A tramoya doméstica | Miguel Ángel Díaz Camacho


Casa con dos grúas de Alison y Peter Smithson, 1977
Casa con dous guindastres de Alison e Peter Smithson, 1977

A casa contemporánea converteuse, entre outras cousas, nun gran almacén. A cultura occidental multiplicou a necesidade de armarios e trasteiros onde ordenar de forma práctica todo o universo de accesorios domésticos correntes: desde caixas de ferramentas e escaleiras plegables a disfraces e vestidos de festa; desde bicicletas e patines a cortinas, toallas e edredones; desde caixas con juguetes a mobles herdados que esperan a súa restauración almacenando á súa vez artigos para a decoración navideña, aniversario e outras celebracións ou festas. Un verdadeiro backstage sobre o que non se prestou demasiada atención no desenvolvemento evolutivo da tipoloxía doméstica. Salvo excepcións.

En 1977 Alison e Peter Smithson presentan a proposta “Casa con dous guindastres” 1, atendendo a idea de almacenaje como instrumento que habilita a transformación interior do espazo doméstico:

“A casa con dous guindastres está pensada para un home como eu, que ás veces desexaría gardar fácilmente as cousas que non utiliza naquel momento. Un home dunha familia que saca cousas con motivo dunha festa ou cando alguén regresa á súa casa e logo quere volver gardalas. Unha familia á que lle gusta decorar o seu fogar” 2.

A instalación de dous guindastres permite a conexión da última planta almacén coa rúa e, á súa vez, con cada unha das estancias interiores a través dun baleiro central que conecta todos os niveis. Unha montaxe (na imaxe) mostra a capacidade de transformación tamén exterior da casa, grazas á instalación de estandartes, bandeiras, flores ou tapices: a casa como un corpo e os seus diferentes abrigos.

“Sacalo todo en cada estación…moito no inverno, pouco no verán. Sacalo todo para as festas…relixiosas ou familiares. Recollelo para renovarse, por tristeza” 3.

Explosión e implosión. Alegría e tristeza. Transformación e abatimiento. A casa como o teatro mesmo da vida, coas súas telones e as súas máscaras, co brillo das funcións do trinque e a escuridade ou o silencio que esixe a introspección do habitante actor4.

A casa como o centro mesmo da existencia e as súas alteracións. A casa como a verdadeira fábrica dos soños.

A casa e a súa tramoya doméstica.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Decembro 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1. A propuesta “Casa con dous guindastres” presentouse o concurso Shinkenchicu arbitrado por Peter Cook, obtendo un premio especial. Ver Japan Architect, decembro 1977 e febreiro 1978; Architectural Design 11-12, 1978; ILA & UD Annual Report 1993-1994; Alison y Peter Smithson. Da casa do futuro a casa de hoxe. Dirk van der Heuvel, Max Risselada, Barcelona, Ediciones Polígrafa 2007.

2. Peter Smithson, 6 de abril de 2000. Notas do arquivo A&P Smithson. Publicado en “Da casa do futuro a casa de hoxe“, Dirk van der Heuvel, Max Risselada, Barcelona, Polígrafa 2007, pág. 296.

3. Íbidem.

4. Interesa aquí a orixe e significado doble da palabra actor, polo lado como alguén que actúa o representa un papel (actor-oris, actuar), e por outro como autor que establece e dirixe a súa propia existencia (agere, hacer).

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: artigos, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , ,