Cancha

O pabellón de Chile á 13. Mostra Internacional de Arquitectura da Biennale dei Venezia, invita a reflexionar sobre chan, en términos de recursos, patrimonio e paisaxe, e a importancia da visión disciplinar sobre a súa explotación e/ou preservación, considerando variables mais alá dos factores económicos contingentes puros.

A palabra quechua CANCHA pre-colombino de orixe incaico en uso vigente en toda Sur América, designa un territorio de xogo que preserva a sacralidad, e define na súa orixe os lineamientos principais na organización urbana, a medición e xusta distribución das colleitas e a comprensión da existencia de espazos de uso colectivo que prioriza a orde social sobre o interese individual, e cuxos conceptos asociados preséntanse a segunda inflexión e o principal problema, Como mostrar unha reflexión disciplinar en torno á arquitectura?

O Isolotto de l’Arsenale constrúese entre 1170 e 1300 e protagoniza o canto XXI do Inferno da Divina Comedia de Dante, e posteriormente menciónase por Galileo no seu “Debido lezioni all’Accademia Fiorentina” ao redor de “A Figura, sito e Grandezza dell’Inferno dei Dante”, ambos textos revisados máis de 500 anos despois polo falecido poeta arxentino Godofredo Iommi, un dos fundadores da Escola de Arquitectura da Universidade Católica de Valparaíso. Chile no seu texto “Unha digresión achega de Galileo” e no que o sal vólvenos á propia orixe da cidade de Venecia, que fose unha explotación salina durante a época romana e posteriormente o lugar do control comercial do Sal do Adriático, nunha curiosa traslación cultural e política, reflexo inevitable dos movementos temporais, económicos, políticos, sociais e por suposto culturais.

Este espazo máis aló do tempo concíbese como un chiaroscuro barroco de gran intensidade, onde todos os elementos son neutros salvo a luz de sete expositores cada un dedicado a un arquitecto que dirixen a súa luz cara a un chan de 12,9m3 de sal traído por barco desde o Salar de Tarapacá en Chile, sobre o cal as diferenzas entre os sete arquitectos seleccionados non deixan de existir, senón que deixan de importar invitando a comprender a complejidad dun territorio prácticamente baleiro, expresando os dous opostos espaciais da cancha en relación ao noso territorio: a necesidade de acoutar e pechar no deserto do norte, e abrir e despexar nos nosos bosques do sur.

O Atlas
A curaduría deriva do rol outorgado ao naturalista francés Claude Gay, quen en 1830 realizase por encargo do goberno de Chile un primeiro levantamiento territorial, etnográfico, biolóxico e de recursos da nova república post colonial: Ata onde chegaba Chile?Que se podía atopar nel? Como se desenvolvían os seus habitantes sobre o territorio?. Gay acometió a empresa reunindo a diversos especialistas para unha construción colectiva dun primeiro Atlas (Pintoresco) de Chile, en flora, fauna, cartografía, historia e ilustración.

Sendo representante da deslocalización posibilitada pola tecnoloxía (a metade do equipo vive en Chile, a outra metade en España, moitos colaboradores en distintos países e a obra realízase en Italia), invitamos a 7 arquitectos: Alejandro Aravena (Elemental), Pedro Alonso, Juan Pablo Corvalán (xunto a Susuka e José Abasolo), Genaro Cadros, Germán do Sol, Iván Ivelic e Rodrigo Tisi, como relatores e ilustradores do noso actual territorio, desde a súa propia linguaxe e enfoque, convocados a pensar, describir e ensaiar o estado actual chan de Chile desenvolvendo un material inédito para a Biennale, que se complementó cun curto documental realizado por Cristóbal Palma, construíndo a nosa Cancha, esa que se coloniza, repártese, se tranza e é parte dun todo que inclúe ao animal, a árbore e a persoa tal como víano os antigos Mapuches, os homes do chan que habitan o sur de Chile.

Créditos Pabellón de Chile:
Curadores e arquitectos da montaxe: María Alicerce Pinchart Saavedra (Pinchart Arquitectos) e Bernardo Valdés Echenique (Mapa Consultores).
Comisario: Cristóbal Molina Baeza (Consello Nacional da Cultura e as Artes).
Dirección de Arte: Isaac Gimeno Pujabet – Loreto Varela Morey.
Dirección de Arte en fase de concurso: Esteban Igrexas Francheteau (Mimético).
Fotografía e documentales: Cristóbal Palma Domínguez.
Escultura de Neón: Iván Navarro Carvacho – Pedro Pulido Anker.
Arquitecto e productor local: Luigi D’Ouro.
Consultoría de iluminación: Interdesign (Chile).
Desarrolladores web: DID.
Colaboradores: Sofía Quiroga Fernández (Pinchart Architects), Mapa Consultores, Alfonso Díaz Manríquez (Oficina de Asuntos Culturais, DIRAC), Santiago Elordi Mena e Ana de Pari (Embaixada de Chile en Italia), María Aparicio Pontes, Mariana Sanfuentes Astaburuaga e Francisco Adriasola Caro (CNCA).
Traducións: Ana María Sanhueza Jardel.
Media Partners: Plataforma Arquitectura, Edgar González.
Organizador: Consello Nacional da Cultura e as Artes.
Auspiciadores: Dirección de Asuntos Culturais (DIRAC) e ProChile do Ministerio de Relacións Exteriores, Fundación Imaxe de Chile, SPL (Sae Punta Lobos) e Interdesign.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , ,