[:es]
La figura de Fernando Higueras, uno de los maestros de la arquitectura madrileña de los ’60 y ’70, disfruta actualmente de un renovado interés por su arquitectura desde hace ya cierto tiempo, redescubrimiento al que se une ahora CentroCentro Cibeles.
Fallecido en 2008, Higueras ha dejado multitud de huellas memorables en Madrid, algunas tan extraordinarias como la Corona de Espinas o las Viviendas en San Bernardo, además de numerosas viviendas unifamiliares y otros casos de interés. Todas estas obras merecerían revisiones específicas pero debido a su proximidad, no es a ellas a las que se dedica esta exposición sino a traer al presente otra faceta del trabajo de Higueras menos cercana, más exótica y lejana como es la de los proyectos y obras que desarrolló en las Islas Canarias a lo largo de su carrera. Un conjunto de trabajos, muchos de ellos poco conocidos o presentados aquí por primera vez, cuya elección complementa la visión más urbana y confinada de los proyectos madrileños y revela un laboratorio experimental paralelo.
Este “laboratorio exótico” arranca con el contacto fundacional entre Higueras y César Manrique en 1960, y florece en un conjunto exuberante de propuestas que configuraron un completo programa para la redescripción, desde la arquitectura, del paisaje, la imagen, el carácter y los posibles modos de empleo (desde lo lúdico a lo cultural y desde lo turístico hasta lo autóctono), de las Canarias y en especial de Lanzarote. Un programa de una ambición preclara que vislumbró anticipatoriamente un edén prosaico, real; una utopía pragmática en el futuro de las Islas que pocos alcanzaban a ver hace cuarenta años y que Higueras supo armar con razones, ideas, metáforas inéditas y sobre todo con un puñado de intervenciones ejemplares cuya vigencia actual puede comprobar cualquier visitante que acuda a La Mareta, Las Salinas, el Palacio Spínola o las intervenciones de Lago Martiánez. Un imaginario al tiempo alegórico y operativo que no solo dio forma a estos importantes casos sino que, en manos de terceros, ha sido un material privilegiado a partir del cual entender las Islas y sus posibilidades. De todos estos proyectos, quizás sea el Hotel Las Salinas el que resuma de forma más potente los planteamientos programático- paisajísticos de Fernando Higueras en Canarias y al que se dedica el núcleo de esta exposición.
Jacobo García-Germán, Comisario de la exposición.
La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas
06 OCTUBRE 2015 – 10 ENERO 2016[:en]
Fernando Higueras’s figure, one of the teachers of the architecture of Madrid of ’60 and ’70, enjoys nowadays a renewed interest for his architecture for already certain time, rediscovery which CentroCentro Cibeles joins now.
Deceased in 2008, Higueras has left multitude of memorable fingerprints in Madrid, some so extraordinary as the Corona de Espinas or the Housings in San Bernardo, besides numerous one-family housings and other cases of interest. All these works would deserve specific reviews but due to his proximity, it is not to them to which one dedicates this exhibition but to bringing to the present another less nearby, more exotic and distant facet of the work of Fig trees since it is that of the projects and works that it developed in the Canary Isles along his career. A set of works, many of them little known or presented here by the first time, which choice complements the vision most urban and confined of the projects of Madrid and reveals an experimental parallel laboratory.
This «exotic laboratory» starts with the contact fundacional between Fig trees and César Manrique in 1960, and blooms in an exuberant set of offers that formed a complete program for the redescription, from the architecture, of the landscape, the image, the character and the possible instructions for use (from the playful thing to the cultural thing and from the tourist thing up to the autochthonous thing), of the Canaries and especially of Lanzarote. A program of an illustrious ambition that glimpsed anticipatoriamente a prosaic, royal paradise; a pragmatic Utopia in the future of the Islands that few ones were managing to see forty years ago and that it could arm Fig trees with reasons, ideas, unpublished metaphors and especially with a handful of exemplary interventions which current force there can verify any visitor who comes to The Mareta, The Salt mines, the Palace Spínola or the interventions of Lake Martiánez. The imaginary one to the allegoric and operative time that not only gave form to these important cases but, in hands of third parties, it has been a material favoured from which understanding the Islands and his possibilities. Of all these projects, probably it is the Hotel The Salt mines the one that summarizes of more powerful form the programmatical – landscape expositions of Fernando Higueras in Canaries and to that one dedicates the core of this exhibition.
Jacobo García-Germán, Curator of the exhibition.
The blue little house. Fernando Higueras. Canarias and Las Salinas
ON OCTOBER 06, 2015 – JANUARY 10, 2016[:gl]
A figura de Fernando Higueras, un dos mestres da arquitectura madrileña dos ’60 e ’70, goza actualmente dun renovado interese pola súa arquitectura desde fai xa certo tempo, redescubrimiento ao que se une agora CentroCentro Cibeles.
Falecido en 2008, Higueras deixou multitude de pegadas memorables en Madrid, algunhas tan extraordinarias como a Coroa de Espinas ou as Vivendas en San Bernardo, ademais de numerosas vivendas unifamiliares e outros casos de interese. Todas estas obras merecerían revisiones específicas pero debido á súa proximidade, non é a elas ás que se dedica esta exposición senón a traer ao presente outra faceta do traballo de Higueras menos próxima, máis exótica e afastada como é a dos proxectos e obras que desenvolveu nas Illas Canarias ao longo da súa carreira. Un conxunto de traballos, moitos deles pouco coñecidos ou presentados aquí por primeira vez, cuxa elección complementa a visión máis urbana e confinada dos proxectos madrileños e revela un laboratorio experimental paralelo.
Este “laboratorio exótico” arrinca co contacto fundacional entre Higueras e César Manrique en 1960, e florece nun conxunto exuberante de propostas que configuraron un completo programa para a redescripción, desde a arquitectura, da paisaxe, a imaxe, o carácter e os posibles modos de emprego (desde o lúdico ao cultural e desde o turístico ata o autóctono), das Canarias e en especial de Lanzarote. Un programa dunha ambición preclara que albiscou anticipatoriamente un edén prosaico, real; unha utopía pragmática no futuro das Illas que poucos alcanzaban a ver fai corenta anos e que Higueras soubo armar con razóns, ideas, metáforas inéditas e sobre todo cun puñado de intervencións exemplares cuxa vixencia actual pode comprobar calquera visitante que acuda á Mareta, As Salinas, o Palacio Spínola ou as intervencións de Lago Martiánez. Un imaxinario ao tempo alegórico e operativo que non só deu forma a estes importantes casos senón que, en mans de terceiros, foi un material privilexiado a partir do cal entender as Illas e as súas posibilidades. De todos estes proxectos, quizais sexa o Hotel As Salinas o que resuma de forma máis potente as formulacións programático- paisajísticos de Fernando Higueras en Canarias e ao que se dedica o núcleo desta exposición.
Jacobo García-Germán, Curator of the exhibition.
A casiña azul. Fernando Higueras. Canarias e Las Salinas
06 OUTUBRO 2015 – 10 XANEIRO 2016[:]






