[:es]
La cualidad más valiosa de toda acción propositiva es disponer de un medido enfoque y una cuidada intención con la que conmover emocionalmente. Conseguir despertar asociaciones que estimulen el pensamiento. Ser capaz de entender la solución de una manera acertada y conveniente. Distinguir recursos ventajosos y encontrar las claves que expliquen la solución óptima a partir de un ejercitado sentido de la oportunidad.
Saber detectar y hacer valer la oportunidad, esa condición con la que encontrar una apertura a una excepcional solución favorable, se emparenta siempre con una particular actitud pragmática. Con un impulso creativo y estratégico que tiene como vehículo esencial la invención, utilización y aplicación de nuevas verdades y que mantiene como finalidad el ensalzamiento de lo útil para conseguir el éxito.
El método pragmático se aleja premeditadamente del científico. Es preferentemente experimental y se contrapone a lo únicamente racional. Es puro individualista, y se distancia intencionadamente de lo entendido como social o colectivo. Es espontáneo y evita una excesiva planificación.
Practicando el oportunismo de la conveniencia, es decir, tomando ventajas instantáneas sobre las eventuales circunstancias propicias, toda realidad deja de ser científica, irrefutable y única, para pasar a ser una creación abierta y circunstancial del que practica una particular forma de idealismo subjetivo. Todo objeto se somete entonces al intangible factor humano, mostrándose alejado del mundo únicamente material.
Desde su dimensión práctica, ese incisivo aprovechamiento de la oportunidad consigue ser un método aplicado a la inteligencia creativa, anti intelectualista y empático, que evoluciona gracias a la decidida supresión de dogmas o doctrinas. Un actuar ventajoso, en tiempo y forma, que renueva y reinterpreta las verdades preconcebidas mediante la adaptación constante de las creencias desde una atenta aplicación de las experiencias individuales.
Practicando una confrontación, una constante crítica y una flexibilidad de acuerdos que viene a escenificarse mediante la definitoria dinámica de la conversación, de la disponibilidad de llegar a la verdad a través de la experiencia particular al ser contrastada sistemáticamente con las de los demás. Frente a la objetividad colectiva científica se presenta la subjetividad individualista pragmática.
Abandonando, por tanto, la búsqueda de la certidumbre y la integridad y reposicionando la labor del arquitecto dentro de un contexto heterogéneo e inestable en el que se puede dar una fluida y adaptativa creatividad. Con ello, el saber abandona conscientemente lo teórico y pasa entonces a ser, además de eminentemente crítico, técnico y metodológico. Adaptado en todo momento a las condiciones cambiantes del presente. Ese presente individualista y relativo que se traduce en no deber nada al pasado ni a ningún destino colectivo.
Se impone cultivar las cualidades que provienen de la oportunidad y llevarlas a cabo mediante un lúcido ejercicio de innovación. Cuando el utopismo dejó de significar lo irrealizable, pasando a ser todo aquello que promoviese una lectura imaginativa para proponer acciones que optimizaran el mundo, se impuso el pragmatismo que aceptó como posible todo lo que puede significar el máximo beneficio.
El valor de un acto se juzga por su oportunidad.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, abril 2017
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.
[:gl]
A calidade máis valiosa de toda acción propositiva é dispoñer dun medido enfoque e unha coidada intención coa que conmover emocionalmente. Conseguir espertar asociacións que estimulen o pensamento. Ser capaz de entender a solución dunha maneira acertada e conveniente. Distinguir recursos vantaxosos e atopar as claves que expliquen a solución óptima a partir dun exercitado sentido da oportunidade.
Saber detectar e facer valer a oportunidade, esa condición coa que atopar unha apertura a unha excepcional solución favorable, se emparenta sempre cunha particular actitude pragmática. Cun impulso creativo e estratéxico que ten como vehículo esencial a invención, utilización e aplicación de novas verdades e que mantén como finalidade o ensalzamento do útil para conseguir o éxito.
O método pragmático afástase premeditadamente do científico. É preferentemente experimental e contraponse ao unicamente racional. É puro individualista, e distánciase intencionadamente do entendido como social ou colectivo. É espontáneo e evita unha excesiva planificación.
Practicando o oportunismo da conveniencia, é dicir, tomando vantaxes instantáneas sobre as eventuais circunstancias propicias, toda realidade deixa de ser científica, irrefutable e única, para pasar a ser unha creación aberta e circunstancial do que practica unha particular forma de idealismo subxectivo. Todo obxecto sométese entón ao intanxible factor humano, mostrándose afastado do mundo unicamente material.
Desde a súa dimensión práctica, ese incisivo aproveitamento da oportunidade consegue ser un método aplicado á intelixencia creativa, anti intelectualista e empático, que evoluciona grazas á decidida supresión de dogmas ou doutrinas. Un actuar vantaxoso, en tempo e forma, que renova e reinterpreta as verdades preconcibidas mediante a adaptación constante das crenzas desde unha atenta aplicación das experiencias individuais.
Practicando unha confrontación, unha constante crítica e unha flexibilidade de acordos que vén escenificarse mediante a definitoria dinámica da conversación, da dispoñibilidade de chegar á verdade a través da experiencia particular ao ser contrastada sistematicamente coas dos demais. Fronte á obxectividade colectiva científica preséntase a subxectividade individualista pragmática.
Abandonando, por tanto, a procura da certidumbre e a integridade e reposicionando o labor do arquitecto dentro dun contexto heteroxéneo e inestable no que se pode dar unha fluída e adaptativa creatividade. Con iso, o saber abandona conscientemente o teórico e pasa entón a ser, ademais de eminentemente crítico, técnico e metodolóxico. Adaptado en todo momento ás condicións cambiantes do presente. Ese presente individualista e relativo que se traduce en non deber nada ao pasado nin a ningún destino colectivo.
Imponse cultivar as calidades que proveñen da oportunidade e levalas a cabo mediante un lúcido exercicio de innovación. Cando o utopismo deixou de significar o irrealizable, pasando a ser todo aquilo que promovese unha lectura imaxinativa para propoñer accións que optimizasen o mundo, impúxose o pragmatismo que aceptou como posible todo o que pode significar o máximo beneficio.
O valor dun acto xúlgase pola súa oportunidade.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, abril 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.
[:en]
The most valuable quality of any action propositiva is to have a measured approach and an elegant intention with which to affect emotionally. To manage to wake up associations that stimulate the thought. To be capable of understanding the solution of a guessed right and suitable way. To distinguish profitable resources and to find the keys that explain the ideal solution from an exercised sense of the opportunity.
Being able to detect and make cost the opportunity, this condition with which to find an opening to an exceptional favorable solution, emparenta always with a particular pragmatic attitude. With a creative and strategic impulse that takes the invention as an essential vehicle, utilization and application of new truths and that supports as purpose the ensalzamiento of the useful thing to obtain the success.
The pragmatic method moves away with premeditation from the scientist. It is preferably experimental and is opposed to only rationally. It is an individualistic cigar, and distance meaningfully of the understood thing like social or collective. It is spontaneous and avoids an excessive planning.
Practising the opportunism of the convenience, that is to say, taking instantaneous advantages on the eventual propitious circumstances, any reality stops being scientific, irrefutable and the only, to happen to be a creation opened and circumstantial of the one that practises a particular form of subjective idealism. Any object surrenders then to the intangible human factor, proving to be removed from the world only materially.
From his practical dimension, this incisive utilization of the opportunity manages to be a method applied to the creative intelligence, anti intelectualista and empathic, that it evolves thanks to the determined suppression of dogmas or doctrines. One to act profitably, in time and form, which renews and reinterprets the preconceived truths by means of the constant adjustment of the beliefs from an attentive application of the individual experiences.
Practising a confrontation, a critical constant and a flexibility of agreements that comes to escenificarse by means of the dynamic definitoria of the conversation, of the availability of coming to the truth across the particular experience on having been confirmed systematicly with them of the others. Opposite to the collective scientific objectivity one presents the individualistic pragmatic subjectivity.
Leaving, therefore, the search of the certainty and the integrity and re-positioning the labor of the architect inside a heterogeneous and unstable context in the one that can give him a fluid and adaptative creativity. With it, to know leaves consciously the theoretical thing and happens then to be, besides eminently critic, technical and methodological. Adapted at all time to the changeable conditions of the present. This individualistic and relative present that is translated in owing nothing neither to the past nor to any collective destination.
It is imposed to cultivate the qualities that come from the opportunity and to carry out them by means of a lucid exercise of innovation. When the utopism stopped meaning the unrealizable thing, happening to be all that that promoviese an imaginative reading to propose actions that were optimizing the world, imposed the pragmatism that there accepted like possibly everything what can mean the maximum benefit.
The value of an act is judged for his opportunity.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, april 2017
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! Of the ETSAM.
[:]




