[:es]
Desplazando al ser humano del centro de la producción espacial

Bartlebooth lanza su séptimo experimento, Más allá de lo humano. Esta publicación explora discursos y prácticas que desplazan al hombre del centro de la producción espacial y entienden su posición dentro de un sistema global atravesado por múltiples tentáculos. Una realidad habitada por bacterias, animales, residuos, cadenas de bits, órdenes logísticas, hongos, ciborgs, territorios, ecosistema, aires… Un nuevo cuerpo múltiple que será necesario interrogar para entender las realidades espaciales y desvelar las posibilidades arquitectónicas que van más allá de lo humano.
A través de sus páginas, encontraremos aproximaciones que rompen el binomio cultura-naturaleza, propuestas para una nueva geología postnatural, arquitecturas y dispositivos que convocan a animales no-humanos y otros agentes, exploraremos las implicaciones espaciales del antiespecismo, cómo utilizar las realidades biológicas de otras especies para la recuperación de un territorio y descubriremos las nuevas realidades espaciales de la acumulación de datos y de los nuevos entornos automatizados.
Contribuciones de Timothy Morton, Gabriel Ruiz-Larrea, Paulo Tavares, Takk (Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño) y Miguel Mesa, Fernando Cremades, Catia Faria, The Extrapolation Factory, Husos, Stephen Graham, Manuel Beltrán / Institute of Human Obsolescence y Víctor Muñoz Sanz.

«Desplacemos, aunque sea por un momento, el foco de la agencia arquitectónica para tomar conciencia de nuestra irrelevancia como diseñadores pero también de nuestra responsabilidad crítica en este ecosistema atravesado por múltiples tentáculos, escalas y territorios. Preguntémonos, por un momento, qué clase de seres deberían ser los usuarios de esta disciplina que jamás se ha preocupado por cuestionar siquiera su papel más allá de operaciones cosméticas. Es decir, sin dejar de mirar al hombre clásico como único centro de su marco disciplinar. Un hombre que, desde el esquema vitrubiano, se ha ido manifestando hasta nuestros días de infinitas formas: desde el Modulor de Le Corbusier a la estandarización que ha ido adquiriendo más y más relevancia a lo largo del siglo XX. (…)
Frente al hombre renacentista de límites preciso enmarcado en un círculo y un cuadrado, aparecerá ahora una amalgama que sólo podrá representarse a través de una red o maraña de múltiples centros. Las bacterias, animales, partículas, cadenas de bits, órdenes logísticas, plásticos, cyborgs, materia viva, compost, territorios, ecosistemas, aires, conformarán un nuevo cuerpo no-humano, múltiple e híbrido que pretendemos observar y situar en el centro de la disciplina a lo largo de esta publicación.»
Extracto del editorial
[:gl]
Desprazando ao ser humano do centro da produción espacial.

Bartlebooth lanza o seu sétimo experimento, Máis aló do humano. Esta publicación explora discursos e prácticas que desprazan ao home do centro da produción espacial e entenden a súa posición dentro dun sistema global atravesado por múltiples tentáculos. Unha realidade habitada por bacterias, animais, residuos, cadeas de bits, ordes loxísticas, fungos, ciborgs, territorios, ecosistema, aires… Un novo corpo múltiple que será necesario interrogar para entender as realidades espaciais e desvelar as posibilidades arquitectónicas que van máis aló do humano.
A través das súas páxinas, atoparemos aproximacións que rompen o binomio cultura-natureza, propostas para unha nova xeoloxía postnatural, arquitecturas e dispositivos que convocan a animais non-humanos e outros axentes, exploraremos as implicacións espaciais do antiespecismo, como utilizar as realidades biolóxicas doutras especies para a recuperación dun territorio e descubriremos as novas realidades espaciais da acumulación de datos e das novas contornas automatizadas.
Contribucións de Timothy Morton, Gabriel Ruiz- Larrea, Paulo Tavares, Takk ( Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño) e Miguel Mesa, Fernando Cremades, Catia Faria, The Extrapolation Factory, Fusos, Stephen Graham, Manuel Beltrán / Institute of Human Obsolescence e Víctor Muñoz Sanz.

«Despracemos, aínda que sexa por un momento, o foco da axencia arquitectónica para tomar conciencia da nosa irrelevancia como deseñadores pero tamén da nosa responsabilidade crítica neste ecosistema atravesado por múltiples tentáculos, escalas e territorios. Preguntémonos, por un momento, que clase de seres deberían ser os usuarios desta disciplina que xamais se preocupou por cuestionar sequera o seu papel máis aló de operacións cosméticas. É dicir, sen deixar de mirar ao home clásico como único centro do seu marco disciplinar. Un home que, desde o esquema vitrubiano, foise manifestando ata os nosos días de infinitas formas: desde o Modulor de Lle Corbusier á estandarización que foi adquirindo máis e máis relevancia ao longo do século XX. (…)
Fronte ao home renacentista de límites preciso enmarcado nun círculo e un cadrado, aparecerá agora unha amálgama que só poderá representarse a través dunha rede ou maraña de múltiples centros. As bacterias, animais, partículas, cadeas de bits, ordes loxísticas, plásticos, cyborgs, materia viva, compost, territorios, ecosistemas, aires, conformarán un novo corpo non-humano, múltiple e híbrido que pretendemos observar e situar no centro da disciplina ao longo desta publicación.»Extracto do editorial
[:en]
Moving the human being from the center of spatial production.

Bartlebooth launches his seventh experiment, Beyond the human. This publication explores discourses and practices that displace man from the center of spatial production and understand his position within a global system crossed by multiple tentacles. A reality inhabited by bacteria, animals, waste, bit chains, logistical orders, fungi, cyborgs, territories, ecosystems, airs … A new multiple body that will need to be interrogated to understand the spatial realities and reveal the architectural possibilities that go beyond the human.
Through its pages, we will find approaches that break the binomial culture-nature, proposals for a new postnatural geology, architectures and devices that summon non-human animals and other agents, explore the spatial implications of antispecies, how to use the biological realities of other species for the recovery of a territory and we will discover the new spatial realities of data accumulation and new automated environments.
Contributions by Timothy Morton, Gabriel Ruiz-Larrea, Paulo Tavares, Takk (Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño) and Miguel Mesa, Fernando Cremades, Catia Faria, The Extrapolation Factory, Husa, Stephen Graham, Manuel Beltrán / Institute of Human Obsolescence and Víctor Muñoz Sanz.

«Let’s move, even for a moment, the focus of the architectural agency to become aware of our irrelevance as designers but also of our critical responsibility in this ecosystem crossed by multiple tentacles, scales and territories. Let us ask ourselves, for a moment, what kind of beings should be the users of this discipline who has never bothered to even question their role beyond cosmetic operations. That is, without looking at classic man as the only center of his disciplinary framework. A man who, from the Vitruvian scheme, has been manifesting up to our days in infinite forms: from Le Corbusier’s Modulor to the standardization that has been acquiring more and more relevance throughout the 20th century. (…)
In front of the precise Renaissance man of limits framed in a circle and a square, an amalgam will now appear that can only be represented through a network or tangle of multiple centers. Bacteria, animals, particles, bit strings, logistic orders, plastics, cyborgs, living matter, compost, territories, ecosystems, airs, will form a new non-human, multiple and hybrid body that we intend to observe and place in the center of the discipline throughout this publication.»
[:]




