones arquitectónicas en el ámbito vizcaíno a que se consolidara una forma de hacer arquitectura alejada de los corsés formales impuestos por la vanguardia arquitectónica. Abogando por hacer uso de cuantos recursos arquitectónicos pudieran ser válidos hoy en día, reintegraron las formas, lenguajes y materiales de la tradición al conjunto de herramientas disponibles para el arquitecto contemporáneo.

Entre sus obras más representativas en este sentido podemos destacar el Centro Rural de La Rigada (Musques), la sala multiusos del Colegio Sagrada Familia de Derio, el edificio de oficinas y centro cultural de Durango, la ampliación y rehabilitación de una casa en Galdácano, todos ellos en Vizcaya, y su contribución a la reconstrucción de la Rue Lacken de Bruselas.

El Centro Rural fue encargado por el Ayuntamiento de Musques para las reuniones de la comunidad local. Aloja un salón, aseos y, en una planta inferior, duchas para los que juegan en un frontón cercano. Está construido con métodos tradicionales, a base de muros de carga y estructura de cerchas madera. Se utiliza el orden toscano, como el más rural de los órdenes, en los pórticos adosados al edificio, destinados a proteger a la gente de la lluvia, y a servir de punto de encuentro comunitario.

La sala del colegio de Derio debía servir para diferentes usos: desde ceremonias y reuniones escolares, a zona de juego para los niños más pequeños en los días de lluvia, pero también como símbolo y representación del conjunto de edificios del colegio. Está concebido como un gran salón, con un muro bajo para dar privacidad desde el exterior, y grandes ventanales a un nivel superior, para tener la máxima iluminación incluso en los días más nublados. Una cubierta a dos aguas protege al edificio y crea unos frontones muy bajos.

El edificio de Durango se alza en una de las fachadas de la plaza Ezkurdi, donde se encuentra el número más significativo de edificios históricos del municipio, convirtiéndose con ello en un emplazamiento particularmente sensible. En un solar únicamente 10 metros de anchura se requerían tres accesos distintos, para una sociedad cultural y para las oficinas de las plantas superiores. Con estos condicionantes, optaron por crear una única entrada relevante que unificara las tres puertas requeridas, sin que el edificio perdiera la representatividad que su condición de sociedad cultural requería. Una amplia galería acristalada replica en las plantas superiores del edificio uno de los dispositivos climáticos tradicionales más comúnmente utilizados en las arquitecturas propias de las regiones cantábricas.

En el caso de Galdácano trabajaron sobre una casa existente, cuya existencia respetaron, rehabilitándola  y añadiéndole dos nuevos volúmenes. La casa se sitúa junto a un monumento nacional: la iglesia gótica de Santa María, por lo que resultaba fundamental mantener el carácter de ese lugar y el equilibrio reposado entre lo vernáculo y lo monumental. Se reconstruyó toda la estructura de la casa, que estaba en muy mal estado. Las nuevas adiciones proporcionaron los espacios adicionales requeridos por la familia. En ellas se usaron profusamente la madera y la piedra; con la casa tradicional vasca como referente formal y constructivo fundamental.

Su edificio de viviendas en la Rue de Lacken de Bruselas formó parte de una innovadora y ambiciosa operación que fue coordinada por el arquitecto belga Maurice Culot: la reconstrucción de una calle completa que años antes había sido eliminada del tejido urbano tradicional de la ciudad para albergar un gran edificio moderno. En este conjunto, los arquitectos que contribuyeron a su recuperación, devolvieron a la zona la escala, los materiales y el lenguaje de la arquitectura marcadamente clásica que anteriormente la había caracterizado.

Además de estas actuaciones, es también destacable su contribución a la recuperación de la imagen urbana de la ciudad de Bilbao, donde se encargaron de la restauración de uno de sus más representativos edificios: el Palacio de la Diputación de Vizcaya. Esta intervención formó parte de un amplio conjunto de actuaciones que convirtieron a la ciudad en el atractivo destino turístico que es hoy en día, mérito injustamente atribuido en exclusiva a la construcción del Museo Guggenheim, que no fue sino un complemento a esta notable operación de revalorización del centro histórico y del excelente ensanche de la ciudad.

Al margen de los mencionados trabajos, durante su estancia en los Estados Unidos realizaron en Florida obras como la Iglesia de Saint John Neumann en Miami y viviendas en Alys Beach.

Su obra se ha expuesto en diversos lugares como la Fondation Pour L’Architecture de Bruselas, la Trienale de Bolonia, la Prince’s Foundation de Londres, o la Bienal de Venecia, entre otros, y han recibido a lo largo de su carrera profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 y 1989), Jóvenes Arquitectos Españoles (1990), Colegio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Ciudad de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo a la Reconstrucción de la Ciudad (1992 y 1995), National Builders Council of America (1997) y el Charter Award del CNU (2003), a los que se suma ahora este nuevo reconocimiento.

+ info

Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son os gañadores do Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos 2014, obtido polo labor que desenvolveron durante décadas de defensa e posta en práctica dunha arquitectura máis consciente do contexto e das necesidades dos seus habitantes, capaz de integrar a tradición local e a linguaxe clásica na modernidade.

Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtiveron o título de arquitecto na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra en 1975 e en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibiu tamén o título de Máster en Deseño Urbano pola Escola de Arquitectura de Oxford en 1978 e doutorouse pola Universidade de Navarra en 1984. Ambos os dous foron Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles e impartiron clase na Escola de Arquitectura da Universidade do Pais Vasco, onde Javier Cenicacelaya é Catedrático de Composición Arquitectónica dende 1993, e na Escola de Arquitectura da Universidade de Miami, onde Cenicacelaya alcanzou o cargo de Dean, ademais de en moitos outros centros nacionais e internacionais.

Fundaron en 1988 a revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertería nun referente internacional para a arquitectura clásica contemporánea e o retorno á tradición da arquitectura do seu tempo. Esta revista forma parte dunha ampla traxectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas esquecidas polo fundamentalismo vangardista, na que podemos encontrar a organización de exposicións como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura e Cidade (1986), e Arquitectura Neoclásica no País Vasco (1990), exhibidas en varias cidades de España, así como frecuentes conferencias e clases tanto no noso país como no estranxeiro e un grande número de publicacións de libros e artigos sobre unha ampla temática.

O seu traballo desenvolveuse fundamentalmente en Bilbao, onde fundaron o seu estudo en 1983, contribuíndo dende entón coas súas numerosas intervencións arquitectónicas no ámbito biscaíño a que se consolidase unha forma de facer arquitectura afastada dos corpiños formais impostos pola vangarda arquitectónica. Avogando por facer uso de cantos recursos arquitectónicos puideran ser válidos hoxe en día, reintegraron as formas, linguaxes e materiais da tradición ao conxunto de ferramentas dispoñibles para o arquitecto contemporáneo.

Entre as súas obras máis representativas neste sentido podemos destacar o Centro Rural de La Rigada (Musques), a sala multiúsos do Colexio Sagrada Familia de Derio, o edificio de oficinas e centro cultural de Durango, a ampliación e rehabilitación dunha casa en Galdácano, todos eles en Biscaia, e a súa contribución á reconstrución da Rue Lacken de Bruxelas.

O Centro Rural foi encargado polo Concello de Musques para as reunións da comunidade local. Aloxa un salón, aseos e, nunha planta inferior, duchas para os que xogan nun frontón próximo. Está construído con métodos tradicionais, a base de muros de carga e estrutura de cerchas madeira. Utilízase a orde toscana, como a máis rural das ordes, nos pórticos pegados ao edificio, destinados a protexer a xente da chuvia, e a servir de punto de encontro comunitario.

A sala do colexio de Derio debía servir para diferentes usos: dende cerimonias e reunións escolares, a zona de xogo para os nenos máis pequenos nos días de chuvia, pero tamén como símbolo e representación do conxunto de edificios do colexio. Está concibido como un gran salón, cun muro baixo para dar privacidade dende o exterior, e grandes ventanais a un nivel superior, para ter a máxima iluminación mesmo nos días máis anubrados. Unha cuberta a dúas augas protexe ao edificio e crea uns frontóns moi baixos.

No caso de Galdácano traballaron sobre unha casa existente, cuxa existencia respectaron, rehabilitándoa e engadíndolle dous novos volumes. A casa sitúase xunto a un monumento nacional: a igrexa gótica de Santa María, polo que resultaba fundamental manter o carácter dese lugar e o equilibrio repousado entre o vernáculo e o monumental. Reconstruíuse toda a estrutura da casa, que estaba en moi mal estado. As novas adicións proporcionaron os espazos adicionais requiridos pola familia. Nelas usáronse profusamente a madeira e a pedra; coa casa tradicional vasca como referente formal e construtivo fundamental.

O seu edificio de vivendas na Rue de Lacken de Bruxelas formou parte dunha innovadora e ambiciosa operación que foi coordinada polo arquitecto belga Maurice Culot: a reconstrución dunha rúa completa que anos antes fora eliminada do tecido urbano tradicional da cidade para albergar un grande edificio moderno. Neste conxunto, os arquitectos que contribuíron á súa recuperación, devolveron á zona a escala, os materiais e a linguaxe da arquitectura marcadamente clásica que anteriormente a caracterizara.

Ademais destas actuacións, é tamén destacable a súa contribución á recuperación da imaxe urbana da cidade de Bilbao, onde se encargaron da restauración dun dos seus máis representativos edificios: o Pazo da Deputación de Biscaia. Esta intervención formou parte dun amplo conxunto de actuacións que converteron á cidade no atractivo destino turístico que é hoxe en día, mérito inxustamente atribuído en exclusiva á construción do Museo Guggenheim, que non foi senón un complemento a esta notable operación de revalorización do centro histórico e do excelente ensanche da cidade.

Á marxe dos mencionados traballos, durante a súa estanza nos Estados Unidos realizaron en Florida obras como a Igrexa de Saint John Neumann en Miami e vivendas en Alys Beach.

A súa obra expúxose en diversos lugares como a Fondation Pour L’Architecture de Bruxelas, a Trienale de Bolonia, a Prince’s Foundation de Londres, ou a Bienal de Venecia, entre outros, e recibiron ao longo da súa carreira profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 e 1989), Novos Arquitectos Españois (1990), Colexio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Cidade de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo á Reconstrución da Cidade (1992 e 1995), National Builders Council of America (1997) e o Chárter Award do CNU (2003), aos que se suma agora este novo recoñecemento.

+ info

Javier Cenicacelaya and Íñigo Saloña are the winners of the Prize Rafael Manzano of Classic Architecture and Restoration of Monuments 2014 obtained by the labor that they have developed during decades of defense and putting in practice of a more conscious architecture of the context and of the needs of his inhabitants, capable of integrating the local tradition and the classic language in the modernity.

Javier Cenicacelaya (1951) and Íñigo Saloña (1958) obtained the architect’s title in the School of Architecture of the University of Navarre in 1975 and in 1981 respectively. Cenicacelaya got also Máster’s title in Urban Design for the School of Architecture of Oxford in 1978 and took doctor’s degree for the University of Navarre in 1984. Both have been Visiting Scholars of the Institute for the Arts and the Humanities of the Foundation John Paul Getty of Los Angeles and have given class in the School of Architecture of the University of the Basque Country, where Javier Cenicacelaya is A Professor of Architectural Composition from 1993, and in the School of Architecture of the University of Miami, where Cenicacelaya reached the Dean’s cargo, besides in many other national and international centers.

They founded in 1988 the international magazine of architecture Architectural Composition Art and Architecture, which would turn into an international modal for the classic contemporary architecture and the return to the tradition of the architecture of his time. This magazine forms a part of a wide path reivindicativa of architectural alternatives forgotten by the ultramodern fundamentalism, in that we can find the organization of exhibitions as Joze Plecnik 1872-1957, Architecture and City (1986), and Neoclassic Architecture in the Country Vasco (1990), exhibited in several cities of Spain, as well as frequent conferences and classes so much in our country as abroad and a great number of publications of books and articles about a wide subject matter.

His work has developed fundamentally in Bilbao, where they founded his study in 1983, contributing since then with his numerous architectural interventions in the area vizcaíno that there was consolidated a way of doing architecture removed from the formal corsets imposed by the architectural forefront. Pleading for using all the architectural resources they could be valid today in day, they restored the forms, languages and materials of the tradition to the set of available tools for the contemporary architect.

Between his more representative works in this respect we can emphasize the Rural Center of The Rigada (Musques), the room multiuses of the College Derio’s Sacred Family, the office block and Durango’s cultural center, the amplification and rehabilitation of a house in Galdácano, all of them in Biscay, and his contribution to the reconstruction of the Rue Lacken of Brussels.

The Rural Center was entrusted by Musques’s Town hall for the meetings of the local community. It lodges a lounge, bathrooms and, in a low plant, you douche for those who play in a nearby fronton. It is constructed by traditional methods, based on walls of load and structure of cerchas wood. The order is in use toscano, as the most rural of the orders, in the porticoes attached to the building, destined to protect the people of the rain, and to using as point of community meeting.

The room of Derio’s college had to serve for different uses: from ceremonies and school meetings, to zone of game for the smallest children in the rainy days, but also as symbol and representation of the set of buildings of the college. It is conceived as a great lounge, with a low wall to give privacy from the exterior, and big large windows to a top level, to have the maximum lighting enclosed in the cloudiest days. A cover to two waters protects to the building and creates a few very low frontons.

Durango’s building raises in one of the fronts of the square Ezkurdi, where one finds the most significant number of historical buildings of the municipality, turning with it into a particularly sensitive emplacement. In a lot only 10 meters of width were asking three different accesses from themselves, for a cultural society and for the offices of the top floors. With determining these, they chose to create the only relevant entry that was unifying three needed doors, without the building was losing the representation that his condition of cultural society was needing. A wide gallery acristalada answers in the top floors of the building one of the climatic traditional devices more commonly used in the own architectures of the Cantabrian regions.

In case of Galdácano they worked on an existing house, which existence they respected, rehabilitating her and him adding two new volumes. The house places close to a national monument: the Gothic church of Santa Maria, for what it was turning out to be fundamental to support the character of this place and the balance rested between the vernacular thing and the monumental thing. There was reconstructed the whole structure of the house, which it was in very bad been. The new additions provided the additional spaces needed by the family. In them the wood and the stone were used profusely; with the traditional Basque house like formal and constructive fundamental modal.

His building of housings in the Rue de Lacken of Brussels formed a part of an innovative and ambitious operation that was coordinated by the Belgian architect Maurice Culot: the reconstruction of a street completes that years before had been eliminated of the urban traditional fabric of the city to shelter a great modern building. In this set, the architects who contributed to his recovery, returned to the zone the scale, the materials and the language of the architecture marcadamente classic that previously had characterized her.

Besides these performances, his contribution is also prominent to the recovery of the urban image of the city of Bilbao, where they took charge of the restoration of one of his more representative buildings: the Palace of the Deputation of Biscay. This intervention formed a part of a wide set of performances that they converted to the city into the attractive tourist destiny that is today in day, merit unjustly attributed in sole right to the construction of the Museum Guggenheim, which was not but a complement to this notable operation of revaluation of the historical center and of the excellent widening of the city.

To the margin of the mentioned works, during his stay in the United States they realized in Florida you act as Saint John’s Church Neumann in Miami and housings in Alys Beach.

His work has been exposed in diverse places as the Fondation Pour L’Architecture of Brussels, the Trienale of Bologna, the Prince’s Foundation of London, or the Biennial one of Venice, between others, and they have received along his professional career numerous prizes: Biscay of Architecture (1988 and 1989), Young Spanish Architects (1990), I Become a member of  association Architects’ Basque – Navarrese one (1991, 2003, 2007), City of Burgos of Architecture (1992), European Prize to the Reconstruction of the City (1992 and 1995), National Builders Council of America (1997) and the Charter Award of the CNU (2003), to that this new recognition adds now.

+ info

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS