[:es]
“El objetivo principal del Museo ICO es difundir la mejor arquitectura contemporánea, tanto española como internacional. Este año hemos viajado desde Olot a Sevilla para ofrecer una perspectiva más amplia de nuestra arquitectura. Así, tras RCR Arquitectes, es un honor poder contar ahora con Antonio Cruz y Antonio Ortiz.”.
Mónica de Linos, Directora de la Fundación ICO.
“Compartir mesa con los proyectistas”.
La singularidad de la exposición retrospectiva titulada “Cruz y Ortiz 1/200…1/2000” de la obra del estudio Cruz y Ortiz Arquitectos se podría definir claramente con este título, representado en las palabras del comisario de la exposición Jesús Ulargui Agurruza, arquitecto y profesor de Proyectos de la ETSAM desde 1993.
La observación en el proceso del pensamiento proyectual emerge a medida que se recorren las mesas con el material expuesto, puesto que nos encontramos con maquetas de dos escalas diferentes; 1:200, escala que nos invita a acercarnos, y recorrer visualmente el espacio interior de una obra o bien a 1:2000, escala que nos pone de manifiesto una idea o hilo conductor en la ejecución de un proyecto con la síntesis como aliada.
“Su arquitectura se caracteriza por el rigor, la sobriedad y la preocupación por el proceso constructivo, características que hacen a su obra merecedora de una mirada detallada”.
Mónica de Linos, Directora de la Fundación ICO.
Forman parte de las mesas alargadas donde se exhiben los 50 proyectos del estudio a lo largo de más de 40 años de trayectoria profesional, los croquis a mano alzada y los planos representativos de cada uno de los proyectos u obras. La participación de los croquis también sostendrá y avalará el título con el que iniciábamos este breve comentario.

Durante la rueda de prensa Mónica de Linos puso especial énfasis en dos proyectos de interés para el Museo ICO:
– The Rijksmuseum, Amsterdam, por el ejercicio de reflexión de lo que un museo debe ser.
– Estadio del Atlético de Madrid, por la intervención del estudio en la historia urbanística de Madrid.

Por otro lado, Jesús Ulargui Agurruza nos explicó las 4 herramientas fundamentales que comprobaremos a lo largo de la exhibición;
1. La transformación de la sala en una única unidad atravesada por mesas, iluminadas y preparadas para exponer las piezas de idéntica manera.

2. Metodología de trabajo basada en croquis y maquetas, cuya intención es compartir mesa con los proyectistas. Las maquetas en dos únicas escalas 1:200 / 1:2000 para pasar de lo pequeño a lo grande en un ejercicio de síntesis único.

3. 16 vídeos en una visita guiada por los edificios a cargo de los propios arquitectos.
4. Un catálogo de carácter cerrado con 12 obras del estudio que también forman parte de las 50 que se exhiben en la exposición.

El catálogo titulado «Cruz y Ortiz 12 edificios / 12 textos», conforma según palabras de Antonio Cruz:
“un único cuerpo de pensamiento que surge a partir de la selección de 12 edificios representativos y sus respectivos comentarios derivados de la opinión de los 12 arquitectos seleccionados especialmente por el estudio para comentar cada uno de los proyectos.”
Sin más preámbulos compartimos la pequeña charla que tuvimos la oportunidad de realizar ambos arquitectos en el Museo ICO de Madrid.
¿Por qué introducir el tema de la escala en el enfoque expositivo?
Antonio Ortiz: Los arquitectos conocemos bien ese tránsito que se produce mediante el uso de escalas progresivamente mayores. En él se parte de un principio muchas veces intuitivo hasta alcanzar la precisión y exactitud que un documento técnico exige.
El museo se ha dividido en tres espacios expositivos y dos zonas de proyección. ¿Por qué este planteamiento?
Antonio Ortiz: No nos cabe duda de la fascinación que las reproducciones a escala de la realidad producen en quienes las contemplan. Algo de ello se pretende alcanzar a través de la profusión de maquetas expuestas y subrayar desde el mismo título de la exposición. Se ha querido así encontrar una solución para algo en lo que todos los arquitectos coincidimos: una exposición de arquitectura no es algo fácil de hacer.
Tras más tres décadas de ejercicio profesional ¿qué va a encontrarse el espectador en esta nueva exposición?
Cruz y Ortiz Arquitectos: Hace ya años que realizamos unas primeras exposiciones –las llamamos “Arquitectura de Síntesis”– en las que utilizamos también las maquetas para ilustrar lo que acabamos de explicar. La presente exposición sería, por tanto, una intensificación de las anteriores. Y su título –más aséptico y menos pretencioso, 1/200…1/2000– es el reconocimiento de la innegable capacidad de sugerencia de lo reducido.
Distribuidas y situadas colocadas en lugares estratégicos en la exposición nos encontramos fotografías de José Manuel Ballester, Premio Nacional de Fotografía 2010, que dan magnitud y belleza a la misma.
Antonio Ortiz: La colaboración de José Manuel Ballester, con cinco de sus fotografías hay que entenderla como un gesto de generosidad y amistad por su parte al aceptar un papel subsidiario que no es habitual en él. Estas fotos en grandes formatos acentúan sin ilustrar ciertos momentos de la exposición.

En sus charlas o conferencias afirman que el “edificio debe explicarse desde sí mismo”. Pero ¿cómo y cuándo se origina el proyecto? ¿Es un momento individual o colectivo? ¿Cómo se desarrolla posteriormente para llegar a ese concepto?
Antonio Cruz: El proyecto de arquitectura se origina a partir de una conversación, del diálogo con mi socio, del análisis minucioso de los componentes, no surge como idea brillante en un instante, sino a partir del estudio y el entendimiento.
¿Cuál es hilo conductor que cosen todas sus obras?
Antonio Cruz: No lo sé bien, a veces uno piensa que estas preguntas las deben contestar los críticos no los propios autores de las obras, yo creo que hay un hilo conductor que es la respuesta a las necesidades de cada problema que recibimos. El hilo conductor sería precisamente el NO hilo conductor. Es decir, considerar que cada problema o encargo que llega al estudio es un problema nuevo o distinto, y que hay que analizar cuál es la oportunidad que se esconde detrás de ese encargo. Descubrir la oportunidad que brinda el encargo es muy importante, y el análisis de la situación podría ser el hilo conductor, por ejemplo podemos trabajar con los materiales, con la estructura, podemos trabajar con la función, ir descubriendo esto sería el hilo conductor que cose todas las obras.
Muchas veces se dice que el problema esconde la solución.
Antonio Cruz: Exactamente, tratar de hacer de los problemas, virtudes.

Esta crisis ha puesto de manifiesto que existen otros modelos de arquitectos, dada su dilatada experiencia profesional y docente, ¿qué recorrido cree que tienen? ¿Se debería adaptar el modelo docente a las nuevas necesidades?
Antonio Cruz: El modelo docente debe adaptarse en efecto, no sé qué comentario podría hacer sobre esta pregunta…evidentemente el tipo de docencia que hay en España es bastante distinta a la que encontramos en otros países, es una docencia muy técnica, donde el arquitecto recibe una gran formación técnica, y esto tiene su ventaja y sus inconvenientes, el arquitecto español domina la técnica o al menos tiene conocimientos de esta técnica, pero por otro lado también es verdad que muchas veces salen los arquitectos con una baja formación plástica o una baja formación en los problemas de la forma y están más entrenados en los problemas técnicos que en los formales, y esto seguramente en España tendría que mejorarse.
¿Qué aconsejarían a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?
Antonio Cruz: Que tengan calma, que tengan mucha calma, que huyan de los caminos rápidos y fáciles, que se den cuenta que esta es una actividad que exige mucho conocimiento, mucha calma y mucha apreciación de los distintos problemas a los que se van a enfrentar y que no tengan prisa.
La exposición “Cruz y Ortiz 1/200…1/2000” desde el 5 de octubre de 2016 hasta el 22 de enero de 2017, el Museo ICO. Por último agradecer tanto a Antonio Cruz y Antonio Ortiz como al Museo ICO su predisposición con este espacio.
Entrevista realizada por Paz Molinari y Alberto Alonso Oro para veredes.
[:gl]
“O obxectivo principal do Museo ICO é difundir a mellor arquitectura contemporánea, tanto española como internacional. Este ano viaxamos desde Olot a Sevilla para ofrecer unha perspectiva máis ampla da nosa arquitectura. Así, tras RCR Arquitectes, é unha honra poder contar agora con Antonio Cruz e Antonio Ortiz.”
Mónica de Linos, Directora da Fundación ICO.
“Compartir mesa cos proxectistas”.
A singularidade da exposición retrospectiva titulada “Cruz e Ortiz 1/200…1/2000” da obra do estudo Cruz e Ortiz Arquitectos poderíase definir claramente con este título, representado nas palabras do comisario da exposición Jesús Ulargui Agurruza, arquitecto e profesor de Proxectos da ETSAM desde 1993.
A observación no proceso do pensamento proyectual emerxe a medida que se percorren as mesas co material exposto, posto que nos atopamos con maquetas de dúas escalas diferentes; 1:200, escala que nos convida a achegarnos, e percorrer visualmente o espazo interior dunha obra ou ben a 1:2000, escala que nos pon de manifesto unha idea ou fío condutor na execución dun proxecto coa síntese como aliada.
“A súa arquitectura caracterízase polo rigor, a sobriedade e a preocupación polo proceso construtivo, características que fan á súa obra merecedora dunha mirada detallada”.
Mónica de Linos, Directora da Fundación ICO.
Forman parte das mesas alongadas onde se exhiben os 50 proxectos do estudo ao longo de máis de 40 anos de traxectoria profesional, os esbozos a man alzada e os planos representativos de cada un dos proxectos ou obras. A participación dos esbozos tamén sosterá e avalará o título co que iniciabamos este breve comentario.

Durante a rolda de prensa Mónica de Liños puxo especial énfase en dous proxectos de interese para o Museo ICO:
– The Rijksmuseum, polo exercicio de reflexión do que un museo debe ser.
– Estadio do Atlético de Madrid, pola intervención do estudo na historia urbanística de Madrid.

Doutra banda, Jesús Ulargui Agurruza explicounos as 4 ferramentas fundamentais que comprobaremos ao longo da exhibición;
1. A transformación da sala nunha única unidade atravesada por mesas, iluminadas e preparadas para expoñer as pezas de idéntica maneira.

2. Metodoloxía de traballo baseada en esbozo e maquetas, cuxa intención é compartir mesa cos proyectistas. As maquetas en dúas únicas escalas 1:200 / 1:2000 para pasar do pequeno ao grande nun exercicio de síntese único.

3. 16 vídeos nunha visita guiada polos edificios a cargo dos propios arquitectos.
4. Un catálogo de carácter pechado con 12 obras do estudo que tamén forman parte das 50 que se exhiben na exposición.

O catálogo titulado «Cruz e Ortiz 12 edificios / 12 textos», conforma segundo palabras de Antonio Cruz:
“un único corpo de pensamento que xorde a partir da selección de 12 edificios representativos e os seus respectivos comentarios derivados da opinión dos 12 arquitectos seleccionados especialmente polo estudo para comentar cada un dos proxectos.”
Sen máis preámbulos compartimos a pequena charla que tivemos a oportunidade de realizar ambos os arquitectos no Museo ICO de Madrid.
Por que introducir o tema da escala no enfoque expositivo?
Antonio Ortiz: Os arquitectos coñecemos ben ese tránsito que se produce mediante o uso de escalas progresivamente maiores. Nel se parte dun principio moitas veces intuitivo ata alcanzar a precisión e exactitude que un documento técnico esixe.
O museo dividiuse en tres espazos expositivos e dúas zonas de proxección. Por que esta formulación?
Antonio Ortiz: Non nos cabe dúbida da fascinación que as reproducións a escala da realidade producen en quen as contempla. Algo diso preténdese alcanzar a través da profusión de maquetas expostas e subliñar desde o mesmo título da exposición. Quíxose así atopar unha solución para algo no que todos os arquitectos coincidimos: unha exposición de arquitectura non é algo fácil de facer.
Tras máis tres décadas de exercicio profesional, que vai atoparse o espectador nesta nova exposición?
Cruz y Ortiz Arquitectos: Hai xa anos que realizamos unhas primeiras exposicións chamámolas “Arquitectura de Síntese”– nas que utilizamos tamén as maquetas para ilustrar o que acabamos de explicar. A presente exposición sería, por tanto, unha intensificación das anteriores. E o seu título –máis aséptico e menos pretencioso, 1/200…1/2000– é o recoñecemento da innegable capacidade de suxestión do reducido.
Distribuídas e situadas colocadas en lugares estratéxicos na exposición atopámonos fotografías de José Manuel Ballester, Premio Nacional de Fotografía 2010, que dan magnitude e beleza á mesma.
Antonio Ortiz: A colaboración de José Manuel Ballester, con cinco das súas fotografías hai que entendela como un xesto de xenerosidade e amizade pola súa banda ao aceptar un papel subsidiario que non é habitual nel. Estas fotos en grandes formatos acentúan sen ilustrar certos momentos da exposición.

Nas súas charlas ou conferencias afirman que o “edificio debe explicarse desde si mesmo”. Pero como e cando se orixina o proxecto? É un momento individual ou colectivo? Como se desenvolve posteriormente para chegar a ese concepto?
Antonio Cruz: Antonio Cruz: O proxecto de arquitectura orixínase a partir dunha conversación, do diálogo co meu socio, da análise minuciosa dos compoñentes, non xorde como idea brillante nun instante, senón a partir do estudo e o entendemento.
Cal é o fío conductor que cosen todas as súas obras?
Antonio Cruz: Non o sei ben, ás veces un pensa que estas preguntas débenas contestar os críticos non os propios autores das obras, eu creo que hai un fío condutor que é a resposta ás necesidades de cada problema que recibimos. O fío condutor sería precisamente o NON fío condutor. É dicir, considerar que cada problema ou encargo que chega ao estudo é un problema novo ou distinto, e que hai que analizar cal é a oportunidade que se esconde detrás dese encargo. Descubrir a oportunidade que brinda o encargo é moi importante, e a análise da situación podería ser o fío condutor, por exemplo podemos traballar cos materiais, coa estrutura, podemos traballar coa función, ir descubrindo isto sería o fío condutor que cose todas as obras.
Moitas veces dise que o problema esconde a solución.
Antonio Cruz: Exactamente, tratar de facer dos problemas, virtudes.

Esta crise puxo de manifesto que existen outros modelos de arquitectos, dada a súa dilatada experiencia profesional e docente, que percorrido cre que teñen? Deberíase adaptar o modelo docente ás novas necesidades?
Antonio Cruz: O modelo docente debe adaptarse en efecto, non se que comentario podería facer sobre esta pregunta…evidentemente o tipo de docencia que hai en España é bastante distinta á que atopamos noutros países, é unha docencia moi técnica, onde o arquitecto recibe unha gran formación técnica, e isto ten a súa vantaxe e os seus inconvenientes, o arquitecto español domina a técnica ou polo menos ten coñecementos desta técnica, pero doutra banda tamén é verdade que moitas veces saen os arquitectos cunha baixa formación plástica ou unha baixa formación nos problemas da forma e están máis adestrados nos problemas técnicos que nos formais, e isto seguramente en España tería que mellorarse.
Que aconsellarían aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?
Antonio Cruz: Que teñan calma, que teñan moita calma, que fuxan dos camiños rápidos e fáciles, que se dean conta que esta é unha actividade que esixe moito coñecemento, moita calma e moita apreciación dos distintos problemas aos que se van a enfrontar e que non teñan présa.
A exposición “Cruz e Ortiz 1/200…1/2000” dende o 5 de outubro de 2016 ata o 22 de xaneiro de 2017, o Museo ICO. Por último agradecer tanto a Antonio Cruz e Antonio Ortiz como ao Museo ICO a súa predisposición con este espazo.
Entrevista realizada por Paz Molinari e Alberto Alonso Oro para veredes.
[:en]
“The principal aim of the ICO Museum is to spread the best contemporary, both Spanish and international architecture. This year we have travelled from Olot to Seville to offer a more wide perspective of our architecture. This way, after RCR Arquitectes, it is an honor to be able to possess now Antonio Cruz and Antonio Ortiz.
Mónica de Linos, Director of the ICO Foundation.
“Sharing table with the designers”.
The singularity of the retrospective qualified exhibition “Cruz and Ortiz 1/200…1/2000” of the work of the study Cruz and Ortiz Architects might be defined clearly by this title represented in the words of the commissioner of the exhibition Jesús Ulargui Agurruza, architect and project teacher of the ETSAM from 1993.
The observation in the process of the thought proyectual emerges as the tables are crossed by the exposed material, since we meet models of two different scales; 1:200, it climbs that it invites us to bring us over, and to cross visually the interior space of a work or to 1:2000, climbs that it reveals an idea or conductive thread in the execution of a project with the synthesis as allied.
“His architecture is characterized by the rigor, the sobriety and the worry by the constructive process, characteristics that they do to his deserving work of a detailed look”.
Mónica de Linos, Director of the ICO Foundation.
They form a part of the elongated tables where 50 projects of the study show themselves throughout more than 40 years of professional path, the sketches to lifted hand and the representative planes of each one of the projects or works. The participation of the sketches also will support and support the title with which we were initiating this brief comment.

During the press conference Mónica de Linos put special emphasis in two projects of interest for the ICO Museum:
– The Rijksmuseum, Amsterdam, for the exercise of reflection of what a museum must be.
– Atlético de Madrid Stadium, for the intervention of the study in the urban development history of Madrid.

On the other hand, Jesus Ulargui Agurruza explained to us 4 fundamental tools that we will verify along the exhibition;
1. The transformation of the room in the only unit crossed by tables, illuminated and prepared to expose the pieces of identical way.

2. Methodology of work based on sketch and models, which intention is to share table with the designers. The models in two only scales 1:200 / 1:2000 to go on from the small thing to the big thing in the only exercise of synthesis.

3. 16 videoes in a visit guided by the buildings at the expense of the own architects.
4. A catalogue of character closed with 12 works of the study that also form a part of the 50 that show themselves in the exhibition.

The qualified catalogue «Cruz and Ortiz 12 buildings / 12 texts», agrees according to Antonio Cruz’s words:
“The only body of thought that arises from the selection of 12 representative buildings and his respective comments derived from the opinion of 12 architects selected specially by the study to comment each of the projects.”
Ado preambles we share the small chat that we had the opportunity to realize both architects in the ICO Museum in Madrid.
Why to introduce the topic of the scale in the explanatory approach?
Antonio Ortiz: The architects we know well this traffic that takes place by means of the use of progressively major scales. In him it splits of a beginning often intuitively up to reaching the precision and accuracy that a technical document demands.
The museum has divided in three explanatory spaces and two projection zones. For what this exposition?
Antonio Ortiz: We are not fitted by doubt of the fascination that the reproductions to scale of the reality produce in whom they contemplate them. Something of it is tried to reach across the profusion of exposed models and to underline from the same title of the exhibition. It has been wanted like that to find a solution for something with what all the architects we coincide: an exhibition of architecture is not anything easy of doing.
After more three decades of professional exercise what is spectator going to be in this new exhibition?
Cruz y Ortiz Arquitectos: Already for years we realize a few first exhibitions – we are called them a “Syntheses Architecture” – in which we use also the models to illustrate what we have just explained. The present exhibition would be, therefore, an intensification of the previous ones. And his title – more aseptic and less pretentious, 1/200 … 1/2000-it is the recognition of the undeniable capacity of suggestion of the limited thing.
Distributed and placed placed in strategic places in the exhibition we are Jose Manuel Ballester’s photographies, National Prize of Photography 2010, which magnitude and beauty give to the same one.
Antonio Ortiz: Jose Manuel Ballester’s collaboration, with five of his photographies it is necessary to understand it as a gesture of generosity and make friends for your part on having accepted a subsidiary paper that is not habitual in him. These photos in big formats accentuate without illustrating certain moments of the exhibition.

In his chats or conferences they affirm that the » building must explain from yes same «. But how and when does project originate? Is it an individual or collective moment? How does it develop later to come to this concept?
Antonio Cruz: The project of architecture originates from a conversation, of the dialog with my partner, of the meticulous analysis of the components, does not arise as brilliant idea in an instant, but from the study and the understanding.
Which is a conductive thread that all his works sew?
Antonio Cruz: I do not know it well, sometimes one thinks that the critics must answer these questions not the own authors of the works, I think that there is a conductive thread that is the response to the needs of every problem that we receive. The conductive thread would be precisely I do not spin driver. That is to say, to think that every problem or order that comes to the study is a new or different problem, and that it is necessary to analyze which is the opportunity that one hides behind this order. To discover the opportunity that offers the order is very important, and the analysis of the situation might be the conductive thread, for example we can work with the materials, with the structure, can work with the function, be discovering this it would be the conductive thread that sews all the works.
Often it is said that the problem hides the solution.
Antonio Cruz: Exactly, to try to do of the problems, virtues.

This crisis has revealed that other models of architects exist, given his extensive professional and educational experience, what tour does he think that they have? Should educational model adapt to the new needs?
Antonio Cruz: The educational model must adapt in effect, do not be what comment it might do on this question … evidently the type of teaching that exists in Spain is different enough from the one that we find in other countries, is a very technical teaching, where the architect receives a great technical formation, and this has his advantage and his disadvantages, the Spanish architect dominates the technology or at least it has knowledge of this technology, but on the other hand also it is true that often the architects go out with a low plastic formation or a low formation in the problems of the form and are more trained in the technical problems that in the formal ones, and this surely in Spain would have to improve.
What would they advise the current students and future professionals of architecture?
Antonio Cruz: That have calmness, which they have great calm, that flee of the rapid and easy ways, which realize that this one is an activity that demands very much knowledge, great calm and great appraisal of the different problems which they are going to face and which do not have hurry.
The exhibition “Cruz and Ortiz 1/200…1/2000” from October 5, 2016 until January 22, 2017, the ICO Museum. Finally to be grateful both to Antonio Cruz and Antonio Ortiz and to the ICO Museum for his predisposition with this space.
Interview realized by Paz Molinari and Alberto Alonso Oro for veredes.
[:]




