[:es]
Una cosa que nos ha enseñado la arquitectura es que no hace falta buscar grandes espacios para hablar de ella. La vocación de arquitectura está presente de manera interescalar, en lo urbano como en el pequeño detalle. Y es que desde el más mínimo encuentro entre piezas, hasta en las relaciones entre megaestructuras, todo adquiere sentido con la presencia humana, con el movimiento perpetuo de las actividades diarias, con la relación entre lo material que alberga y conecta, lo humano que habita, y el entorno que acoge. Cómo se comunica el cuerpo humano en esa relación triangular es probablemente la esencia de la arquitectura.

Para hablar de relaciones corporales con espacios construidos es muy atrayente por ejemplo observar los ámbitos para la danza, y cómo el movimiento del cuerpo desencadena toda una coreografía de espacios. Pero huyendo de grandilocuencias, y buscando más lo cotidiano, lo pequeño, lo imperceptible, me ha resultado interesante un ejemplo tan sencillo como claro: la Clínica de fisioterapia y osteopatía AZA, de los estudios de arquitectura CRUX y Carpe.
Este proyecto consiste en la reforma de un local que podría estar en una calle cualquier de nuestras ciudades, sin tener un contexto especialmente condicionante, y con una planta regular rectangular, con acceso por uno de sus laterales menores. Lo interesante de este proyecto es cómo entiende que la persona es sin duda el centro de la obra, y la osteopatía, rama de la salud basada en la concepción holística del cuerpo humano y en una interrelación de todas sus partes, es la disciplina que rige su configuración espacial.
Casi como una metáfora, la clínica se organiza entorno a espacios articulados por paneles móviles, colgantes, que transforman la posición de los elementos de separación, las visuales, los recorridos, adaptándose a un programa de usos que optimiza la escasa superficie, que reactiva la excesiva rigidez del contenedor rectangular, y que ante todo, da la escala apropiada, ni más, ni menos, a cada actividad humana. La estructura móvil divide la clínica en cuatro cuadrantes principales: sala de espera, sala polivalente, consulta y servicios. Zona de tratamiento, espacio de yoga, actividades de recuperación, o incluso charlas y presentación de productos; tienen todas cabida en un mismo lugar, y son esas actividades las que alteran la arquitectura. Partes interrelacionadas, movimiento y articulación de los elementos: la analogía es evidente.
Tal y como los espacios se muestran sin pudor, los sistemas empleados y la materialidad que los compone aparece desnuda, en la medida exacta, de forma cálida y humilde: paneles de madera, carpintería metálica, policarbonato, trabajan la textura, temperatura y luz, dotando de ese carácter cercano, reconocible y palpable.
En palabras de Raquel Sola y Alejandro García, de CRUX,
«esta clínica no tendría sentido sin las manos; ellas adaptan el espacio, lo manipulan».
Parece una bella forma de trabajar la arquitectura, en este caso, desde el tacto, presente tanto en el uso que desarrolla, como en la generación de espacios, hasta el detalle constructivo. Y esa coherencia no es otra cosa que el oficio de la arquitectura, tratado con cariño, sencillez y perspicacia.
Obra: Clínica AZA. Clínica de fisioterapia e Osteopatía
Tipología: Reforma/Local
Localización: Enguera, Valencia (España)
Año: 2017
Autores:
Raquel Sola Rubio y Alejandro García, de CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, de Carpe
+ carpevia.org
Fotografía: Milena Villalba[:gl]
Unha cousa que nos ensinou a arquitectura é que non fai falta buscar grandes espazos para falar dela. A vocación de arquitectura está presente de maneira interescalar, no urbano como no pequeno detalle. E é que desde o máis mínimo encontro entre pezas, ata nas relacións entre megaestructuras, todo adquire sentido coa presenza humana, co movemento perpetuo das actividades diarias, coa relación entre o material que alberga e conecta, o humano que habita, e a contorna que acolle. Como se comunica o corpo humano nesa relación triangular é probablemente a esencia da arquitectura.

Para falar de relacións corporais con espazos construídos é moi atrayente por exemplo observar os ámbitos para a danza, e como o movemento do corpo desencadea toda unha coreografía de espazos. Pero fuxindo de grandilocuencias, e buscando máis o cotián, o pequeno, o imperceptible, resultoume interesante un exemplo tan sinxelo como claro: a Clínica de fisioterapia e osteopatía AZA, dos estudos de arquitectura CRUX e Carpe.
Este proxecto consiste na reforma dun local que podería estar nunha rúa calquera das nosas cidades, sen ter un contexto especialmente condicionante, e cunha planta regular rectangular, con acceso por un dos seus laterais menores. O interesante deste proxecto é como entende que a persoa é sen dúbida o centro da obra, e a osteopatía, rama da saúde baseada na concepción holística do corpo humano e nunha interrelación de todas as súas partes, é a disciplina que rexe a súa configuración espacial.
Case como unha metáfora, a clínica organízase contorna a espazos articulados por paneis móbiles, colgantes, que transforman a posición dos elementos de separación, as visuais, os percorridos, adaptándose a un programa de usos que optimiza a escasa superficie, que reactiva a excesiva rixidez do colector rectangular, e que ante todo, dá a escala apropiada, nin máis, nin menos, a cada actividade humana. A estrutura móbil divide a clínica en catro cuadrantes principais: sala de espera, sala polivalente, consulta e servizos. Zona de tratamento, espazo de ioga, actividades de recuperación, ou mesmo charlas e presentación de produtos; teñen todas cabida nun mesmo lugar, e son esas actividades as que alteran a arquitectura. Partes interrelacionadas, movemento e articulación dos elementos: a analogía é evidente.
Tal e como os espazos móstranse sen pudor, os sistemas empregados e a materialidad que os compón aparece espida, na medida exacta, de forma cálida e humilde: paneis de madeira, carpintería metálica, policarbonato, traballan a textura, temperatura e luz, dotando dese carácter próximo, reconocible e palpable.
En palabras de Raquel Soa e Alejandro García, de CRUX,
«esta clínica non tería sentido sen as mans; elas adaptan o espazo, manipúlano».
Parece unha bela forma de traballar a arquitectura, neste caso, desde o tacto, presente tanto no uso que desenvolve, como na xeración de espazos, ata o detalle construtivo. E esa coherencia non é outra cousa que o oficio da arquitectura, tratado con agarimo, sinxeleza e perspicacia.
Obra: Clínica AZA. Clínica de fisioterapia y Osteopatía
Tipoloxía: Reforma/Local
Localización: Enguera, Valencia (Spain)
Ano: 2017
Autores:
Raquel Sola Rubio e Alejandro García, de CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, de Carpe
+ carpevia.org
Fotografía: Milena Villalba[:en]
One thing that architecture has taught us is that we don’t need to look for big spaces in order to speak about her. The vocation of achitecture is present in an inter-scale way, in the urban scale as much as in every small detail. From the slightest encounter among pieces, to the relation between megastructures, everything makes sense with human presence, with the perpetual movement of daily activities, with the relation between the materials which harbor and connect, the humans wich inhabit, and the environment that welcomes. How the human body communicates in this triangular relation is probably the essence of architecture.

When speaking about body relations with built spaces is very appealing, for example, watching the areas for dance and how the body movement triggers an entires choreography of spaces. But running away from grandiloquence, and focusing on daily, small, imperceptible things, I found an interesting example, which is both, simple and clear: The AZA Physiotherapy and Osteopathy Clinic, from the architecture studio CRUX and Carpe.
This proyect is about the reformation of a place, a facility, that could be in any street of any of our cities, without having a specially conditioning context, with a rectangular high floor and an access through one of its smaller sides. The interesting thing about this project is how it undestands that the person is, without a doubt, the center of the work and the osteopathy, a branch of health based on the holistic conception of the human body and an interrelation of all its parts, is the field that rules its spatial configuration.
Almost as a metaphore, the clinic is organized around spaces articulated by moving panels, hanging, that transform the position of the elements of separation, the visuals, the paths, adapting to a program of uses which optimizes the scarce surface, reactivating the excesive rigidity of the rectangular place and, above all, gives the accurate scale, nothing less, than to each human activity. The movile structure divides the clinic into four main quadrants: waiting room, multipurpose room, consultation and services. Treatment zone, yoga space, recovery activities, or even talks and product presentation; they all can fit in the same place, and are those the activities which alter the architecture. Interrelated parts, movement and articulation of the elements: the analogy is evident.
Just as spaces are shamelessly displayed, the systems used and the materiality that composes them appears naked, in the exact measure, in a warm and humble way: wooden panels, metal carpentry, polycarbonate, work on the texture, temperatura and light, giving this cozy, recognizable, palpable feature.
In words of Raquel Sola and Alejandro García from CRUX,
“this clinic wouldn’t make sense without the hands; they adapt the space, manipulate it”.
It seems like a beautiful way of working the architecture, in this case, from the touch, which is present in the use that it develops, as well as in the generation of space, and also in the constructive detail. And this coherence is nothing but the role of architecture, treated with affection, simplicity and insight.
Work: AZA Physiotherapy and Osteopathy Clinic
Typology: Reform / place
Location: Enguera, Valencia (Spain)
Year: 2017
Authors:
Raquel Sola Rubio and Alejandro García, by CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, by Carpe
+ carpevia.org
Photographya: Milena Villalba[:]


























