
Cuando Johanes Jacobus Pieter Oud es nombrado arquitecto de la ciudad de Rotterdam en 1918, uno de sus primeros objetivos fue planificar una importante cantidad de intervenciones urbanas, promoviendo la construcción de numerosos barrios con el objetivo de paliar el déficit de viviendas. La primera intervención del plan urbanístico que hace público es el diseño de viviendas en el barrio Sprangen, que lleva a cabo meses después. Posteriormente, en 1920, comienza el desarrollo de un proyecto de intervención urbana para el barrio Oud-Mathenesse, que incluía un barrio de viviendas provisionales de sólo 25 años de duración.
El conjunto formaba parte del plan de crecimiento previsto para Rotterdam y para tal fin se concedió una parcela triangular en una zona poco atractiva al oeste de la ciudad. Estaba compuesto por 343 viviendas, 8 comercios y un edificio administrativo y su materialización concedió a Oud un mayor reconocimiento público. El barrio fue inaugurado en 1923 y demolido en 1989, superando la previsión de vida útil por 41 años.

Como parte del programa de obras, Oud diseña la oficina para el director del emprendimiento, una pequeña construcción temporal, que exhibe plenamente el espíritu impulsor del grupo De Stijl. Oud puso especial énfasis en el diseño de la oficina, sabiendo que era la oportunidad propicia para experimentar los principios neoplásticos. A pesar de haberse distanciado de Van Doesburg y de abandonar el grupo en 1921, este trabajo y el posterior Café De Unie de 1925, están imbuidos del espíritu del grupo. Oud experimentó un ejercicio tridimensional donde aplica la paleta de colores que Bart Van der Leck impropuso en el grupo y Piet Mondrian adoptó como representativa del neoplasticismo.
La construcción de la oficina se realizó íntegramente en madera. Está compuesta por tres volúmenes: uno cubo de color rojo y otro similar de color azul, interceptados por un volumen más estilizado de color amarillo. El volumen amarillo contiene la puerta de acceso, y sobre ella Oud grabo en sentido vertical la palabra director, con la tipografía utilizada en la portada de la revista De Stijl. En el interior, la madera se muestra en forma natural, barnizada. El cubo azul contiene una habitación, cocina y baño y el cubo rojo es un gran espacio sin divisiones. Inauguradas las obras en 1923, la oficina del Director quedo desocupada. Tiempo después fue ocupada y finalmente abandonada al iniciarse la segunda guerra mundial, para terminar incendiada por una acción vandálica en 1944.

El interés por preservar la herencia del grupo De Stijl movilizó a organismos de gobierno y organizaciones privadas a recuperar la mayor cantidad de obras posibles. En 1974 la casa Schröder fue restaurada y pasó formar parte del Centraal Museum Utrech. En 1986 se reconstruyó el edificio del Café De Unie bajo la dirección del arquitecto Carel Weeber. Finalmente en 1992 se reconstruyo la casa del director según los planos originales, bajo la dirección de arquitecto Wytze Patijn:
“El espíritu vivificante de una época y no las formas tradicionales forman la dirección de su arte. Es así como la tendencia del desarrollo arquitectural se ofrece otra vez, pero que en apariencia lo supera en mucho. Es una arquitectura que se expande libremente a plena luz, con una pureza de proporciones, con una explosión de colores y una claridad orgánica de la forma.”
J.J.P.Oud, Revista Merz nº 8/9, abril de 1924
Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Argentina. Septiembre 2015

When Johanes Jacobus Pieter Oud is nominated an architect of the city of Rotterdam in first 1918, one of his aims it was to plan an important quantity of urban interventions, promoting the construction of numerous neighborhoods with the aim to relieve the deficit of housings. The first intervention of the urban development plan that public does is the design of housings in the Sprangen neighborhood, which it carries out some months later. Later, in 1920, it begins the development of a project of urban intervention for the Oud-Mathenesse neighborhood, which was including a neighborhood of provisional housings of only 25 years of duration.
The set was forming a part of the plan of growth foreseen for Rotterdam and for such an end a triangular plot was granted in a slightly attractive zone to the west of the city. It was composed by 343 housings, 8 trades and an administrative building and his materialization granted a major public recognition to Oud. The neighborhood was inaugurated in 1923 and demolished in 1989, overcoming the forecast of useful life for 41 years

As part of the program of works, Oud designs the office for the director of the emprendimiento, a small temporary construction, which exhibits fullly the driving spirit of the group De Stijl. Oud put special emphasis in the design of the office, knowing that it was the propitious opportunity to experience the beginning neoplásticos. In spite of having drifted apart of Van Doesburg and of leaving the group in 1921, this work and later Café De Unie of 1925, is imbued with the spirit of the group. Oud experienced a three-dimensional exercise where it applies the palette of colors that Bart Van der Leck impropuso in the group and Piet Mondrian adopted like representative of the neoplasticismo.
The construction of the office was realized entirely in wood. It is composed by three volumes: one bucket of red color and similar other one of blue color, intercepted by a volume more stylized of yellow color. The yellow volume contains the door of access, and on her Oud I record in vertical sense the word the director, with the typography used in the front page of Stijl’s magazine. In the interior, the wood appears in natural, varnished form. The blue bucket contains a room, kitchen and bath and the red bucket is a great space without divisions. Inaugurated the works in 1923, the office of the director I remain unoccupied. Time later it was intrusaded and finally left on the second world war having begun, to end inflamed by an action vandálica in 1944.

The interest to preserve the inheritance of the group Of Stijl mobilized to organisms of government and organizations deprived to recovering the major quantity of possible works. In 1974 the Schröder house was restored and happened to form a part of the Centraal Museum Utrech. In 1986 there was reconstructed the building of Unie’s Coffee under the direction of the architect Carel Weeber. Finally in 1992 I reconstruct the house of the director according to the original planes, under the architect’s direction Wytze Patijn:
El interés por preservar la herencia del grupo De Stijl movilizó a organismos de gobierno y organizaciones privadas a recuperar la mayor cantidad de obras posibles. En 1974 la casa Schröder fue restaurada y pasó formar parte del Centraal Museum Utrech. En 1986 se reconstruyó el edificio del Café De Unie bajo la dirección del arquitecto Carel Weeber. Finalmente en 1992 se reconstruyo la casa del Ddirector según los planos originales, bajo la dirección de arquitecto Wytze Patijn:
“The refreshing spirit of an epoch and the traditional forms form the direction of his art. It is as well as the trend of the development arquitectural offers itself again, but that by all appearances overcomes it in much. It is an architecture that expands freely to full light, with a purity of proportions, with an explosion of colors and an organic clarity of the form.”
J.J.P.Oud, Merz Magazine nº 8/9, 1924, april.
Marcelo Gardinetti. Architect
La Plata, Argentina. September 2015

Cando Johanes Jacobus Pieter Oud é nomeado arquitecto da cidade de Rotterdam en 1918, un dos seus primeiros obxectivos foi planificar unha importante cantidade de intervencións urbanas, promovendo a construción de numerosos barrios co obxectivo de paliar o déficit de vivendas. A primeira intervención do plan urbanístico que fai público é o deseño de vivendas do barrio Sprangen, que leva a cabo meses despois. Posteriormente, en 1920, comeza o desenvolvemento dun proxecto de intervención urbana para o barrio Oud-Mathenesse, que incluía un barrio de vivendas provisionais de só 25 anos de duración.
O conxunto formaba parte do plan de crecemento previsto para Rotterdam e para tal fin concedeuse unha parcela triangular nunha zona pouco atractiva ao oeste da cidade. Estaba composto por 343 vivendas, 8 comercios e un edificio administrativo e a súa materialización concedeu a Oud un maior recoñecemento público. O barrio foi inaugurado en 1923 e demolido en 1989, superando a previsión de vida útil por 41 anos.

Como parte do programa de obras, Oud deseña a oficina para o director do emprendimiento, unha pequena construción temporal, que exhibe plenamente o espírito impulsor do grupo De Stijl. Oud puxo especial énfase no deseño da oficina, sabendo que era a oportunidade propicia para experimentar os principios neoplásticos. A pesar de distanciarse de Van Doesburg e de abandonar o grupo en 1921, este traballo e o posterior Café De Unie de 1925, están imbuídos do espírito do grupo. Oud experimentou un exercicio tridimensional onde aplica a paleta de cores que Bart Van der Leck impropuso no grupo e Piet Mondrian adoptou como representativa do neoplasticismo.
A construción da oficina realizouse integramente en madeira. Está composta por tres volumes: un cubo de cor vermella e outro similar de cor azul, interceptados por un volume máis estilizado de cor amarela. O volume amarelo contén a porta de acceso, e sobre ela Oud gravo en sentido vertical a palabra director, coa tipografía utilizada na portada da revista De Stijl. No interior, a madeira móstrase en forma natural, vernizada. O cubo azul contén un cuarto, cociña e baño e o cubo vermello é un grande espazo sen divisións. Inauguradas as obras en 1923, a oficina do Director quedo desocupada. Tempo despois foi ocupada e finalmente abandonada ao iniciarse a segunda guerra mundial, para rematar incendiada por unha acción vandálica en 1944.

O interese por preservar a herdanza do grupo De Stijl mobilizou organismos de goberno e organizacións privadas a recuperar a maior cantidade de obras posibles. En 1974 a casa Schröder foi restaurada e pasou formar parte do Centraal Museum Utrech. En 1986 reconstruíuse o edificio do Café De Unie baixo a dirección do arquitecto Carel Weeber. Finalmente en 1992 se reconstrúo a casa do director segundo os planos orixinais, baixo a dirección de arquitecto Wytze Patijn:
“O espírito vivificante dunha época e non as formas tradicionais forman a dirección da súa arte. É así como a tendencia do desenvolvemento arquitectural se ofrece outra vez, pero que en aparencia o supera en moito. É unha arquitectura que se expande libremente a plena luz, cunha pureza de proporcións, cunha explosión de cores e unha claridade orgánica da forma.”
J.J.P.Oud, Revista Merz nº 8/9, abril de 1924
Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Argentina. Setembro 2015




