[:es]
En un primer vistazo algo no encaja, pero por contra, el conjunto irradia un magnetismo atrayente.
Jean Prouvé construyó junto a Charlotte Perriand este prototipo para el Salón de Artes Domésticas frente al Grand Palais de París. Tiempo después fue desmantelado, pero aún se conservan algunas imágenes y esquemas.
Diseñada para trabajadores del petróleo radicados en el Sahara. La Maison Saharienne de 1938, podría resumirse como una gran cubierta, que cubría dos cabinas, una para dormir y otra para vivir.

La cubierta parasol parece apoyarse en unos leves pilares, pero son demasiado livianos para soportar compresión alguna, ademas de presentarse en ángulos, que desde luego no parecen responder a la gravedad. Eso es lo que no encaja.
La lámina de la cubierta parece describir una curva aleatoria, banal, pero lo cierto es que describe su propia deformada. Apoyada únicamente en las vigas centrales, la cubierta se flecha hasta alcanzar el equilibrio que su propia deformación establece, así que Prouvé introduce esos pilarillos laterales a modo de estabilizadores, de tensores o fijaciones, que con el mínimo esfuerzo posible se oponen al viento, que quiere sacar la lámina de la cubierta de su monótona estabilidad.

Al fin y al cabo, Prouvé y Perriand únicamente reinterpretaron el lenguaje oculto de la forma de las jaimas tradicionales del Sahara.
Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. febrero 2015[:gl]
Nunha primeira ollada algo non encaixa, pero por contra, o conxunto irradia un magnetismo atrayente.
Jean Prouvé construíu xunto a Charlotte Perriand este prototipo para o Salón de Artes Domésticas fronte ao Grand Palais de París. Tempo despois foi desmantelado, pero aínda se conservan algunhas imaxes e esquemas.
Deseñada para traballadores do petróleo radicados no Sahara. A Maison Saharienne de 1938, podería resumirse como unha gran cuberta, que cubría dúas cabinas, unha para durmir e outra para vivir.

O cuberta parasol parece apoiarse nuns leves alicerces, pero son demasiado liviáns para soportar compresión algunha, ademas de presentarse en ángulos, que desde logo non parecen responder á gravidade. Iso é o que non encaixa.
A lámina da cuberta parece describir unha curva aleatoria, banal, pero o certo é que describe a súa propia deformada. Apoiada unicamente nas vigas centrais, a cuberta se frecha ata alcanzar o equilibrio que a súa propia deformación establece, así que Prouvé introduce eses pilarillos laterais a modo de estabilizadores, de tensores ou fixacións, que co mínimo esforzo posible opóñense ao vento, que quere sacar a lámina da cuberta da súa monótona estabilidade.

Á fin e ao cabo, Prouvé e Perriand unicamente reinterpretaron a linguaxe oculta da forma das jaimas tradicionais do Sahara.
Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. febreiro 2015[:en]
In the first glimpse something does not fit, but for against, the set radiates an attractive magnetism.
Jean Prouvé constructed together with Charlotte Perriand this prototype for the Lounge of Domestic Arts opposite to the Grand Palais of Paris. Time later it was dismantled, but still some images and schemes remain.
Designed for workers of the oil taken root in the Sahara. The Maison Saharienne of 1938, might be summarized as a great cover, which was covering two cabins, one to sleep and other one to live.

The cover parasol seems to rest on a few slight props, but they are too frivolous to support some compression, beside appearing in angles, which certainly do not seem to answer to the gravity. It is what does not fit.
The sheet of the cover seems to describe a random, banal curve, but the certain thing is that it describes his deformed own one. Supported only on the central girders, the cover is darted up to reaching the balance that his own deformation establishes, so Prouvé introduces these lateral pilarillos like stabilizers, of tensile or fixings, which with the minimal possible effort are opposed to the wind, which wants to extract the sheet of the cover of his monotonous stability.

In the end, Prouvé and Perriand only reinterpreted the secret language of the form of the traditional jaimas of the Sahara.
Íñigo García Odiaga. architect
San Sebastián. february 2015[:]




