Casa 3×3 | Crux Arquitectos – MCP Arquitectura

5 (100%) 1 vote

Casa 3x3 | Crux Arquitectos - MCP Arquitectura ©Milena Villalba
Casa 3×3 | Crux Arquitectos – MCP Arquitectura ©Milena Villalba

O fogar e o habitar; dúas incógnitas dunha mesma ecuación exposta ante cada proxecto de futura casa, á que a arquitectura debe dar resposta. Cada nova casa é un exercicio antropolóxico de repensar a psicoloxía primitiva do ser, á vez que se buscan novas formas de ocupar e convivir co espazo. Orixe e futuro fúndense nunha escenografía onde o ser humano móvese recoñecendo recunchos e facéndose con ese anaco de lugar durante o período de tempo que o argumento das nosas vidas permita. Tempo e espazo como límites difusos que acoutan usos e sentimentos, e que tamén os fan posibles. Como pode un só fogar dar resposta a todo iso. Cal é a esencia máxima, o denominador común.

Adolf Loos rexeitaba o ornamento como unha necesidade do formalismo da arquitectura, afastándose de personalismos perpetuos máis aló da mera composición arquitectónica, un esencialismo racionalista para un novo habitar funcional; unha democratización da arquitectura, dun modo ou outro, un folio en branco. Segundo a mirada moderna de Le Corbusier, a arquitectura debía deixar ao carón a produción artesanal da vivenda para iniciar unha industrialización, asemellando esta a un obxecto útil e esencial, unha máquina, fabricada por unión de elementos, bela en si mesma.

Case un século despois da machine à habiter, seguimos preguntándonos que é habitar, e como deben ser as engrenaxes desa máquina: como é esa apropiación do espazo, e a quen debemos considerar como o seu protagonista; cando se comeza e termínase de habitar a arquitectura, e se esta sobrevivirá a todas esas actualizacións e reparacións, ou se a obsolescencia alcanzaraa primeiro. Lembrando a Loos pregúntome, e se a nudez non fose só formal senón tamén funcional? Imaxinemos un fogar que fose pura composición arquitectónica, pura concatenación de habitáculos e relacións espaciais, conexións visuais, e a beleza que xorde da coherencia construtiva… pero sen uso establecido. Un esencialismo afuncional. Unha máquina universal.

E se puidésemos habitar a arquitectura como buscando espazos e usos en abrigos da montaña (o feito máis primitivo da procura de acubillo desde que o ser humano existe), pero desde premisas contemporáneas? Esta idea xa a expuña Sou Fujimoto en Futuro Primitivo, e, xunto con reminiscencias modernas levadas ao extremo, pálpase na obra de Alejandro García e Raquel Soa (Crux Arquitectos), xunto con Manuel Cerdá (MCP arquitectura): a Casa 3×3.

A vivenda 3×3, situada na poboación de Requena (Valencia), configúrase como un encabalgamiendo de caixas opacas e arestas que pechan volumes baleiros. Esta dualidade espacial componse dando resposta a distintos criterios, como son as necesidades de acubillo, ou de conexión, comunicación e relación.

Pero a vivenda tamén responde a unha dualidade temporal. Segundo a mirada dos autores, se Robert Stewart establecía cinco capas de tempo diferentes (Estrutura > Fachada > Instalacións > Particións > Mobiliario), eles aplican dúas: a perenne e a caduca. A primeira capa acouta o espazo a través de estancias e límites, compoñéndose segundo condicionantes establecidos ao longo do tempo, como orientación, gradación de privacidade, soleamiento, vistas, etc. Esta capa temporal conformará un cascarón onde actuará a segunda, o caduco. Este habilita os espazos, os subdivide e equípaos para poder habitar. As caixas opacas son así inicialmente afuncionales, respondendo a necesidades atemporales, para deixar despois ao usuario “habilitar para habitar” os espazos con intervencións menos duradeiras, máis lixeiras, dotándoos de función e de instalacións. Neste caso, a función segue á forma, pero de maneira só temporal.

“O propietario foi elixindo que espazos conformaría como cociña, baños, estar, salas e a relación espacial entre eles. Coma se estivésemos a conquistar hoxe, nós, un edificio preexistente, intemporal […]”,

contan os arquitectos, continuando coa referencia ao escrito de Fujimoto,

“Ao entrar nunha cova, a xente redescubre como habitar estes accidentes xeográficos […] unha cova non é funcional, senón heurística. En lugar dun funcionalismo coercitivo, consiste nun lugar estimulante que permite unha gran variedade de actividades. Cada día os seus habitantes descubrirán novos usos para un mesmo lugar. […] Creo que a arquitectura do futuro debería consistir en espazos parecidos a covas. Sería máis enriquecedor”

A casa 3×3 confórmase así como unha gran máquina-cova, dunha riqueza de posibilidades interiores infinita. Os seus percorridos internos intrigan. Como ese gran artefacto do filme “Cube” de Vicenzo Natali, igualmente a vivenda traballa as 3 dimensións a través das caixas conectadas polas que os usuarios transitan nunha secuencia espacial. A descomposición do seu volume, xerando lugares intermedios, completa esta infinidade espacial. Os xogos de ocos e cheos enmarcan a contorna, ou miran cara ao propio interior como unha invitación. En ocasións, parece levitar, como o castelo ambulante da cinta de Miyazaki, esa gran máquina-fogar que no seu movemento habitaba o territorio; neste caso, a casa 3×3 é autentícaa “máquina de habitar”, decantando pensamentos modernos e contemporáneos e liberando o tempo e aos seus usuarios.

En canto ao construtivo, eríxese empregando tecnoloxía Ytong de bloque de formigón celular, que ofrece unha gran eficiencia enerxética ao traballar por inercia térmica, outra referencia ao concepto masivo de “cova”. Os volumes baleiros marcados por arestas metálicas funcionan por contraste con esta configuración tectónica.

O equilibrio entre dualidades é constante. Esta sinxela construción da neutralidade posiciónase paradoxalmente con personalidade e entidade, con lixeira firmeza na paisaxe e con sorpresa no interior. Cada elemento da casa 3×3 sitúase nun limbo a salvo que permite burlar a obsolescencia, e habitar libremente esa engrenaxe personalizable.

Obra: Casa 3×3
Objeto: Vivenda unifamiliar entre medianeras
Tipo: Obra nova
Localización: Requena, Valencia, España
Superficie construida: 310 m2
Ano: 2017
Arquitectos: Raquel Sola e Alejandro García (CRUX), Manuel Cerdá Pérez (MCP Arquitectura)
Constructora: MAREVAL
Arquitecto Técnico: Luis Ros Serrano
Fotografía: Milena Villalba
Redacción: Ana Asensio
Proveedores
Formigón celular: Bloques Ytong
Persianas: GRADHERMETIC
Carpinterías: SALAMANDER
+ cruxarquitectos.com
+ mcparquitectura.com

veredes
veredes Administrator
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio. Además de ofrecer la inmediatez de las noticias, se puede buscar información a través de distintas clasificaciones.
follow me

Arquivado en: arquitectura, obras, vivienda unifamiliar

Tags: , , , , , , , , ,