IniciocapturasSilla roja y azul. Gerrit T. Rietveld | Borja López CoteloCadeira vermella...

[:es]Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld | Borja López Cotelo[:gl]Cadeira vermella e azul. Gerrit T. Rietveld | Borja López Cotelo[:en]Red and blue chair. Gerrit T. Rietveld | Borja López Cotelo[:]

[:es]

Gerrit T. Rietveld
Gerrit T. Rietveld | Fuente: archsarp.pl

En 1917 la cartografía de la nueva Europa se dibujaba al ritmo de los cañones aliados. Gerrit T. Rietveld, ocupado en el trabajo cotidiano de su taller de muebles en Utrech, permanecía ajeno a esta realidad. Él prefería dibujar los planos de una nueva silla.

Gerrit T. Rietveld trabajaba en el taller de su padre desde el año 1900. Con doce años había abandonado la escuela primaria y había comenzado su relación con el diseño de muebles. Los cursos nocturnos de dibujo en la Kunstindus-Trieel Onderwijs der Vereeniging y los posteriores estudios con P. J. C. Klaarhamer despertaron en Gerrit T. Rietveld el interés por la arquitectura y las artes aplicadas. La atmósfera en Holanda durante esas primeras décadas del siglo XX estimulaba las nuevas búsquedas estéticas, en un país cuyas vanguardias preconizaban el colapso de los antiguos modos de hacer basados en la inspiración histórica y naturalista.

Gerrit T. Rietveld | Fuente: http://contenporany.galeon.com/album1339434.html
Gerrit T. Rietveld | Fuente: contenporany.galeon.com

Una silla no parecía encajar en este clima de catarsis artística. Vilmos Huszár, Antony Kok, Johanes Jacobus Pieter Oud, Piet Mondrian y Theo van Doesburg fundaron la revista De Stijl en 1917 con la voluntad de encontrar nuevas vías de expresión adaptadas a su época. Su primer número contenía el manifiesto neoplasticista –era época de grandes manifiestos, en las artes y en la guerra- elogio del orden geométrico, los colores puros y la integración disciplinar. Ese mismo año, Gerrit T. Rietveld ultimaba su silla roja y azul, que entonces aún no tenía color.

‘En el fondo, sentarse es una actividad sencilla’,

escribió Gerrit T. Rietveld en 1930. Por eso le sorprendía que –a diferencia de otros objetos como la bicicleta o la cuchara, que parecían haber encontrado su forma óptima- la silla no hubiese sido todavía resuelta de manera satisfactoria.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo cubierta-primer-numero
Cubierta de primer número

‘La silla no necesariamente debe ser una representación de la idea de sentarse, sino que la silla es como si fuera la parte inferior de un hombre sentado, la prolongación de una ágil espina dorsal; por eso su estructura no se ha resuelto tan fácilmente…en cada período esto  se ha realizado de forma diferente. De esta manera surgió una enorme variedad de tipos de sillas’.

Así que la silla roja y azul quiso ser la silla de su época, y –deliberadamente o no- lo fue también de su lugar. Fue la silla del neoplasticismo, de la Holanda vanguardista del inicio del siglo XX. Su estricta configuración geométrica y su rigurosa jerarquía cromática –negro para el esqueleto, amarillo para los cantos de las piezas que lo componen, rojo y azul para las superficies de asiento y respaldo- hacen de la silla otro manifiesto neoplasticista, más elocuente que aquel publicado en el primer número de De Stijl.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Destijl_anthologiebonset

Gerrit T. Rietveld había concebido la silla sin color, y sólo más tarde comenzó a experimentar con este nuevo factor: los primeros intentos con blanco, gris y negro fueron más tarde –debido en parte a la influencia de Piet Mondrian- sustituidos por los definitivos rojo y azul, inalterados desde 1918.

La silla se convirtió entonces en el primer ensayo tridimensional de los postulados neoplasticistas, que hasta ese momento no se habían emancipado de los lienzos de Piet Mondrian y sus compañeros. El diseño de la roja y azul respondía también a otra premisa: la facilidad de montaje y la posibilidad de producción en serie, evidenciando así una voluntad de ‘arte aplicada’ que saciaba la originaria aspiración del grupo de Leiden.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Silla roja y azul

Pero la silla roja y azul no es un cómodo asiento donde arrellanarse, pues el cuerpo humano –a diferencia de ella – no está hecho de líneas rectas y planos secantes. Gerrit T. Rietveld nunca aspiró a eso, sino a llevar el nuevo arte a un objeto cotidiano.

La silla roja y azul no se ampara en la ergonomía para justificarse. La fuerza motriz en el nacimiento este objeto parece haber sido en cambio el inconformismo, el hastío hacia lo ya visto que reconocemos en un acorde inaudito, en un trazo novedoso o en el penalti insolente inventado por Panenka. Quizá porque Gerrit T. Rietveld la dibujó mirando hacia delante. Sin volver la cabeza.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. agosto 2011

Notas:

RIETVELD, Gerrit Thomas en Gerrit Th. Rietveld, 1888-1964. Madrid, Ministerio de Obras Públicas, Transporte y Medio Ambiente (1996), pág. 7

[:gl]

Gerrit T. Rietveld
Gerrit T. Rietveld | Fonte: archsarp.pl

En 1917 a cartografía da nova Europa debuxábase ao ritmo dos canóns aliados. Gerrit T. Rietveld, ocupado no traballo cotián do seu taller de mobles en Utrech, permanecía alleo a esta realidade. El prefería debuxar os planos dunha nova cadeira.

Gerrit T. Rietveld traballaba no taller do seu pai desde o ano 1900. Con doce anos abandonara a escola primaria e comezara a súa relación co deseño de mobles. Os cursos nocturnos de debuxo na Kunstindus- Trieel Onderwijs der Vereeniging e os posteriores estudos con P. J. C. Klaarhamer espertaron en Gerrit T. Rietveld o interese pola arquitectura e as artes aplicadas. A atmosfera en Holanda durante esas primeiras décadas do século XX estimulaba as novas procuras estéticas, nun país cuxas vangardas preconizaban o colapso dos antigos modos de facer baseados na inspiración histórica e naturalista.

Gerrit T. Rietveld | Fuente: http://contenporany.galeon.com/album1339434.html
Gerrit T. Rietveld | Fonte: contenporany.galeon.com

Unha cadeira non parecía encaixar neste clima de catarse artística. Vilmos HuszárAntony KokJohanes Jacobus Pieter OudPiet Mondrian e Theo van Doesburg fundaron a revista De Stijl en 1917 coa vontade de atopar novas vías de expresión adaptadas á súa época. O seu primeiro número contiña o manifesto neoplasticista –era época de grandes manifestos, nas artes e na guerra- eloxio da orde xeométrica, as cores puras e a integración disciplinar. Ese mesmo ano, Gerrit T. Rietveld ultimaba a súa cadeira vermella e azul, que entón aínda non tiña cor.

‘No fondo, sentar é unha actividade sinxela’,

escribiu Gerrit T. Rietveld en 1930. Por iso sorprendíalle que –a diferenza doutros obxectos como a bicicleta ou a culler, que parecían atopar a súa forma óptima- a cadeira non fose aínda resolta de maneira satisfactoria.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo cubierta-primer-numero
Cuberta de primeiro número

‘A cadeira non necesariamente debe ser unha representación da idea de sentar, senón que a cadeira é coma se fose a parte inferior dun home sentado, a prolongación dunha áxil espiña dorsal; por iso a súa estrutura non se ha resolvido tan facilmente…en cada período isto realizouse de forma diferente. Desta maneira xurdiu unha enorme variedade de tipos de cadeiras’.

Así que a cadeira vermella e azul quixo ser a cadeira da súa época, e –deliberadamente ou non- o foi tamén do seu lugar. Foi a cadeira do neoplasticismo, da Holanda vangardista do inicio do século XX. A súa estrita configuración xeométrica e a súa rigorosa xerarquía cromática –negro para o esqueleto, amarelo para os cantos das pezas que o compoñen, vermello e azul para as superficies de asento e respaldo- fan da cadeira outro manifesto neoplasticista, máis elocuente que aquel publicado no primeiro número de De Stijl.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Destijl_anthologiebonset

Gerrit T. Rietveld concibira a cadeira sen cor, e só máis tarde comezou a experimentar con este novo factor: os primeiros intentos con branco, gris e negro foron máis tarde –debido en parte á influencia de Piet Mondrian- substituídos polo definitivos vermello e azul, inalterados desde 1918.

A cadeira converteuse entón no primeiro ensaio tridimensional dos postulados neoplasticistas, que ata ese momento non se emanciparon dos lenzos de Piet Mondrian e os seus compañeiros. O deseño da vermella e azul respondía tamén a outra premisa: a facilidade de montaxe e a posibilidade de produción en serie, evidenciando así unha vontade de ‘arte aplicada’ que saciaba a orixinaria aspiración do grupo de Leiden.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Silla roja y azul

Pero a cadeira vermella e azul non é un cómodo asento onde arrellanarse, pois o corpo humano –a diferenza dela – non está feito de liñas rectas e planos secantes. Gerrit T. Rietveld nunca aspirou a iso, senón a levar a nova arte a un obxecto cotián.

A cadeira vermella e azul non se ampara na ergonomía para xustificarse. A forza motriz no nacemento este obxecto parece ser en cambio o inconformismo, o hastío cara ao xa visto que recoñecemos nun acorde inaudito, nun trazo novo ou no penalti insolente inventado por Panenka. Quizá porque Gerrit T. Rietveld debuxouna mirando cara adiante. Sen volver a cabeza.

Borja López Cotelo. Doutor arquitecto
A Coruña. agosto 2011

Notas:

RIETVELD, Gerrit Thomas en Gerrit Th. Rietveld, 1888-1964. Madrid, Ministerio de Obras Públicas, Transporte y Medio Ambiente (1996), pág. 7

[:en]

Gerrit T. Rietveld
Gerrit T. Rietveld | Source: archsarp.pl

In 1917 the cartography of the new Europe was drawn to the rhythm of the Allied cannons. Gerrit T. Rietveld, busy in the daily work of his furniture workshop in Utrech, remained oblivious to this reality. He preferred to draw the plans of a new chair.

Gerrit T. Rietveld had worked in his father’s workshop since 1900. At twelve he had dropped out of elementary school and had begun his relationship with furniture design. Night drawing courses at the Kunstindus-Trieel Onderwijs der Vereeniging and subsequent studies with P. J. C. Klaarhamer aroused in Gerrit T. Rietveld an interest in architecture and applied arts. The atmosphere in Holland during those first decades of the twentieth century stimulated new aesthetic searches, in a country whose avant-garde advocated the collapse of old ways of doing based on historical and naturalistic inspiration.

Gerrit T. Rietveld | Fuente: http://contenporany.galeon.com/album1339434.html
Gerrit T. Rietveld | Source: contenporany.galeon.com

A chair did not seem to fit in this climate of artistic catharsis. Vilmos HuszárAntony KokJohanes Jacobus Pieter OudPiet Mondrian and Theo van Doesburg founded De Stijl magazine in 1917 with the will to find new ways of expression adapted to their time. His first issue contained the Neoplasticist manifesto – it was a time of great manifests, in the arts and in war – praise of the geometric order, pure colors and disciplinary integration. That same year, Gerrit T. Rietveld finished his red and blue chair, which then had no color yet.

‘Deep down, sitting is a simple activity’,

Gerrit T. Rietveld wrote in 1930. That is why he was surprised that – unlike other objects such as the bicycle or the spoon, which seemed to have found their optimal shape – the chair had not yet been satisfactorily resolved.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo cubierta-primer-numero
First Number Cover

‘The chair should not necessarily be a representation of the idea of sitting, but that the chair is as if it were the bottom of a seated man, prolonging an agile spine; That is why its structure has not been solved so easily … in each period this has been done differently. In this way a huge variety of types of chairs emerged’.

So the red and blue chair wanted to be the chair of his time, and – deliberately or not – it was also his place. It was the chair of neoplasticism, of the avant-garde Holland of the beginning of the 20th century. Its strict geometric configuration and its rigorous chromatic hierarchy – black for the skeleton, yellow for the edges of the pieces that compose it, red and blue for the seating and backrest surfaces – make the chair another Neoplasticist manifest, more eloquent than that published in the first issue of De Stijl.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Destijl_anthologiebonset

Gerrit T. Rietveld had conceived the chair without color, and only later began to experiment with this new factor: the first attempts with white, gray and black were later – due in part to the influence of Piet Mondrian – replaced by the definitive ones red and blue, unchanged since 1918.

La silla se convirtió entonces en el primer ensayo tridimensional de los postulados neoplasticistas, que hasta ese momento no se habían emancipado de los lienzos de Piet Mondrian y sus The chair then became the first three-dimensional essay of the Neoplasticist postulates, which until then had not been emancipated from the canvases of Piet Mondrian and his companions. The design of the red and blue also responded to another premise: the ease of assembly and the possibility of mass production, thus demonstrating a desire for ‘applied art’ that satiated the original aspiration of the Leiden group.

Silla roja y azul. Gerrit T. Rietveld Borja López Cotelo Silla roja y azul

But the red and blue chair is not a comfortable seat to get rid of, since the human body – unlike it – is not made of straight lines and drying planes. Gerrit T. Rietveld never aspired to that, but to bring the new art to an everyday object.

The red and blue chair does not rely on ergonomics to justify itself. The driving force at birth this object seems to have been instead the nonconformity, the weariness towards what we have already seen that we recognize in an unprecedented chord, in a novel stroke or in the insolent penalty invented by Panenka. Maybe because Gerrit T. Rietveld drew her looking forward. Without turning my head.

Borja López Cotelo. PhD architect
A Coruña. august 2011

Notes:

RIETVELD, Gerrit Thomas en Gerrit Th. Rietveld, 1888-1964. Madrid, Ministerio de Obras Públicas, Transporte y Medio Ambiente (1996), pág. 7

[:]

Borja López Cotelo
Borja López Cotelohttp://lasonceymedia.com/
Borja López Cotelo y Maria Olmo Béjar, arquitectos por la ETSAC desde 2007. Borja López Cotelo, arquitecto doctor por la Universidade da Coruña desde 2013.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS