[:es]
Vamos a realizar un recorrido por un Madrid Inédito, donde descubriremos edificios que corresponden al movimiento moderno en la arquitectura. Empezando por algunos edificios racionalistas de los años 30 o 40 del siglo XX, y terminando por los cuatro rascacielos del Paseo de la Castellana, cerca de la Plaza de Castilla.
Edificios, muchos de ellos, muy reconocidos en la historia de la arquitectura contemporánea.

Empezaremos por los principios del siglo XX. Es entonces, cuando en Viena, en 1930, el arquitecto Adolf Loos escribe su libro «Ornamento y Delito«, que va a ser el manual de cabecera de los arquitectos que le preceden. En él sugiere simplificar los adornos de las fachadas e interiores y apostar por líneas rectas y sencillas.
Comienza, entonces, el Movimiento Moderno en la arquitectura, ligado también a la Bauhaus, a Gropius, a Le Corbusier y a los Congresos de la CIAM, Estos últimos se celebraron en Europa con la intención de reunir a políticos, filósofos, arquitectos, urbanistas, etc. para edificar viviendas que cumplieran con las condiciones de alojamiento masivo, salubridad, sencillez, economía y funcionalidad. Había que reconstruir las ciudades destruidas después de las guerras y querían hacerlo de manera distinta.

En España, fue el Movimiento GATEPAC -formado por un grupo de arquitectos activo desde antes de la Segunda República-, quien promovió la arquitectura racionalista.
En Madrid hay algunos ejemplos de esta arquitectura rompedora para la época, en la que abundaban los edificios eclécticos y afrancesados, como son los de la Gran Vía. Y otros, mucho más modestos, donde se hacinaban personas alrededor de patios vecinales, como las famosas “corralas”.
El recorrido lo empezaremos por la Gasolinera de Porto Pí, situada en la Calle Alberto Aguilera y diseñada por Casto Fernández Shaw en 1927. Es considerada como el origen de la arquitectura moderna española.

Como obra pionera, en ella se mezclan referencias al pasado con guiños a la modernidad y al progreso.
La torre se concibió como una chimenea de barco, las marquesinas como las alas extendidas de un aeroplano, dando todo un resultado expresionista único. La preocupación de su autor por las «nuevas tecnologías», se pone de manifiesto en todo el edificio.
Consta de dos partes principales: la marquesina, como símbolo de la aeronáutica, y la torre que alude a las chimeneas de los buques. El mar y el aire van juntos. La velocidad y el futuro se unen a ellos.
En la década de los veinte del siglo XX, no había gasolineras en las carreteras. Casi todas ellas se encontraban en las ciudades o pueblos y eran sencillos surtidores sobre las aceras.
La gasolinera de Alberto Aguilera fue revolucionaria en este y otros sentidos, siendo uno de los primeros intentos de dar valor a estas instalaciones. Se considera el nacimiento en nuestro país de lo que ahora se llama estación de servicio.
El derribo de la torre de la gasolinera en 1977, con nocturnidad y alevosía, fue una maniobra especulativa del Hotel que actualmente la rodea. La presión de particulares y asociaciones, como el Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid, consiguió que se restituyera y que su imagen fuera acorde con el espíritu que su diseñador intentó dar.

En todo caso, era la única alternativa que tenía el Hotel de existir, ya que el tema llegó a manos del Ayuntamiento que impuso como condición, la reconstrucción de la gasolinera.
De ahí nos vamos a la Casa de las Flores de Secundino Zuazo de 1931, en la Calle Hilarión Eslava. Su patio ajardinado central ha supuesto un modelo para los estudiantes de arquitectura de todo el mundo.
Los balcones, decorados con jardineras y las flores de su patio central, fueron los elementos de donde surge el nombre del edificio.

Es uno de los conjuntos más representativos de la modernidad racionalista de los años treinta y consta de cinco pisos de ladrillo. La planta baja tiene una serie de arcadas elípticas que coinciden con los soportales y con los escaparates de algunos locales.
A ambos lados, y en dirección norte-sur, dispone de dos cuerpos paralelos de cinco casas distintas cada uno.
Cuando Pablo Neruda fue nombrado cónsul en Madrid en 1934, su amigo Rafael Alberti le encontró esta casa como lugar donde vivir.
“Yo vivía en un barrio de Madrid, con campanas, con relojes, con árboles. Mi casa era llamada la casa de las flores, porque por todas partes estallaban geranios: era una bella casa con perros y chiquillos”.
Pablo Neruda, expresa así cómo el edificio, en el que vivió en Madrid entre 1934 y 1936, se convirtió en inspiración para su obra.

La defensa de Madrid durante la Guerra Civil, con el frente cerca de la casa, provocó que sufriera grandes daños. Fue restaurada en los años cuarenta y en el año 1981 declarada Monumento Nacional.
Continuará en Madrid Inédito (II)
Cristina García-Rosales, arquitecta.
Madrid, julio 2017.[:gl]
Imos realizar un percorrido por un Madrid Inédito, onde descubriremos edificios que corresponden ao movemento moderno na arquitectura. Empezando por algúns edificios racionalistas dos anos 30 ou 40 do século XX, e terminando polos catro rañaceos do Paseo da Castellana, preto da Praza de Castela.
Edificios, moitos deles, moi recoñecidos na historia da arquitectura contemporánea.

Empezaremos polos principios do século XX. É entón, cando en Viena, en 1930, o arquitecto Adolf Loos escribe o seu libro «Ornamento e Delito«, que vai ser o manual de cabeceira dos arquitectos que lle preceden. Nel suxire simplificar os adornos das fachadas e interiores e apostar por liñas rectas e sinxelas.
Comeza, entón, o Movemento Moderno na arquitectura, ligado tamén á Bauhaus, a Gropius, a Le Corbusier e aos Congresos da CIAM, Estes últimos celebráronse en Europa coa intención de reunir a políticos, filósofos, arquitectos, urbanistas, etc. para edificar vivendas que cumprisen coas condicións de aloxamento masivo, salubridade, sinxeleza, economía e funcionalidade. Había que reconstruír as cidades destruídas despois das guerras e querían facelo de maneira distinta.

En España, foi o Movemento GATEPAC -formado por un grupo de arquitectos activo desde antes da Segunda República-, quen promoveu a arquitectura racionalista.
En Madrid hai algúns exemplos desta arquitectura rompedora para a época, na que abundaban os edificios eclécticos e afrancesados, como son os da Gran Vía. E outros, moito máis modestos, onde se hacinaban persoas ao redor de patios veciñais, como as famosas “corralas”.
O percorrido empezarémolo pola Gasolineira de Porto Pí,, situada na Rúa Alberto Aguilera e deseñada por Casto Fernández Shaw en 1927. É considerada como a orixe da arquitectura moderna española.

Como obra pioneira, nela mestúranse referencias ao pasado con chiscadelas á modernidade e ao progreso.
A torre concibiuse como unha cheminea de barco, as marquesiñas como as ás estendidas dun aeroplano, dando todo un resultado expresionista único. A preocupación do seu autor polas «novas tecnoloxías», ponse de manifesto en todo o edificio.
Consta de dous partes principais: a marquesiña, como símbolo da aeronáutica, e a torre que alude ás chemineas dos buques. O mar e o aire van xuntos. A velocidade e o futuro únense a eles.
Na década dos vinte do século XX, non había gasolineiras nas estradas. Case todas elas atopábanse nas cidades ou pobos e eran sinxelos chafarices sobre as beirarrúas.
A gasolineira de Alberto Aguilera foi revolucionaria en leste e outros sentidos, sendo un dos primeiros intentos de dar valor a estas instalacións. Considérase o nacemento no noso país do que agora se chama estación de servizo.
A derriba da torre da gasolineira en 1977, con nocturnidade e aleivosía, foi unha manobra especulativa do Hotel que actualmente a rodea. A presión de particulares e asociacións, como o Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid, conseguiu que se restituíse e que a súa imaxe fose acorde co espírito que o seu deseñador tentou dar.

En todo caso, era a única alternativa que tiña o Hotel de existir, xa que o tema chegou a mans do Concello que impuxo como condición, a reconstrución da gasolineira.
De aí ímonos á Casa das Flores de Secundino Zuazo de 1931, na Rúa Hilarión Eslava. O seu patio axardinado central supuxo un modelo para os estudantes de arquitectura de todo o mundo.
Os balcóns, decorados con xardineiras e as flores do seu patio central, foron os elementos de onde xorde o nome do edificio.

É un dos conxuntos máis representativos da modernidade racionalista dos anos trinta e consta de cinco pisos de ladrillo. A planta baixa ten unha serie de arcadas elípticas que coinciden cos soportais e cos escaparates dalgúns locais.
A ambos os dous lados, e en dirección norte-sur, dispón de dous corpos paralelos de cinco casas distintas cada un.
Cando Pablo Neruda foi nomeado cónsul en Madrid en 1934, o seu amigo Rafael Alberti atopoulle esta casa como lugar onde vivir.
“Eu vivía nun barrio de Madrid, con campás, con reloxos, con árbores. A miña casa era chamada a casa das flores, porque por todas partes estalaban geranios: era unha bela casa con cans e raparigos”.
Pablo Neruda, expresa así como o edificio, no que viviu en Madrid entre 1934 e 1936, converteuse en inspiración para a súa obra.

A defensa de Madrid durante a Guerra Civil, coa fronte preto da casa, provocou que sufrise grandes danos. Foi restaurada nos anos corenta e no ano 1981 declarada Monumento Nacional.
Continuará en Madrid Inédito (II)…
Cristina García-Rosales, arquitecta.
Madrid, xullo 2017.[:en]
We are going to realize a tour for Unpublished Madrid, where we will discover buildings that correspond to the modern movement in the architecture. Beginning for some racionalist buildings of the 30s or 40s of the 20th century, and ending for four skyscrapers of the Paseo de la Castellana, near the Castilla Square.
Buildings, many of them, very recognized in the history of the contemporary architecture.

We will begin for the beginning of the 20th century. It is at the time, when in Vienna, in 1930, the architect Adolf Loos writes his book «Ornament and crime«, that is going to be the manual of head-board of the architects who him precede. In him it suggests to simplify the adornments of the fronts and interiors and to bet for straight and simple lines.
The Modern Movement in the architecture begins, then, tied also to the Bauhaus, to Gropius, to Le Corbusier and to the CIAM Congresses, The above mentioned were celebrated in Europe by the intention of assembling politicians, philosophers, architects, town planners, etc. To build housings that were expiring with the conditions of massive housing, health, simplicity, economy and functionality. It was necessary to reconstruct the cities destroyed after the wars and they wanted to do it in a different way.

In Spain, it was the GATEPAC Movement – formed by a group of architects I activate from before the Second Republic-, the one who promoted the racionalist architecture.
In Madrid there are some examples of this architecture rompedora for the epoch, in which there were abounding the eclectic and Frenchified buildings, since they are those of the Great Route. And others, much more modest, where persons were packed about local courts, since the famous “corralas”.
The tour we will begin it for the Porto Pí Gas Station placed in the Alberto Aguilera Street and designed by Casto Fernández Shaw in 1927. It is considered to be the origin of the modern Spanish architecture.

As pioneering work, in her references to the past are mixed by winks to the modernity and to the progress.
The tower was conceived as a chimney of ship, the marquees as the widespread wings of an airplane, giving the whole result the only expressionist. The worry of his author for the «new technologies», is revealed in the whole building.
It consists of two principal parts: the marquee, as symbol of the aeronautics, and the tower that alludes to the chimneys of the noses. The sea and the air go together. The speed and the future join them.
In the decade of the twenties of the 20th century, there were no gas stations in the roads. Almost all of them were in the cities or peoples and were simple spouts on the sidewalks.
The gas station in Alberto Aguilera Street was revolutionary in this one and other senses, being first one of the attempts of giving value to these facilities. It is considered the birth in our country of what now is called a service station.
The demolition of the tower of the gas station in 1977, with nocturnidad and perfidy, was a speculative maneuver of the Hotel that nowadays surrounds it. The individuals’ pressure and associations, as the Architects’ Official College of Madrid, it achieved that it was returning and that his image was according to the spirit that his designer tried to give.

In any case, it was the only alternative that had the Hotel of existing, since the topic came to hands of the Town hall that it imposed as condition, the reconstruction of the gas station.
Of there we go away to the Secundino Zuazo‘s Flowers House at 1931, in the Hilarión Eslava Street. His landscaped central court a model has supposed for the students of architecture of the whole world.
The balconies decorated with window boxes and the flowers of his central court, they were the elements wherefrom the name of the building arises.

It is one of the most representative sets of the racionalist modernity of the thirties and consists of five floors of brick. The ground floor has a series of elliptical arcades that coincide with the porches and with the shop windows of some places.
To both sides, and in direction north – south, each one has two parallel bodies of five different houses.
When Paul Neruda was nominated a consul in Madrid in 1934, his friend Rafael Alberti found this house as place where to live.
“I was living in a neighborhood of Madrid, with bells, with clocks, with trees. My house was called the house of the flowers, because throughout geraniums were exploding: it was a beautiful house with dogs and little children”.
Paul Neruda, expresses this way how the building, in which it lived in Madrid between 1934 and 1936, turned into inspiration for his work.

The defense of Madrid during the Civil war, with the front near the house, provoked that it was suffering big hurts. It was restored in the forties and in the year 1981 declared National Monument.
To be continued Unpublished Madrid (II)…
Cristina García-Rosales, architect.
Madrid, july 2017.[:]




