[:es]
Toda maqueta es una prospección a futuro, una promesa, un deseo, la imagen ideal de un pensamiento de lo que deberá ser la arquitectura. Arquitectura antes de la arquitectura o arquitectura sin un lugar o arquitectura en cualquier lugar.
Construir una maqueta es anticipar ese futuro; es establecer de antemano (y sin riesgo de equivocarse) una determinada concepción del mundo o de un territorio; una representación a escala de una idea que devendrá espacio tangible, real, habitable. Como apunta el escritor y periodista Juan José Millas:
“En las maquetas no hay huelguistas, ni manifestantes, ni pobres, no hay cacas de perro, no hay viento, jamás llueve, no hace ni frío ni calor. De la maqueta no llegan gritos de contribuyentes indignados preguntando a las autoridades de dónde van a sacar el dinero para la obra faraónica que se proponen perpetrar. En las maquetas, los retretes están siempre limpios y los árboles son de hoja perenne y el agua del estanque es cristalina.”
Por eso la maqueta es la herramienta preferida de políticos y arquitectos que, que como no pueden controlar el mundo que les rodea, prefieren imaginarlo en miniatura, respondiendo a lo que decía Bachelard:
“[poseemos] el mundo tanto más cuanta mayor habilidad tenga[mos] para miniaturizarlo”.
La destrucción (parcial) de la maqueta no sólo contestaría a la idea establecida por Millas, sino que trata de posicionarse en la voluntad de que la arquitectura no puede solidificar modelos ideales, limpios y ordenados.
Si una maqueta es, como ya se ha dicho, una mirada al futuro, la maqueta quemada representa entonces la propia noción de fracaso: Una promesa frustrada, un futuro imperfecto, una utopía sin utopía.

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Mayo 2014
[:gl]
Toda maqueta é unha prospección a futuro, unha promesa, un desexo, a imaxe ideal dun pensamento do que deberá ser a arquitectura. Arquitectura antes da arquitectura ou arquitectura sen un lugar ou arquitectura en calquera lugar.
Construír unha maqueta é anticipar ese futuro; é establecer de antemán (e sen risco de equivocarse) unha determinada concepción do mundo ou dun territorio; unha representación a escala dunha idea que devirá espazo tanxible, real, habitable. Como apunta o escritor e xornalista Juan José Millas:
“Nas maquetas non hai folguistas, nin manifestantes, nin pobres, non hai cacas de can, non hai vento, xamais chove, non fai nin frío nin calor. Da maqueta non chegan berros de contribuíntes indignados preguntando ás autoridades de onde van sacar o diñeiro para a obra faraónica que se propoñen perpetrar. Nas maquetas, os retretes están sempre limpos e as árbores son de folla perenne e a auga do estanque é cristalina.”
Por iso a maqueta é a ferramenta preferida de políticos e arquitectos que, que como non poden controlar o mundo que lles rodea, prefiren imaxinalo en miniatura, respondendo ao que dicía Bachelard:
“[posuímos] o mundo tanto máis canta maior habilidade teña[ mos] para miniaturizarlo”.
A destrución (parcial) da maqueta non só contestaría á idea establecida por Millas, senón que trata de posicionarse na vontade de que a arquitectura non pode solidificar modelos ideais, limpos e ordenados.
Se unha maqueta é, como xa se dixo, unha mirada ao futuro, a maqueta queimada representa entón a propia noción de fracaso: Unha promesa frustrada, un futuro imperfecto, unha utopía sen utopía.

Pedro Hernández · arquitecto
Cidade de México. Maio 2014
[:en]
Any model is an exploration to future, a promise, a desire, the ideal image of a thought of what will have to be the architecture. Architecture before the architecture or architecture without a place or architecture in any place.
Constructing a model is to anticipate this future; it is to establish in advance (and without risk of being wrong) a certain conception of the world or of a territorio; a representation to scale of an idea that will develop tangible, royal, inhabitable space. Since there appears the writer and journalist Juan José Millas:
“In the models there are neither strikers, nor demonstrators, nor poor, there are no shits of dog, there is no wind, it never rains, does neither cold nor heat. From the model there do not come shouts of indignant contributors asking the authorities wherefrom they are going to extract the money for the pharaonic work that they propose to perpetrate. In the models, the lavatories are always clean and the trees are of everlasting leaf and the water of the reservoir is crystalline.”
Because of it the model is the favorite tool of politicians and architects who, that since they cannot control the world that they makes a detour, prefer imagining it in miniature, answering to what Bachelard was saying:
“(We) [possess] the world so much more all the major skill has [have] to miniaturize it”.
The (partial) destruction of the model not only would answer to the idea established by Miles, but it tries to be positioned in the will of which the architecture cannot harden ideal, clean and tidy models.
If a model is, since already a look has been said, to the future, the burnt model represents then the own notion of failure: A frustrated promise, an imperfect future, a Utopia without Utopia.

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Mayo 2014
[:]




