InicioartículosDefiniciones | Jorge MeijideDefinicións | Jorge MeijideDefinitions| Jorge Meijide

[:es]Definiciones | Jorge Meijide[:gl]Definicións | Jorge Meijide[:en]Definitions| Jorge Meijide[:]

[:es]

Definiciones - Groucho y Chico, Una noche en la ópera, 1935.
Groucho y Chico, Una noche en la ópera, 1935.

Hoy la cosa va de definiciones, de palabras que definen a otras. Definir es delimitar y si hacemos caso de las palabras de Wittgenstein “los límites de mi lenguaje constituyen los límites de mi mundo”, pondremos a prueba nuestros límites y veremos hasta dónde llega nuestro mundo.

Definamos por ejemplo arquitectura, ni más ni menos. Todos los integrantes de este bendito gremio sabemos de qué va la cosa ésta de la arquitectura, pero en cuanto nos ponemos a explicar, a delimitar lo que es, esa “cosa” se complica. Los hay, más antiguos ellos, que la declaran como un arte puro, de estética y belleza de formas, cánones y tratados; y los hay, más modernos, que la tratan de arte de la construcción; al fin y al cabo también de arte se derivan art-ificio y art-esanía. Eso es lo que tienen las palabras, que nos llevan hacia donde ellas quieren.

Comencemos por Vitruvio, tratadista, soldado e ingeniero del gran Julio César. El romano definía allá por el siglo I a.C. a la arquitectura como “el arte de construir”. Si bien la definición es bella, estamos de acuerdo en que únicamente de construir no sale la arquitectura. Ésta necesita de ese je ne sais quoi, de ese algo más que la concepción previa, la idea previa, le aporta. Hay, debe haber, una intencionalidad previa guiada por la idea creadora. La cabaña primitiva de Laugier, la de los troncos y las ramas a modo de templo griego, no puede ser construida sin antes haber sido pensada y su imagen concebida de una determinada manera. Es el producto de la mente pensante y creadora lo que constituye la arquitectura. Su construcción es una parte de ella, es la técnica, la tekné, la habilidad por medio de la cual se construye algo.

En 1854, en plena revolución industrial inglesa, contra la que enfrentaba su visión artesanal y estética, John Ruskin decía que la apropiada definición de arquitectura, lo que la distinguía de la escultura, era

“el arte de crear una escultura para un lugar determinado y situarla allí según los buenos principios de la construcción”

y continúa más específicamente

“la arquitectura no es sólo técnica de construcción, también es arte, es el arte que dispone y adorna a los edificios levantados por el ser humano para el uso que sea, de modo que la visión de ellos contribuya a su salud mental, poder y placer”.

Ruskin abogaba así, con gran convencimiento y vehemencia, por una concepción espiritual del arte en el que por supuesto incluía a la arquitectura. Belleza y verdad unidas por medio de una elaboración técnica artesanal.

Le Corbusier, con su inconfundible mezcla de pragmatismo y poesía, hace la siguiente afirmación en 1930:

“La arquitectura es el innegable acontecimiento que surge en ese instante de la creación en el que el pensamiento, ocupado asegurando la firmeza de una construcción, se halla a si mismo elevado por un más alto anhelo que el de la simple utilidad y tiende a mostrar los poderes poéticos que nos animan y nos dan regocijo”.

El suizo aúna construcción y poesía dentro de la verdad de la arquitectura, abriendo el camino hacia una nueva concepción de la misma que cambiará definitivamente el modo de entenderla de ahí en adelante. Bueno casi… porque poco tiempo después, en 1943, encontramos siguientes palabras de Nikolaus Pevsner sobre el asunto:

“Un cobertizo de bicicletas es una construcción; la catedral de Lincoln es una obra de arquitectura. Casi todo lo que encierra un espacio con la escala suficiente para que un ser humano se mueva en su interior es una construcción; el término arquitectura se aplica sólo a construcciones diseñadas con un fin estético”.

En fin, como dijo aquel, “nadie es perfecto”… aunque me temo que, estrictamente entendida, esa definición es aplicable casi mayoritariamente a muchas de las «arquitecturas» que nos rodean y que, desgraciadamente, tienen a la estética, a la estética de lo nuevo, de lo impactante y de lo distinto (distinto a qué, me pregunto yo, si todas acaban siendo iguales en su banalidad…) como única finalidad.

Y por último la definición que yo prefiero y a la que acabo recurriendo siempre, como todo buen asesino que se precie que acaba siempre volviendo al lugar del crimen, es la del bueno de Don Louis Isadore Kahn, magnífica de principio a fin, y que desde 1964 reza así:

“La arquitectura realmente no existe. Solo la obra de arquitectura existe. La arquitectura existe en la mente. El hombre que realiza una obra de arquitectura, lo hace como una ofrenda al espíritu de la arquitectura… un espíritu que no conoce estilo, que no conoce técnica, ni método. Solamente espera representarse a si misma. Ahí está la arquitectura y es la realización de lo mensurable”.

En fin, el juego de las definiciones es un juego esquizofrénico definitivamente perverso y cada cual puede adscribirse a la que más le convenga o, decir con Groucho Marx aquello de

“estos son mis principios, si no le gustan tengo otros”.

A más ver.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Mayo 2016[:gl]

Definiciones - Groucho y Chico, Una noche en la ópera, 1935.
Groucho e Chico, Unha noche na ópera, 1935.

Hoxe a cousa vai de definicións, de palabras que definen a outras. Definir é delimitar e se facemos caso das palabras de Wittgenstein “os límites da miña linguaxe constitúen os límites do meu mundo”, poñeremos a proba os nosos límites e veremos ata onde chega o noso mundo.

Definamos por exemplo arquitectura, nin máis nin menos. Todos os integrantes deste bendito gremio sabemos de que vai a cousa esta de a arquitectura, pero en canto poñémonos a explicar, a delimitar o que é, esa “cousa” complícase. Hainos, máis antigos eles, que a declaran como unha arte pura, de estética e beleza de formas, canons e tratados; e hainos, máis modernos, que a tratan de arte da construción; á fin e ao cabo tamén de arte derívanse art-ificio e art-esanía. Iso é o que teñen as palabras, que nos levan cara a onde elas queren.

Comecemos por Vitruvio, tratadista, soldado e enxeñeiro do gran Julio César. O romano definía alá polo século I a.C. á arquitectura como “a arte de construír”. Aínda que a definición é bela, estamos de acordo en que unicamente de construír non sae a arquitectura. Esta necesita dese je ne sais quoi, dese algo máis que a concepción previa, a idea previa, achégalle. Hai, debe haber, unha intencionalidade previa guiada pola idea creadora. A cabana primitiva de Laugier, a dos troncos e as ramas a modo de templo grego, non pode ser construída sen antes ser pensada e a súa imaxe concibida dunha determinada maneira. É o produto da mente pensante e creadora o que constitúe a arquitectura. A súa construción é unha parte dela, é a técnica, a tekné, a habilidade por medio da cal se constrúe algo.

En 1854, en plena revolución industrial inglesa, contra a que enfrontaba a súa visión artesanal e estética, John Ruskin dicía que a apropiada definición de arquitectura, o que a distinguía da escultura, era

“a arte de crear unha escultura para un lugar determinado e situala alí segundo os bos principios da construción”

e continúa máis especificamente

“a arquitectura non é só técnica de construción, tamén é arte, é a arte que dispón e adorna aos edificios levantados polo ser humano para o uso que sexa, de modo que a visión deles contribúa á súa saúde mental, poder e pracer”.

Ruskin avogaba así, con gran convencemento e vehemencia, por unha concepción espiritual da arte no que por suposto incluía á arquitectura. Beleza e verdade unidas por medio dunha elaboración técnica artesanal.

Le Corbusier, coa súa inconfundible mestura de pragmatismo e poesía, fai a seguinte afirmación en 1930:

“A arquitectura é o innegable acontecemento que xorde nese instante da creación no que o pensamento, ocupado asegurando a firmeza dunha construción, áchase a se mesmo elevado por un máis alto anhelo que o da simple utilidade e tende a mostrar os poderes poéticos que nos animan e dannos xúbilo”.

O suízo aúna construción e poesía dentro da verdade da arquitectura, abrindo o camiño cara a unha nova concepción da mesma que cambiará definitivamente o modo de entendela de aí en diante. Bo case… porque pouco tempo despois, en 1943, atopamos seguintes palabras de Nikolaus Pevsner sobre o asunto:

“Un alpendre de bicicletas é unha construción; a catedral de Lincoln é unha obra de arquitectura. Case todo o que encerra un espazo coa escala suficiente para que un ser humano móvase no seu interior é unha construción; o termo arquitectura aplícase só a construcións deseñadas cun fin estético”.

En fin, como dixo aquel, “ninguén é perfecto”… aínda que me temo que, estritamente entendida, esa definición é aplicable case maioritariamente a moitas das “arquitecturas” que nos rodean e que, desgraciadamente, teñen á estética, á estética do novo, do impactante e do distinto (distinto a que, pregúntome eu, se todas acaban sendo iguais na súa banalidade…) como única finalidade.

E por último a definición que eu prefiro e á que acabo recorrendo sempre, como todo bo asasino que se prece que acaba sempre volvendo ao lugar do crime, é a do bo de Don Louis Isadore Kahn, magnífica de principio a fin, e que desde 1964 reza así:

“A arquitectura realmente non existe. Só a obra de arquitectura existe. A arquitectura existe na mente. O home que realiza unha obra de arquitectura, faio como unha ofrenda ao espírito da arquitectura? un espírito que non coñece estilo, que non coñece técnica, nin método. Soamente espera representarse a se mesma. Aí está a arquitectura e é a realización do mensurable”.

En fin, o xogo das definicións é un xogo esquizofrénico definitivamente perverso e cada cal pode adscribirse á que máis lle conveña ou, dicir con Groucho Marx aquilo de

“estes son os meus principios, se non lle gustan teño outros”.

A máis ver.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Maio 2016[:en]

Definiciones - Groucho y Chico, Una noche en la ópera, 1935.
Groucho and Chico, One night in the night, 1935.

Today the thing goes of definitions, of words that define others. Defining is to delimit and if we notice of Wittgenstein‘s words “the limits of my language constitute the limits of my world”, we will test our limits and will see up to where our world comes.

Let’s define for example architecture, not more not less. All the members of this blessed union we know of what the thing goes this one of the architecture, but all that we put to explain, to delimit what is, this “thing” is complicated. They are, more ancient they, who declare it as a pure art, of aesthetics and beauty of forms, cánones and agreements; and there are, more modern, that treat it as an art of the construction; in the end also from art artifice and crafts stem. It is what there have the words, which take us where they want.

Let’s begin for Vitruvio, commentator, soldier and engineer of the great Julio César. The Roman was defining as far back as the 1st century a.C. to the architecture as “the art of constructing”. Though the definition is beautiful, we agree in that only of constructing the architecture does not go out. This one needs from this je ne sais quoi, of this slightly more than the previous conception, the previous idea, contributes him. It is, must have, a previous premeditation guided by the creative idea. Laugier’s primitive cabin, that of the trunks and the branches like Greek temple, cannot be constructed without before having being thought and his image concebida of a certain way. It is the product of the thinking and creative mind what constitutes the architecture. His construction is a part of she, is the technology, the tekné, the skill by means of which it is constructed a little.

Comencemos por Vitruvio, tratadista, soldado e ingeniero del gran Julio César. El romano definía allá por el siglo I a.C. a la arquitectura como “el arte de construir”. Si bien la definición es bella, estamos de acuerdo en que únicamente de construir no sale la arquitectura. Ésta necesita de ese je ne sais quoi, de ese algo más que la concepción previa, la idea previa, le aporta. Hay, debe haber, una intencionalidad previa guiada por la idea creadora. La cabaña primitiva de Laugier, la de los troncos y las ramas a modo de templo griego, no puede ser construida sin antes haber sido pensada y su imagen concebida de una determinada manera. Es el producto de la mente pensante y creadora lo que constituye la arquitectura. Su construcción es una parte de ella, es la técnica, la tekné, la habilidad por medio de la cual se construye algo.

In 1854, in full industrial English revolution, against which it was facing his handcrafted and aesthetic vision, John Ruskin was saying that the appropriate definition of architecture, which was differing it from the sculpture, was

“the art of creating a sculpture for a certain place and to place it there according to the good beginning of the construction”

and it continues more specifically

“the architecture is not only technical of construction, also it is an art, is the art that it arranges and adorns to the buildings raised by the human being for the use who is, so that the vision of them contributes to his mental health, power and pleasure ”.

Ruskin was pleading this way, with great conviction and vehemence, for a spiritual conception of the art in the one that certainly it was including to the architecture. Beauty and truth joined by means of a technical handcrafted production.

Le Corbusier, with his unmistakable mixture of pragmatism and poetry, does the following affirmation in 1930:

“The architecture is the undeniable event that arises in this instant of the creation in which the thought, occupied assuring the firmness of a construction, is situated to if the same raised one for a higher longing that that of the simple usefulness and it tends to show the poetical power that encourage us and give us joy”.

The Swiss aúna construction and poetry inside the truth of the architecture, opening the way towards a new conception of the same one that will change definitively the way of understanding it of there in forward. Good almost … because a little time later, in 1943, we find Nikolaus Pevsner’s following words on the matter:

“A shed of bicycles is a construction; Lincoln’s cathedral is a work of architecture. Almost everything what encloses a space with the sufficient scale in order that a human being moves in his interior is a construction; the term architecture is applied only to constructions designed with an aesthetic end”.

In end, as he said that one, “nobody is perfect” … though I am afraid that, strictly understood, this definition is applicable almost for the most part to many of the «architectures» that surround us and that, unfortunately, have to the aesthetics, to the aesthetics of the new thing, of the striking thing and of the different thing (different from what, I wonder, if they all end up by being equal in his banality …) as the only purpose.

And finally the definition that I prefer and to which I end up by resorting always, as every good assassin who boasts that it ends up by returning always to the place of the crime, is that of the Mister Louis Isadore’s good one Kahn, magnificent through, and that from 1964 prays this way:

“The architecture really does not exist. Only the work of architecture exists. The architecture exists in the mind. The man who realizes a work of architecture, it does as an offering to the spirit of the architecture … a spirit that knows neither style, which does not know technology, nor method. Only it waits to be represented to if same. There the architecture is and is the accomplishment of the measurable thing”.

In end, the game of the definitions is a schizophrenic definitively perverse game and everyone can be assigned the one that more is convenient for him or, to say with Groucho Marx that one of

“these are my beginning, if he does not like them I have others”.

See you later.

Jorge Meijide . Architect
Coruña. May 2016[:]

Jorge Meijide Tomás
Jorge Meijide Tomáshttp://jorgemeijide.blogspot.com.es/
Arquitecto por la ETSA de A Coruña desde 1991. Colabora en el estudio de Juan Navarro Baldeweg entre 1991 y 1992. Máster de proyectos integrados por la fundación camuñas, madrid 1992. A la vuelta A Coruña se incorpora al estudio de su padre, Carlos E. Meijide Calvo con el que trabaja hasta 2001. Desde 2004 hasta 2009 colabora con los arquitectos Patricia de Marichalar y Fernando Martínez. En el año 2009 forma, junto con Patricia de Marichalar meijidedemarichalar arquitectos. Desde 2014 trabaja en solitario colaborando con estudios y arquitectos amigos. Es profesor de proyectos arquitectónicos en la Escuela Técnica superior de Arquitectura de A Coruña desde 1997; es tutor de proyecto fin de carrera y ha sido presidente del tribunal de PFC. Colabora con blogs y publicaciones de arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS