[:es]
Con motivo de la exposición “RCR Arquitectes. Creatividad Compartida”, que podéis visitar desde el pasado 24 de febrero hasta el 8 de mayo 2016 2016 en Museo Ico de Madrid, hemos tenido la oportunidad de realizarle una pequeña entrevista a Rafael Aranda, Carme Pigem y Ramón Vilalta, que conforman el estudio RCR arquitectes.
“RCR Arquitectes no es un estudio al uso. Alejado de los tradicionales centros de influencia de la arquitectura española, han decidido llevar esta disciplina un paso más allá echando su mirada atrás, al tiempo en que la arquitectura protegía al hombre de las inclemencias de la naturaleza sin romper el vínculo que lo unía a ella. La arquitectura telúrica de RCR parece, de hecho, moldeada por las fuerzas de la naturaleza, arrojada a la superficie desde el interior de la tierra por los volcanes que rodean Olot.”
Mónica de Linos, directora de la Fundación ICO.
¿Qué opinan de la exposición?
Estamos muy contentos por la oportunidad que nos brinda la Fundación ICO de Madrid de exponer “RCR Arquitectes. Creatividad Compartida” en el Museo ICO puesto que valoramos la trayectoria de esta institución, con su apuesta por la mejor arquitectura y el urbanismo nacional e internacional.
¿Con qué parte se identifica más RCR?
Creemos que la suma de las dos exposiciones convierte la muestra en Madrid en un gran acierto porque explica en la planta baja los primeros pasos de la concepción de un proyecto, recogido en la exposición “RCR Arquitectes: Papers” que se pudo ver en el museo Arts Santa Mònica de Barcelona, y desarrolla en la segunda planta los conceptos en los que se apoya la obra de RCR Arquitectes, hasta llegar a su materialización, tal como se mostró en “RCR Arquitectes: Creativitat compartida” en el Palau Robert de Barcelona. La ocasión de reunir todo el proceso creativo en un solo lugar da una visión muy completa de las ideas que subyacen a nuestros proyectos.
Tras 25 de profesión, ¿cuál o cuáles son las obras más significativas para RCR?
Cada obra nos permite investigar nuevos aspectos para generar espacios para los sentidos, por lo cual cada obra es significativa. Tal vez podríamos nombrar el proyecto no construido del Faro, que hicimos al inicio como jóvenes arquitectos recién egresado, como una manera de entender la arquitectura. Proyectamos un faro horizontal porque para nosotros prevalece el concepto sobre la forma.
¿Qué retos futuros tiene o se le plantean a RCR?
Un reto con el que estamos en la actualidad es proponer nuestra lógica proyectual en otros lugares del mundo, comprendiendo las claves del lugar en otras culturas.

¿Cómo y cuándo se origina el proyecto? ¿Es un momento individual o colectivo?
Tal como reza el título de nuestra exposición, entendemos el origen del proyecto como una creatividad compartida. Nos interesa mucho que el cliente participe desde los inicios del proyecto para que comprenda la concepción de la obra como un proceso, no como una propuesta formal. Es así cómo podemos llegar a respuestas que recogen la esencia del lugar y responden de una manera integral a los requisitos del programa, para no caer en formalismos.
¿Qué importancia juega la naturaleza en vuestra obra? ¿Y por qué?
La naturaleza es nuestro modelo y nos guía cuando estamos buscando un equilibrio entre los contrarios, como por ejemplo lo horizontal y lo vertical, lo lleno y lo vacío, lo frágil y lo consistente. La arquitectura también es un proceso vivo. Por eso nos interesa la naturaleza.
En una ocasión William J. R. Curtis señaló la capacidad de RCR de “arquitecturizar la luz” ¿RCR utiliza la luz como un material más de proyecto y así enlazar naturaleza y construcción?
Es cierto que la luz es un elemento más a la hora de proyectar. Por eso nos gusta trabajar con filtros. En la exposición incluimos elementos arquitectónicos de varios proyectos como los que hemos desarrollado para el Espai Barberí, los Pabellones y el Restaurante de Les Cols o el Restaurante Enigma.
¿Qué hubo en su formación que llevase RCR a emplear esta metodología proyectual? ¿En qué consiste o basa su metodología proyectual?
En la Escuela de Arquitectura del Vallés nos trasmitieron la importancia de la emoción en la arquitectura, que se han de sentir emociones en los espacios que se crean. Esto nos ha marcado profundamente y nos guía en nuestra metodología proyectual. Si la respuesta no es bella, ha de seguirse buscando una respuesta mejor.
Para conseguir esa belleza, son más importantes las ideas que las formas. Por eso nos ha interesado desarrollar un tipo de esbozo líquido, como lo son las aguadas que vemos en la planta baja de la exposición. Buscamos respuestas esenciales y desarrollamos el proyecto apoyándonos en conceptos como la mediación con el paisaje y el espacio, el espacio, la presencia del tiempo, la función pública y social, la estructura y la materialidad, el sistema y la desmaterialización.
En cada proyecto RCR investiga nuevos materiales, nuevos usos, etc… ¿Por qué?
Cada proyecto busca una respuesta específica. En RCR la arquitectura es la estructura y la esencia de cada intervención es la materia. Cada obra comparte una visión cercana a partir del carácter háptico, táctil, rugoso, perceptivo. Por otro lado, uno de nuestros objetivos máximos es a la vez la búsqueda de una arquitectura transparente, sin límites, puro espacio en simbiosis con la naturaleza. Es decir, la tendencia a la desmaterialización.

Hace unos años en una entrevista comentaban que se fijaban más en la pintura que en la arquitectura, ¿por qué?
La pintura, lo extendería al arte en general, está más próximo al mundo de las ideas y puede ser muy emocional. Por eso nos gusta inspirarnos en obras de arte.
¿Cómo ve o encuentra RCR la arquitectura actualmente?
Cada cual hace su camino. No queremos entrar en valoraciones sobre la arquitectura contemporánea en general. Desde nuestra perspectiva creemos que las personas tienen necesidad de valores esenciales en un mundo volátil. La arquitectura puede ofrecer ese refugio.
¿Qué aconsejarían a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?
“Aconsejamos hacer una arquitectura tal como la persona la siente”.
Respuestas de Rafael Aranda, Carme Pigem y Ramon Vilalta de RCR Arquitectes a la entrevista de Alberto Alonso Oro, arquitecto y editor en veredes.
[:gl]
Con motivo da exposición “RCR Arquitectes. Creatividade Compartida”,, que podedes visitar desde o pasado 24 de febreiro ata o 8 de maio 2016 2016 en Museo Ico de Madrid, tivemos a oportunidade de realizarlle unha pequena entrevista a Rafael Aranda, Carme Pigem e Ramón Vilalta, que conforman o estudo RCR arquitectes.
“RCR Arquitectes non é un estudo ao uso. Afastado dos tradicionais centros de influencia da arquitectura española, decidiron levar esta disciplina un paso máis aló botando a súa mirada atrás, ao tempo en que a arquitectura protexía ao home das inclemencias da natureza sen romper o vínculo que o unía a ela. A arquitectura telúrica de RCR parece, de feito, moldeada polas forzas da natureza, arroxada á superficie desde o interior da terra polos volcáns que rodean Olot.”
Mónica de Linos, directora da Fundación ICO.
Que opinan da exposición?
Estamos moi contentos pola oportunidade que nos brinda a Fundación ICO de Madrid de expoñer “RCR Arquitectes. Creatividade Compartida” no Museo ICO osto que valoramos a traxectoria desta institución, coa súa aposta pola mellor arquitectura e o urbanismo nacional e internacional.
Con que parte identifícase máis RCR?
Cremos que a suma das dúas exposicións converte a mostra en Madrid nun gran acerto porque explica na planta baixa os primeiros pasos da concepción dun proxecto, recollido na exposición “RCR Arquitectes: Papers” que se puido ver no museo Arts Santa Mònica de Barcelona, e desenvolve na segunda planta os conceptos nos que se apoia a obra de RCR Arquitectes, ata chegar á súa materialización, tal como mostrouse en “RCR Arquitectes: Creativitat compartida” no Palau Robert de Barcelona. A ocasión de reunir todo o proceso creativo nun só lugar dá unha visión moi completa das ideas que subxacen aos nosos proxectos.
Tras 25 de profesión, cal ou cales son as obras máis significativas para RCR?
Cada obra permítenos investigar novos aspectos para xerar espazos para os sentidos, polo cal cada obra é significativa. Talvez poderiamos nomear o proxecto non construído do Faro, que fixemos ao comezo como novos arquitectos recentemente egresado, como unha maneira de entender a arquitectura. Proxectamos un faro horizontal porque para nós prevalece o concepto sobre a forma.
Que retos futuros ten ou se lle expoñen a RCR?
Un reto co que estamos na actualidade é propoñer a nosa lóxica proyectual noutros lugares do mundo, comprendendo as claves do lugar noutras culturas.

Como e cando se orixina o proxecto? É un momento individual ou colectivo?
Tal como reza o título da nosa exposición, entendemos a orixe do proxecto como unha creatividade compartida. Interésanos moito que o cliente participe desde os inicios do proxecto para que comprenda a concepción da obra como un proceso, non como unha proposta formal. É así como podemos chegar a respostas que recollen a esencia do lugar e responden dunha maneira integral aos requisitos do programa, para non caer en formalismos.
Que importancia xoga a natureza na vosa obra? E por que?
A natureza é o noso modelo e guíanos cando estamos a buscar un equilibrio entre os contrarios, por exemplo o horizontal e o vertical, o cheo e o baleiro, o fráxil e o consistente. A arquitectura tamén é un proceso vivo. Por iso interésanos a natureza.
En una ocasión William J. R. Curtis señaló la capacidad de RCR deNunha ocasión William J. R. Curtis sinalou a capacidade de RCR de “arquitecturizar la luz” RCR emprega a luz como un material máis de proxecto e así enlazar natureza e construción?
É certo que a luz é un elemento máis á hora de proxectar. Por iso gústanos traballar con filtros. Na exposición incluímos elementos arquitectónicos de varios proxectos como os que desenvolvemos para o Espai Barberí, os Pavillóns e o Restaurante de Les Cols ou o Restaurante Enigma.
Que houbo na súa formación que leva RCR a empregar esta metodoloxía proyectual? En que consiste ou basea a súa metodoloxía proyectual?
Na Escola de Arquitectura do Vallés transmitíronnos a importancia da emoción na arquitectura, que se han de sentir emocións nos espazos que se crean. Isto marcounos profundamente e guíanos na nosa metodoloxía proyectual. Se a resposta non é bela, ha de seguirse buscando unha resposta mellor.
Para conseguir esa beleza, son máis importantes as ideas que as formas. Por iso interesounos desenvolver un tipo de esbozo líquido, como o son as augadas que vemos na planta baixa da exposición. Buscamos respostas esenciais e desenvolvemos o proxecto apoiándonos en conceptos como a mediación coa paisaxe e o espazo, o espazo, a presenza do tempo, a función pública e social, a estrutura e a materialidad, o sistema e a desmaterialización.
En cada proxecto RCR investiga novos materiais, novos usos, etc? Por que?
Cada proxecto busca unha resposta específica. En RCR a arquitectura é a estrutura e a esencia de cada intervención é a materia. Cada obra comparte unha visión próxima a partir do carácter háptico, táctil, rugoso, perceptivo. Doutra banda, un dos nosos obxectivos máximos é á vez a procura dunha arquitectura transparente, sen límites, puro espazo en simbiose coa natureza. É dicir, a tendencia á desmaterialización.

Fai uns anos nunha entrevista comentaban que se fixaban máis na pintura que na arquitectura, por que?
A pintura, estenderíao á arte en xeral, está máis próximo ao mundo das ideas e pode ser moi emocional. Por iso gústanos inspirarnos en obras de arte.
Como ve ou atopa RCR a arquitectura actualmente?
Cada cal fai o seu camiño. Non queremos entrar en valoracións sobre a arquitectura contemporánea en xeral. Desde a nosa perspectiva cremos que as persoas teñen necesidade de valores esenciais nun mundo volátil. A arquitectura pode ofrecer ese refuxio.
Que aconsellarían aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?
“Aconsellamos facer unha arquitectura tal como a persoa sente”.
Respostas de Rafael Aranda, Carme Pigem e Ramon Vilalta de RCR Arquitectes a entrevista de Alberto Alonso Oro, arquitecto e editor en veredes.
[:en]
On the occasion of the exhibition “RCR Arquitectes. Shared creativity”, that you can visit from the last February 24 until May 8, 2016, 2016 in Museum Ico of Madrid, we have had the opportunity to realize a small interview to Rafael Aranda, Carme Pigem and Ramon Vilalta, that they shape the RCR arquitectes study.
Con motivo de la exposición , que podéis visitar desde el pasado 24 de febrero hasta el 8 de mayo 2016 2016 en Museo Ico de Madrid, hemos tenido la oportunidad de realizarle una pequeña entrevista a Rafael Aranda, Carme Pigem y Ramón Vilalta, que conforman el estudio
“RCR Arquitectes is not a study to the use. Removed from the traditional centers of influence of the Spanish architecture, they have decided to take this discipline a step beyond throwing his look behind, to the time in which the architecture was protecting the man of the inclemencies of the nature without breaking the link that it was joining her. RCR’s telluric architecture seems to be, in fact, molded by the forces of the nature, thrown to the surface from the interior of the land for the volcanoes that Olot surrounds.”
Mónica de Linos, director of the ICO Foundation.
What do they think of the exhibition?
We are very satisfied for the opportunity that offers to us the Foundation ICO of Madrid to exhibit “RCR Arquitectes. Shared creativity” in the Museum ICO since we value the path of this institution, with his bet for the best architecture and the national and international urbanism.
With what part is more RCR identified?
We think that the sum of both exhibitions turns the sample into Madrid into a great success because it explains in the ground floor the first steps of the conception of a project, gathered in the exhibition “RCR Arquitectes: Papers” that could meet in the museum Arts Santa Mònica of Barcelona, and it develops in the second plant the concepts on which there rests RCR’s work Arquitectes, up to coming to his materialization, as it appeared in “RCR Arquitectes: shared Creativitat” in the Palau Robert of Barcelona. The occasion to assemble the whole creative process in an alone place gives a very complete vision of the ideas that sublie to our projects.
After 25 of profession, which or which are the most significant works for RCR?
Every work allows us to investigate new aspects to generate spaces for the senses, for which every work is significant. Maybe we might name the project not constructed of the Lighthouse, which we did to the beginning as young architects newly gone away, as a way of understanding the architecture. We project a horizontal beacon because for us the concept prevails over the form.
What future challenges it has or do they raise RCR?
A challenge with which we are at present is to propose our logic proyectual in other places of the world, understanding the local keys in other cultures.

How and when does project originate? Is it an individual or collective moment?
As there prays the title of our exhibition, we understand the origin of the project as a shared creativity. We are interested in much that the client informs from the beginnings of the project in order that he understands the conception of the work as a process, not as a formal offer. It is like that how we can come to answers that gather the local essence and answer in an integral way to the requirements of the program, not to fall down in formalisms.
What importance does play the nature in your work? And why?
The nature is our model and guides us when we are looking for a balance between the opposite ones, as for example the horizontal thing and the vertical thing, the full thing and the empty thing, the fragile thing and the consistent thing. The architecture also is an alive process. Because of it we are interested in the nature
In an occasion William J. R. Curtis indicated RCR’s capacity of “making architecture the light”, does RCR use the light as one more material of project and this way to connect nature and construction?
It is true that the light is one more element at the moment of projecting. Because of it we like to work with filters. In the exhibition include architectural elements of several projects like that we have developed for the Espai Barberí, the Pavilions and the Restaurant in Les Cols or the Enigma Restaurant.
What was in his formation that was leading RCR to using this methodology proyectual? On what does it consist or bases his methodology proyectual?
In the School of Architecture of the Vallés us trasmitieron the importance of the emotion in the architecture, which emotions have to feel in the spaces that they believe. This has marked us deeply and guides us in our methodology proyectual. If the response is not beautiful, it has to follow looking for a better response.
To obtain this beauty, they are more important the ideas than the forms. Because of it we have been interested in developing a type of liquid sketch, since they it are the washes that we see in the ground floor of the exhibition. We look for essential answers and develop the project resting on concepts as the mediation with the landscape and the space, the space, the presence of the time, the public and social function, the structure and the materiality, the system and the desmaterialización.
In every project RCR investigates new material, new uses, etc … why?
Every project looks for a specific response. In RCR the architecture is the structure and the essence of every intervention is the matter. Every work shares a nearby vision from the character háptico, tactile, rugose, perceptively. On the other hand, one of our maximum aims is simultaneously the search of a transparent architecture, without limits, pure space in symbiosis with the nature. That is to say, the trend to the desmaterialización.

A few years ago in an interview were commenting that they were fixed more in the painting than in the architecture, why?
The painting, extendería to the art in general, is more next the world of the ideas and can be very emotional. Because of it we us like to inspire in works of art.
¿Cómo ve o encuentra RCR la arquitectura actualmente?
Everyone does his way. We do not want to enter valuations on the contemporary architecture in general. From our perspective we think that the persons need of essential values in a volatile world. The architecture can offer this refuge.
What would they advise the current students and future professionals of architecture?
“We advise to do a like architecture the person he feels it”.
Answers by Rafael Aranda, Carme Pigem and Ramon Vilalta of RCR Arquitectes to the interview of Alberto Alonso Oro, architect and veredes publisher.
[:]




