InicioartículosSobre la originalidad en arquitectura | José Ramón Hernández CorreaSobre a orixinalidade...

[:es]Sobre la originalidad en arquitectura | José Ramón Hernández Correa[:gl]Sobre a orixinalidade na arquitectura | José Ramón Hernández Correa[:en]On the originality in architecture | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

Hace unas semanas, la inagotable biblioteca de imágenes de Javier Echepare nos propuso este proyecto de Nikolai Ladovsky.

Proyecto de Nikolai Ladovsky

Inmediatamente nos recordó a todos otro mucho más famoso, ¿verdad? Desde luego, cuando Javier puso esa imagen la respuesta fue inmediata. Vamos, que cualquiera lo ve:

Museo Solomon R. Guggenheim

(En mi caso, además, da la casualidad de que tengo este último dibujo en póster, enmarcado justo a mi derecha, así que lo veo mientras escribo esto).

Ladovsky fue un arquitecto soviético; uno de tantos juguetes rotos de aquella esperanza revolucionaria de la arquitectura, truncada y traicionada por los vencedores burócratas y neoclásicos de la revolución. Fue profesor del VKhUTEMAS entre 1920 y 1932, «neoclásico a la fuerza», como todos, a partir de 1932 por orden de Stalin y suicidado en 1941.

(Vaya parrafito denso que acabo de escribir. En él cabe una novela. Algún día habrá que escribirla, pero por ahora dejo ese tema y voy al que quería tocar hoy).

No sé si Frank Lloyd Wright podría alegar casualidad. Visitó la Unión Soviética en junio de 1937, y conoció a varios arquitectos y sus obras. Es muy probable que allí tuviera noticia del proyecto de Ladovsky. Si fue así, debió de impresionarle, porque él mismo llevaba años obsesionado con la idea del «zigurat».

Mirador y Planetario Gordon Strong (sin construir) Sugarloaf Mountain, Maryland, 1924-25

Este es un proyecto de 1925, que combina un parking con un planetario (lo normal).
Cuando, años después, Solomon R. Guggenheim le encargó su museo, Wright desempolvó aquel parking y volvió a enroscar una rampa.

La idea era la misma que la del parking: La rampa para acceder con los coches era ahora para que los vistantes circularan contemplando la exposición. Las zonas para aparcamiento eran ahora para las obras de arte. Y el espacio central para el planetario era ahora un espacio de lujo, de regalo.

La idea no terminaba de cuajar, y Wright probaba otras opciones.

En alguno de esos tanteos probó de nuevo la hélice cónica, pero esta vez con el vértice haca abajo.

¡Eureka!

A cada vuelta ascendente de la rampa el espacio se ensanchaba. El vacío central se hacía antigravitatorio y producía una especie de vértigo inverso: vértigo hacia arriba. Por otra parte, todo el cacharro tenía un aire inestable y una gran fuerza plástica. ¿Pudo tener algo que ver el dibujo de Ladovsky? Yo creo que, si Wright lo vio en 1937, no hay ninguna duda.

¿Y? Quiero decir, ¿y qué?
¿Es un pecado copiar una idea en arquitectura?

En música hay unas normas: Hay que copiar un cierto número de compases, y con un límite de desviaciones en melodía y armonía, para que se considere plagio. En arquitectura no hay nada especificado. En todo caso, una mirada atenta a los dos proyectos despeja cualquier sospecha de plagio. Puede haber influencia, por supuesto. Todos los arquitectos nos influimos de una u otra forma.

El asunto es aún más espinoso tratándose de Wright, que alardeaba de una originalidad inagotable y que se pasaba la vida dando saltos mortales estilísticos.

Wright podía inspirarse en cualquier arquitecto que llevara más de dos o tres mil años muerto, pero no en alguien contemporáneo. ¡Por Dios! ¡Él era el mejor arquitecto desde los egipcios! (y probablemente el mejor incluso poniendo a los egipcios, sumerios y mesopotámicos en la cuenta). En su sección escribe la palabra «ZIGGURAT» al pie, bajo el sótano, pero jamás habría escrito «LADOVSKY». Reconoce su inspiración en un tipo arquitectónico anónimo y remotísimo, pero no en alguien cercano.

En todo caso, a mí me parece bien. La arquitectura no tiene como principal misión ser original, sino ser buena. Si nos dejamos llevar sólo por la originalidad, por hacer cosas que nunca haya hecho nadie, y esa es nuestra única línea de trabajo, nos pasaremos la vida haciendo mamarrachadas.

(Ya he hablado otras veces de las heces enlatadas de artista y de las ampollas con sangre de artista. En este sentido, ARCO se obstina en depararnos nuevas chorradas cada año, demostrándonos que la mera ansia de originalidad es una impostura y una mentecatez).

Por otra parte, el esquema general de un proyecto, su concepción global, tienen poco de original, y poca o ninguna necesidad de serlo. Puedo organizar mis espacios engarzados en un eje-recorrido, o en torno a un espacio central, o en malla, o en altura, etc… Eso hará que el programa se pueda cumplir mejor, que el edificio se adapte mejor a las ordenanzas, que se aproveche mejor el solar… y sirve para empezar a encajar y a enfocar el proyecto. Pero el proyecto en sí son los kilos y kilos de papel, o las horas y horas de ordenador, hasta que la escalera arranca donde debe y desembarca en el sitio adecuado, y el programa se cumple, y el espacio fluye, o se comprime, o lo que quiera que haga, y todo cuadra.

Eso es arquitectura, y no se copia. Es imposible de copiar. Ojo: No estoy hablando sólo de arquitectura-arte, ni de arquitectura-sublime. (Bendito sea quien además consiga todo eso). Estoy hablando de la mera profesión, si queréis desde el punto de vista más trivial, y, aun así, y por eso mismo, de arquitectura, de organización y caracterización de espacios, de resolución de necesidades funcionales, de formas, de construcción y de todo lo demás.

Estoy hablando de que el proyecto no se hace con un gesto grandilocuente con el rotulador gordo (eso puede ser sólo un punto de partida para desbrozar el terreno), sino con muchas horas de afinación y decantación.

Estoy hablando de que Wright puede copiar la idea de una hélice en tronco de cono invertido, pero que a partir de ella tiene que hacer un edificio.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · mayo 2012
Autor del blog arquitectamoslocos?

[:gl]

Hai unhas semanas, a inesgotable biblioteca de imaxes de Javier Echepare propúxonos este proxecto de Nikolai Ladovsky.

Proxecto de Nikolai Ladovsky

Inmediatamente lembrounos a todos outro moito máis famoso, verdade? Desde logo, cando Javier puxo esa imaxe a resposta foi inmediata. Imos, que calquera o ve:

Museo Solomon R. Guggenheim

(No meu caso, ademais, dá a casualidade de que teño este último debuxo en póster, enmarcado xusto á miña dereita, así que o vexo mentres escribo isto).

Ladovsky foi un arquitecto soviético; un de tantos xoguetes rotos daquela esperanza revolucionaria da arquitectura, truncada e traizoada polos vencedores burócratas e neoclásicos da revolución. Foi profesor do VKhUTEMAS entre 1920 e 1932, «neoclásico á forza», como todos, a partir de 1932 por orde de Stalin e suicidado en 1941.

(Vaia parrafito denso que acabo de escribir. Nel cabe unha novela. Algún día haberá que escribila, pero por agora deixo ese tema e vou ao que quería tocar hoxe).

Non se se Frank Lloyd Wright podería alegar casualidade. Visitou a Unión Soviética en xuño de 1937, e coñeceu a varios arquitectos e as súas obras. É moi probable que alí tivese noticia do proxecto de Ladovsky. Se foi así, debeu de impresionarlle, porque el mesmo levaba anos obsesionado coa idea do «zigurat».

Mirador e Planetario Gordon Strong (sen construir) Sugarloaf Mountain, Maryland, 1924-25

Este é un proxecto de 1925, que combina un parking cun planetario (o normal).

Cando, anos despois, Solomon R. Guggenheim encargoulle o seu museo, Wright desempoou aquel parking e volveu a enroscar unha rampla.

A idea era a mesma que a do parking: A rampla para acceder cos coches era agora para que os vistantes circulasen contemplando a exposición. As zonas para aparcadoiro eran agora para as obras de arte. E o espazo central para o planetario era agora un espazo de luxo, de agasallo.

A idea non terminaba de callar, e Wright probaba outras opcións.

Nalgún deses tanteos probou de novo a hélice cónica, pero esta vez co vértice haca abaixo.

Eureka! A cada volta ascendente da rampla o espazo alargábase. O baleiro central facíase antigravitatorio e producía unha especie de vertixe inversa: vertixe cara arriba. Por outra banda, todo o cacharro tiña un aire inestable e unha gran forza plástica. Puido ter algo que ver o debuxo de Ladovsky? Eu creo que, se Wright viuno en 1937, non hai ningunha dúbida.

E? Quero dicir, e que?

É un pecado copiar unha idea en arquitectura? En música hai unhas normas: Hai que copiar un certo número de compases, e cun límite de desviacións en melodía e harmonía, para que se considere plaxio. En arquitectura non hai nada especificado. En todo caso, unha mirada atenta aos dous proxectos despexa calquera sospeita de plaxio. Pode haber influencia, por suposto. Todos os arquitectos influímonos dunha ou outra forma.

O asunto é aínda máis espiñento tratándose de Wright, que alardeaba dunha orixinalidade inesgotable e que se pasaba a vida dando saltos mortais estilísticos.

Wright podía inspirarse en calquera arquitecto que levase máis de dous ou tres mil anos morto, pero non en alguén contemporáneo. Por Deus! El era o mellor arquitecto desde os exipcios! (e probablemente o mellor incluso poñendo aos exipcios, sumerios e mesopotámicos na conta). Na súa sección escribe a palabra «ZIGGURAT» ao pé, baixo o soto, pero xamais escribiría «LADOVSKY». Recoñece a súa inspiración nun tipo arquitectónico anónimo e remotísimo, pero non en alguén próximo.

En todo caso, a min paréceme ben. A arquitectura non ten como principal misión ser orixinal, senón ser boa. Se nos deixamos levar só pola orixinalidade, por facer cousas que nunca fixese ninguén, e esa é a nosa única liña de traballo, pasarémonos a vida facendo mamarrachadas.

(Xa falei outras veces das feces enlatadas de artista e das bochas con sangue de artista. Neste sentido, ARCO se obstina en depararnos novas parvadas cada ano, demostrándonos que a mera ansia de orixinalidade é unha impostura e unha mentecatez).

Por outra banda, o esquema xeral dun proxecto, a súa concepción global, teñen pouco de orixinal, e pouca ou ningunha necesidade de selo. Podo organizar os meus espazos engarzados nun eixo-percorrido, ou ao redor dun espazo central, ou en malla, ou en altura, etc… Iso fará que o programa se poida cumprir mellor, que o edificio se adapte mellor ás ordenanzas, que se aproveite mellor o solar… e serve para empezar a encaixar e a enfocar o proxecto. Pero o proxecto en si son os quilos e quilos de papel, ou as horas e horas de computador, ata que a escaleira arrinca onde debe e desembarca no sitio adecuado, e o programa cúmprese, e o espazo flúe, ou se comprime, ou o que queira que faga, e todo cuadra.

Iso é arquitectura, e non se copia. É imposible de copiar. Ollo: Non estou a falar só de arquitectura-arte, nin de arquitectura-sublime. (Bendito sexa quen ademais consiga todo iso). Estou a falar da mera profesión, se queredes desde o punto de vista máis trivial, e, aínda así, e por iso mesmo, de arquitectura, de organización e caracterización de espazos, de resolución de necesidades funcionais, de formas, de construción e de todo o demais.

Estou a falar de que o proxecto non se fai cun xesto grandilocuente co rotulador gordo (iso pode ser só un punto de partida para rozar o terreo), senón con moitas horas de afinación e decantación.

Estou a falar de que Wright pode copiar a idea dunha hélice en tronco de cono investido, pero que a partir dela ten que facer un edificio.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · maio 2012
Autor do blogue arquitectamoslocos?

[:en]

A few weeks ago, the inexhaustible library of Javier Echepare‘s images proposed this Nikolai Ladovsky‘s project us.

Nikolai Ladovsky´s project

Immediately he us remembered to all much more famous other one, truth?. Certainly, when Javier put this image the response was immediate. We go, that anyone sees.

Solomon R. Guggenheim Museum

( In my case, in addition, it gives the chance of which I have the latter drawing in poster, framed rightly to my right, so I see it while I write this).

Ladovsky was a Soviet architect; one of so many torn toys of that revolutionary hope of the architecture, truncated and betrayed by the winning bureaucrats and neoclassicists of the revolution. He was a teacher of the VKhUTEMAS between 1920 and 1932, » neoclassicist by force «, as all, from 1932 on order of Stalin and faked the suicide in 1941.

(There goes parrafito densely that I have just written. In him it fits a novel. Some day will be necessary to write it, but for the present I leave this topic and go to the one that wanted to touch today).

I don´t be if  Frank Lloyd Wright might invoke chance. He visited the Soviet Union in June, 1937, and knew to several architects and his works. It is very probable that there it had news of Ladovsky’s project. If it was like that, it had to of impressing him, because he itself was going years obsessed with the idea of the«zigurat».

Viewing-point and Planetary Gordon Strong (without Sugarloaf Mountain constructs), Maryland, 1924-25

This one is a project of 1925, which combines a parking with the planetary one (the normal thing).
When, some years later,Solomon R. Guggenheim entrusted him his museum, Wright dusted that parking and returned to screw on a ramp.

The idea was the same that that of the parking: The ramp to accede with the cars was now in order that the vistantes were circulating contemplating the exhibition. The zones for parking were now for the works of art. And the central space for the planetary one was now a space of luxury, of gift.
The idea was not stopping becoming set, and Wright was proving other options.

In someone of these comparisons it proved again the conical propeller, but this time with the vertex haca below.

Eureka! To every ascending return of the ramp the space was expanding. The central emptiness was becoming antigravitational and was producing a species of inverse dizziness: dizziness up. On the other hand, the whole pot had an unstable air and a great plastic force. Could something have that to see Ladovsky’s drawing? I believe that, if Wright saw it in 1937, there is no doubt.

And?
I want to say, and what?
Is it a sin to copy an idea in architecture? In music there are a few procedure: it is necessary to copy a certain number of compases, and with a limit of diversions in melody and harmony, in order that it is considered to be a plagiarism. In architecture there is nothing specified. In any case, an attentive look to both projects clears any suspicion of plagiarism. There can be influence, certainly. All the architects we influence ourselves of one or it forms other one.

The matter is furthermore thorny treating itself about Wright, which it was bragging about an inexhaustible originality and which was spending the life to itself giving mortal stylistic jumps.

Wright could inspire by any architect who was going more than two or three thousand years died, but not by contemporary someone. For God! He was the best architect from the Egyptians! (And probably better enclosed putting the Egyptians, Sumerian and Mesopotamic in the account). In his section he writes the word «ZIGGURAT» to the foot, under the basement, but he would never have written «LADOVSKY». It recognizes his inspiration in an architectural anonymous type and remotísimo, but not in nearby someone.

In any case, it seems to me likely. The architecture does not have as principal mission be original, but to be good. If we leave ourselves to go only for the originality, for making ourselves things that nobody has done ever, and this it is our only line of work, we will spend the life doing ridiculous objects.

( Already I have spoken other times of the tinned dregs of artist and of the blisters with artist’s blood. In this respect, ARCO is obstinate in providing his new foolishness every year, us demonstrating that the mere anxiety of originality is a deceit and a stupidity).

On the other hand, the general scheme of a project, his global conception, they have little of original, and small or no need of it be. I can organize my spaces connected in an axis-tour, or concerning a central space, or in mesh, or in height, etc… It will do that the program could be fulfilled better, that the building adapts better to the ordinances, of which the lot takes advantage better … and it serves to start fitting and focusing the project. But the project in yes they are the kilos and kilos of paper, or the hours and hours of computer, until the stairs starts where it has to and lands in the suitable site, and the program is fulfilled, and the space flows, or there controls itself, or what wants that it does, and everything fits.

It is an architecture, and is not copied. It is impossible to copy. Eye: I am speaking only neither about architecture – art, nor about sublime architecture. (Blessed be the one who in addition obtains all that). I am speaking about the mere profession, if you want from the most trivial point of view, and, even this way, and because of it same, of architecture, of organization and characterization of spaces, of resolution of functional needs, of forms, of construction and of everything else.

I am speaking that the project is not done by a grandiloquent gesture by the fat felt-tip pen (it can be only a point of item to clear the area), but with many hours of final touch and decantation.

I am speaking that Wright can copy the idea of a propeller in trunk of reversed cone, but that from her has to do a building.

José Ramón Hernández Correa · PhD Arquitecto
Toledo · may 2012
Author of the arquitectamoslocos?

[:]

José Ramón Hernández Correa
José Ramón Hernández Correahttp://arquitectamoslocos.blogspot.com.es/
Nací en 1960. Arquitecto por la ETSAM, 1985. Doctor Arquitecto por la Universidad Politécnica de Madrid, 1992. Soy, en el buen sentido de la palabra, bueno. Ahora estoy algo cansado, pero sigo atento y curioso. Arquitecto, bloguero, saxofonero, escritor... pero todo mal.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

5 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
5 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
read more
read more
13 years ago

I am often to
blogging and i really appreciate your content. The article has really peaks
my interest. I am going to bookmark your site and keep checking for new
information….

http://www.wtjohnson.com/

Ve Redes
Ve Redes
13 years ago

«Inmediatamente nos recordó a todos otro mucho más famoso…»

Ve Redes
Ve Redes
13 years ago

Comentario realizado por Víctor Colón Ordóñez en facebook.

«Yo entiendo que no. El tema de la «originalidad» viene desde principios de
la historia de la ingeniería y la arquitectura pero se entraña más en
el humanismo renacentista, donde las ideas eran las que imperaban en el
individuo y lo definían como «ser». De ahí fue tema polémico tambien en
la Werkbund con diseñadores como «Herman Muthesius y Henry Van del
Velde, pero más relacionados a la «originalidad» en cuanto a simular
materiales o utilizar materiales genuinos, no copias y también con el
tema de la reproductividad técnica. A esto último se suman Banham,
Manfredo Tafuri y Krauss para articular sus posturas con respecto al
tema de la originalidad frente a la contemporaneidad, la máquina,
procesos (industrialización), entre otras cosas. La arquitectura se vale
mucho de precedentes dentro y fuera de los procesos de aprendizaje para
poder aprender y aprehender maneras, formas, soluciones y demás
situaciones. La realidad es que muchos proyectos que se construyen
tuvieron precedentes bien similares a diseños pasados, sobre todo a
nivel conceptual y de dibujo. La otra realidad es que resulta incómodo
entre las mismas personas del gremio y hay cierto temor con que sus
proyectos vayan a parecerse a algún otro, sobre todo si hubo uso de
precedentes como referencias. Pero no hay tal «pecado», es más bien si
el proyecto fue exitoso o no en comparación con el precedente y a las
condiciones que responde éste. En la medida en que se trabajen los
proyectos en consideracion a los condicionantes del contexto y
situaciones del mismo será exitoso y entonces se verá si es igual que el
proyecto de referencia, mejor o peor. Aspiramos a mejor arquitectura,
no importa si se utilizan referencias de modos parecidos o no.»

Víctor Colón Ordóñez
Víctor Colón Ordóñez
13 years ago

No entiendo qué tiene que ver este proyecto con el título.

Ve Redes
Ve Redes
13 years ago

«¿Pudo tener algo que ver el dibujo de Ladovsky? Yo creo que, si Wright lo vio en 1937, no hay ninguna duda.
¿Y?
Quiero decir, ¿y qué?
¿Es un pecado copiar una idea en arquitectura?»
José Ramón Hernández Correa

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS