IniciofaroLo siguiente más grande | Miguel Ángel Díaz CamachoO seguinte máis grande...

[:es]Lo siguiente más grande | Miguel Ángel Díaz Camacho[:gl]O seguinte máis grande | Miguel Ángel Díaz Camacho[:en]The biggest following thing | Miguel Ángel Díaz Camacho[:]

[:es]

Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951
Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951

Conviene mantener los oídos bien abiertos. Algo así debió pensar César Pelli durante su estancia en el estudio de Eero Saarinen a las afueras de Detroit, uno de los despachos de arquitectura más fértiles en el entrenamiento de arquitectos y por el que pasaron figuras tan notables como Robert Venturi o Kevin Roche. Cuenta Pelli que el propio Eliel Saarinen pasaba de vez en cuando por allí para visitar a Eero, y aunque de las conversaciones entre ambos arquitectos poco se conoce, César recuerda un consejo que Eliel repetía con frecuencia, una advertencia velada que parecía reverberar desde un principio del tiempo y el espacio:

«Piensa siempre en lo siguiente más grande«1.

Hace tiempo que observamos la necesidad de trascender la escala de la arquitectura y pensar más allá de nuestro propio contexto. Quizá siempre haya sido así, quizá en el pasado la necesidad de defensa o recursos básicos requerían de la inter-conexión entre la arquitectura y un territorio más amplio, entendido en términos geográficos, climáticos o ecosistémicos. En este sentido, interesarían las arquitecturas que mejoran el espacio público de la ciudad, conectan las infraestructuras existentes o aprovechan lo abundante y conveniente para el medio natural y humano en que se encuentran.

«Piensa siempre lo siguiente más grande«.

Pero para un arquitecto, lo siguiente más grande puede ser un árbol, una plaza, una ciudad, un paisaje o una península. Lo siguiente más grande puede ser el silencio, el subsuelo o el horizonte. Siempre habrá algo más grande detrás de la última frontera.

Conviene aquí retomar la pregunta que Le Corbusier se hiciera a sí mismo casi como una renovación de sus votos:

«¿Para quién hay que construir? Para el hombre, no cabe la menor duda» 2.

Pero el hombre en cursiva de Le Corbusier representa una figura universal, la suma de todos los hombres: la Humanidad. Desde esta perspectiva, lo siguiente más grande bien podría representar no un lugar físico cada vez de mayor extensión, no una reivindicación de soluciones locales o regionales más o menos relacionadas con el actual y limitado concepto de lo sostenible. En palabras de Antonio Miranda:

«La arquitectura genuina atiende más a la única y cierta Civilización internacional y menos a las innumerables y autoritarias mitologías culturales» 3.

Como si un enorme y único extranjero fuera el destino común de todos los hombres; una biosfera fraternal y civilizadora; un último estadio panhumano. Lo siguiente más grande.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Enero 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas

1. César Pelli, Observaciones sobre la Arquitectura, Buenos Aires, Infinito, 2009, pág. 97.

2. Le Corbusier, La Maison des hommes, avec François de Pierrefeu, Plon, Paris, 1942. Edición consultada: La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999, pág. 24.

3. Antonio Miranda, Arquitectura y Verdad. Un curso de crítica, Madrid, Cátedra, 2013, pág. 12.

[:gl]

Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951
Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951

Convén manter os oídos ben abertos. Algo así debeu pensar César Pelli durante a súa estancia no estudo de Eero Saarinen nos arredores de Detroit, un dos despachos de arquitectura máis fértiles no adestramento de arquitectos e polo que pasaron figuras tan notables como Robert Venturi ou Kevin Roche. Conta Pelli que o propio Eliel Saarinen pasaba de cando en vez por alí para visitar a Eero, e aínda que das conversacións entre ambos os arquitectos pouco coñécese, César lembra un consello que Eliel repetía con frecuencia, unha advertencia velada que parecía reverberar desde un principio do tempo e o espazo:

«Pensa sempre no seguinte máis grande»1.

Hai tempo que observamos a necesidade de transcender a escala da arquitectura e pensar máis aló do noso propio contexto. Quizá sempre fose así, quizá no pasado a necesidade de defensa ou recursos básicos requirían da inter-conexión entre a arquitectura e un territorio máis amplo, entendido en termos xeográficos, climáticos ou ecosistémicos. Neste sentido, interesarían as arquitecturas que melloran o espazo público da cidade, conectan as infraestruturas existentes ou aproveitan o abundante e conveniente para o medio natural e humano en que se atopan.

«Pensa sempre no seguinte máis grande«.

Pero para un arquitecto, o seguinte máis grande pode ser unha árbore, unha praza, unha cidade, unha paisaxe ou unha península. O seguinte máis grande pode ser o silencio, o subsolo ou o horizonte. Sempre haberá algo máis grande detrás da última fronteira.

Convén aquí retomar a pregunta que Le Corbusier fixésese a si mesmo case como unha renovación dos seus votos:

«Para quen hai que construír? Para o home, non cabe a menor dubida» 2.

Pero o home en cursiva de Le Corbusier representa unha figura universal, a suma de todos os homes: a Humanidade. Desde esta perspectiva, o seguinte máis grande ben podería representar non un lugar físico cada vez de maior extensión, non unha reivindicación de solucións locais ou rexionais máis ou menos relacionadas co actual e limitado concepto do sustentable. En palabras de Antonio Miranda:

«A arquitectura xenuína atende máis á única e certa Civilización internacional e menos ás innumerables e autoritarias mitoloxías culturais» 3.

Coma se un enorme e único estranxeiro fose o destino común de todos os homes; unha biosfera fraternal e civilizadora; un último estadio panhumano. O seguinte máis grande.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xaneiro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas

1. César Pelli, Observaciones sobre la Arquitectura, Buenos Aires, Infinito, 2009, páx. 97.

2. Le Corbusier, La Maison des hommes, avec François de Pierrefeu, Plon, Paris, 1942. Edición consultada: La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999, páx. 24.

3. Antonio Miranda, Arquitectura e Verdade. Un curso de crítica, Madrid, Cátedra, 2013, páx. 12.

[:en]

Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951
Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951

It suits to support the opened well ears. César Pelli should have thought something like that during his stay about Eero Saarinen’s study to the suburbs of Detroit, one of the more fertile offices of architecture about the architects’ training and for that there happened figures as notable as Robert Venturi or Kevin Roche. Counts Pelli that the own Eliel Saarinen was spending occasionally there to visit Eero, and though of the conversations between both architects little it is known, Caesar remembers an advice that Eliel was repeating often, a watched warning that seemed to be reflected from a beginning of the time and the space:

«He thinks always about the biggest following thing«1.

Some time ago that we observe the need to come out the scale of the architecture and to think beyond our own context. Probably always it has been like that, probably in the past the need of defense or basic resources they were needing of the interconnection between the architecture and the most wide territory understood with geographical, climatic terms or ecosistémicos. In this respect, they would interest the architectures that improve the public space of the city, they connect the existing infrastructures or take advantage of the abundant and suitable thing for the natural and human way in which they are.

«He thinks always about the biggest following thing«.

But for an architect, the biggest following thing can be a tree, a square, a city, a landscape or a peninsula. The biggest following thing can be the silence, the subsoil or the horizon. Always there will be something bigger behind the last border.

It suits to take again here the question that Corbusier was doing to himself to yes same almost as a renovation of his votes:

«For whom is it necessary to construct? For the man, it does not fit the minor doubt» 2.

But the man in cursive by Le Corbusier represents a universal figure, the sum of all the men: the Humanity. From this perspective, following more big good might represent not a physical place every time of major extension, not a recovery of local or regional solutions more or less related to the current and limited concept of the sustainable thing. In Antonio Miranda’s words:

«The genuine architecture attends more to the only and certain international Civilization and less to the innumerable and authoritarian cultural mythologies» 3.

As if the enormous and only foreigner was the common destination of all the men; a brotherly biosphere and civilizadora; a last stadium panhumano. The biggest following thing.

Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. January 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notes

1. César Pelli, Observaciones sobre la Arquitectura, Buenos Aires, Infinito, 2009, page 97.

2. Le Corbusier, La Maison des hommes, avec François de Pierrefeu, Plon, Paris, 1942. Consulted edition: La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999, page. 24.

3. Antonio Miranda, Arquitectura y Verdad. Un curso de crítica, Madrid, Cátedra, 2013, page 12.

[:]

Miguel Ángel Díaz Camacho
Miguel Ángel Díaz Camachohttps://madc.xyz/
Es doctor arquitecto y actual presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura. Delegado del Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) en el Consejo Europeo de Arquitectos, Architects Council of Europe (ACE). Socio fundador en MADC Arquitectos, compañía establecida en Madrid que ha recibido numerosos premios en concursos nacionales e internacionales. Investigador y profesor universitario, su filosofía de trabajo y pensamiento teórico han sido ampliamente desarrollados en publicaciones como “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (Ediciones Asimétricas, 2016) o “Arquitectura y Cambio Climático” (Fundación Arquia, 2018). En la actualidad desarrolla proyectos de arquitectura y urbanismo en España y Noruega.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS