[:es]

«Un arquitecto menor es un carácter destructivo menor, manitas y hacker, periodista y editor, alter ego y subalterno. Quien es hábil arreglando, también puede sabotear, y sabe desmantelar tanto como ensamblar».
Jill Stoner, Hacia una arquitectura menor.
La arquitectura ya no puede limitarse al arte de hacer edificios, también debe inventar la política de deshacerlos. Jill Stoner aborda a lo largo de estas páginas la construcción de una arquitectónica menor, una forma de operar (en) el espacio que nos rodea. Frente a las ruinas de un paisaje lleno de construcciones en desuso y centros comerciales, modelados por arquitectos heroicos, nos propone adquirir la mirada afilada de un hacker, periodista o manitas. Es decir, devenir arquitectxs menores.
Las arquitecturas menores, movilizadas desde los bajos fondos de las estructuras de poder, surgirán en ocasiones en el interior de otras arquitecturas –vivas u obsoletas-. Se volverán a veces incapturables y escurridizas ante miradas indiscretas. Celebrarán sin complejos su fragilidad y su contingencia. Emergerán, en todo caso, desde la resistencia y el deseo colectivo para transformar la realidad que las rodea.
Apoyándose en la literatura, el cine y el pensamiento del siglo XX, Stoner traza los vectores, las estructuras y elementos de una nueva gramática del espacio. Parte del derrocamiento de los cuatro grandes mitos que sustentan el pensamiento hegemónico de la Arquitectura – la dicotomía interior-exterior, la autonomía del objeto, la heroicidad del arquitecto y el binomio cultura-naturaleza- para proponer nuevas posibilidades de construcción y destrucción del espacio. Estas páginas construyen un intenso y completo manual desde el que abordar el “detritus” de hechos construidos de un paisaje urbano lleno de oportunidades y un complejo lenguaje desde el que responder a las formas mayores de la Arquitectura.
Jill Stoner es arquitecta y ha ejercido como profesora durante más de 35 años. Desde 2015, dirige la Escuela de Arquitectura y Urbanismo Azrieli de la Universidad de Carleton, en Ottawa. Anteriormente fue profesora y Directora del Máster de Arquitectura de la Universidad de California en Berkeley, donde también dirigió el Centro de Estudios Judíos y ejerció como Subdirectora de la División de Posgrado. Su práctica profesional, entre 1993 y 2007, que exploró la reutilización adaptable de edificios y desarrolló propuestas urbanas especulativas, ha recibido numerosos reconocimientos nacionales e internacionales. Su primer libro, Poems for Architects (2001), aborda cuestiones espaciales y arquitectónicas contemporáneas a través de una antología de poemas del siglo XX.
Lucía Jalón (traducción y prólogo) es arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, donde continúa dando clases en la Línea de Paisaje del Máster en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y donde recientemente ha defendido su tesis doctoral Excepción y cuerpo rebelde: lo político como generador de una arquitectónica menor. Desde 2013 es editora jefe de la revista Displacements: an x’scape journal y desde 2014 es profesora y Directora de Estudios en la Escuela de Profesiones Artísticas SUR. En su trabajo y docencia explora las relaciones entre lo político y lo arquitectónico a partir de una redefinición spinozista del cuerpo como generador del espacio.
Título: Hacia una arquitectura menor.
Autora: Jill Stoner..
Traducción y prólogo: Lucía Jalón Oyarzun.
Nº de páginas: 220 páginas.
Tamaño: 115×190 mm.
Papeles: Munken Pure de 80 grs y cartulina gráfica de 275 grs. Impresión digital. Encuadernación cosida.
[:gl]

«Un arquitecto menor é un carácter destrutivo menor, manitas e hacker, xornalista e editor, alter ego e subalterno. Quen é hábil arranxando, tamén pode sabotear, e sabe desmantelar tanto como ensamblar».
Jill Stoner, Cara unha arquitectura menor.
A arquitectura xa non pode limitarse á arte de facer edificios, tamén debe inventar a política de desfacelos. Jill Stoner aborda ao longo destas páxinas a construción dunha arquitectónica menor, unha forma de operar (en) o espazo que nos rodea. Fronte ás ruínas dunha paisaxe chea de construcións en desuso e centros comerciais, modelados por arquitectos heroicos, proponnos adquirir a mirada afiada dun hacker, xornalista ou manitas. É dicir, devir arquitectxs menores.
As arquitecturas menores, mobilizadas desde os baixos fondos das estruturas de poder, xurdirán en ocasións no interior doutras arquitecturas –vivas ou obsoletas-. Volveranse ás veces incapturables e escurridizas ante miradas indiscretas. Celebrarán sen complexos a súa fraxilidade e a súa continxencia. Emerxerán, en todo caso, desde a resistencia e o desexo colectivo para transformar a realidade que as rodea.
Apoiándose na literatura, o cinema e o pensamento do século XX, Stoner traza os vectores, as estruturas e elementos dunha nova gramática do espazo. Parte do derrocamento dos catro grandes mitos que sustentan o pensamento hexemónico da Arquitectura – a dicotomía interior-exterior, a autonomía do obxecto, a heroicidade do arquitecto e o binomio cultura-natureza- para propoñer novas posibilidades de construción e destrución do espazo. Estas páxinas constrúen un intenso e completo manual desde o que abordar o “ detritus” de feitos construídos dunha paisaxe urbana chea de oportunidades e unha complexa linguaxe desde o que responder as formas maiores da Arquitectura.
Jill Stoner é arquitecta e exerceu como profesora durante máis de 35 anos. Desde 2015, dirixe a Escola de Arquitectura e Urbanismo Azrieli da Universidade de Carleton, en Ottawa. Anteriormente foi profesora e Directora do Máster de Arquitectura da Universidade de California en Berkeley, onde tamén dirixiu o Centro de Estudos Xudeus e exerceu como Subdirectora da División de Posgrao. A súa práctica profesional, entre 1993 e 2007, que explorou a reutilización adaptable de edificios e desenvolveu propostas urbanas especulativas, recibiu numerosos recoñecementos nacionais e internacionais. O seu primeiro libro, Poems for Architects (2001), aborda cuestións espaciais e arquitectónicas contemporáneas a través dunha antoloxía de poemas do século XX.
Lucía Jalón (tradución e prólogo) é arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, onde continúa dando clases na Liña de Paisaxe do Máster en Proxectos Arquitectónicos Avanzados e onde recentemente defendeu a súa tese doutoral Excepción e corpo rebelde: o político como xerador dunha arquitectónica menor. Desde 2013 é editora xefe da revista Displacements: an x’scape journal e desde 2014 é profesora e Directora de Estudos na Escola de Profesións Artísticas SUR. No seu traballo e docencia explora as relacións entre o político e o arquitectónico a partir dunha redefinición spinozista do corpo como xerador do espazo.
Nº de páxinas: 220 páxinas.
Tamaño: 115×190 mm.
[:en]

«A minor architect is a minor destructive character, handyman and hacker, journalist and editor, alter ego and subordinate. Who is skilled at fixing, can also sabotage, and knows how to dismantle as well as assemble».
Jill Stoner, Towards a minor architecture.
The minor architectures, mobilized from the basement of the power structures, will sometimes arise inside other architectures -vivas or obsolete-. They will sometimes become inaccessible and elusive before prying eyes. They will celebrate their fragility and contingency without complexes. Emerge, in any case, from the resistance and collective desire to transform the reality that surrounds them.
Drawing on literature, cinema and 20th century thinking, Stoner traces the vectors, structures and elements of a new space grammar. Part of the overthrow of the four great myths that underlie the hegemonic thinking of Architecture – the interior-exterior dichotomy, the autonomy of the object, the heroism of the architect and the binomial culture-nature – to propose new possibilities for the construction and destruction of space. These pages build an intense and complete manual from which to address the «detritus» of constructed facts of an urban landscape full of opportunities and a complex language from which to respond to the major forms of architecture.
Jill Stoner is an architect and has been a professor for more than 35 years. Since 2015, he directs the Azrieli School of Architecture and Urbanism at Carleton University, in Ottawa. She was previously a professor and Director of the Master of Architecture at the University of California at Berkeley, where she also directed the Center for Jewish Studies and served as Deputy Director of the Graduate Division. His professional practice, between 1993 and 2007, which explored the adaptive reuse of buildings and developed speculative urban proposals, has received numerous national and international recognitions. His first book, Poems for Architects (2001), addresses contemporary spatial and architectural issues through an anthology of twentieth-century poems.
Lucía Jalón (translation and prologue) is an architect from the Superior Technical School of Architecture in Madrid, where she continues teaching at the Landscape Line of the Master in Advanced Architectural Projects and where she recently defended her doctoral thesis Excepción and rebel body: the political as generator of a minor architecture. Since 2013, she has been the editor-in-chief of the magazine Displacements: an x’scape journal and since 2014 she is a professor and Director of Studies at the School of Artistic Professions SUR. In his work and teaching he explores the relations between the political and the architectural from a Spinozist redefinition of the body as generator of space.
Translation and prologue: Lucía Jalón Oyarzun.
Number of pages: 220 pages.
Size: 115×190 mm.
Papers: Munken Pure of 80 grs and graphic card of 275 grs. Digital printing. Stitched binding.
[:]




