[:es]
La arquitectura contemporánea se ha inspirado muchas veces en las diferentes formas y expresiones del arte moderno, aunque lo ha hecho con mayor frecuencia en el arte abstracto. Muchos de los edificios emblemáticos de la arquitectura moderna, que todo arquitecto tiene en su imaginario arquitectónico, pueden relacionarse directamente con obras de artes o movimientos artísticos.
Estas arquitecturas, fruto de un proceso de depuración y de transposición, son como ideas artísticas trasladadas y materializadas en el mundo real, donde por fin ganan esa dimensión física en la que se desarrolla la vida humana y que solo la arquitectura entre las artes puede ofrecer.

Con estos edificios, el arte abstracto, una forma de interpretar y sintetizar la realidad, vuelve a materializarse en esta realidad y es como si una idea, después de haber pasado por un proceso de transmutación, volviera a su estado original. La obra de Spada constituye una fase ulterior en este cambiar de estado, una nueva transmutación que vuelve a colocar estos edificios en el mundo abstracto de la pintura bidimensional sobre lienzo. Este pasar de un estado a otro va depurando las formas, eliminando lo superfluo y haciendo aflorar lo esencial –mediante la supresión de las sombras proyectadas y de elementos superfluos, por ejemplo–, y en esto consiste realmente la fuerza de estas pinturas.

La obra pictórica de Spada se enmarca, por lo tanto, en la tradición del abstractismo geométrico de principios del siglo XX surgido como respuesta al excesivo subjetivismo de los artistas plásticos de épocas anteriores y que quiere distanciarse de la mayoría de los movimientos que tratan de representar una realidad tridimensional puramente emocional. Partiendo del discurso crítico de artistas abstractos precursores como Picasso, Malévich o Mondrian, y del purismo de Le Corbusier o Ozenfant, Spada da un paso más allá y crea lo que puede definirse como “neopurismo”.

Su deseo de desaparecer como autor le lleva a utilizar colores planos que aplica de manera que pueden parecer realizados con procesos mecánicos: las líneas rectas y netas, que se dirían trazadas por ordenador, el formato cuadrado de los lienzos –ni apaisados ni verticales–, la meticulosidad sin virtuosismo, no dejan lugar a la subjetividad del artista que, por no “aparecer”, ni siquiera firma sus telas de manera convencional, limitándose a estampar en el reverso un cuño casi notarial con unos cuantos datos informativos.

La obra pictórica de Spada no se presta, pues, a ser analizada según parámetros artísticos convencionales y en esto reside una de sus características principales. Su técnica, por ejemplo, desdeña cualquier academicismo, y es, como él mismo la define, más bien la de un pintor de “brocha gorda” que cualquiera puede emplear con un poco de sentido práctico.

Tanto a nivel compositivo como temático, toma prestadas obras conocidas, la mayoría de arquitectos de renombre, como Aldo Rossi, Alvaro Siza o Luis Barragán, para que el espectador, cuya memoria visual puede reconocerlas fácilmente, se vea inducido, engañosamente, a percibir algo más que las simples manchas abstractas de colores planos y sin textura que el pintor ha representado en realidad.

Ángel González García
Valencia, julio 2015
[:en]
Contemporary architecture has often derived inspiration from the different forms and expressions of modern art, generally from abstract art. Many of the iconic buildings of modern architecture, which every architect holds in their mind’s eye, can be directly associated with works of art or artistic movements.
These architectural works, having undergone a process of purification and transposition, are like artistic ideas that have been beamed into the real world, at last sharing the same physical dimension as human life, something which only architecture among the arts can achieve.
With these buildings, abstract art, a way of interpreting and synthesizing the world, also materializes in that same reality, as if an idea, having passed through a process of transmutation, was returning to its original state. Spada‘s work constitutes a latter stage of this altered state, a new transmutation that repositions these buildings within the abstract world of two-dimensional painting on canvas. This passing from one state to another serves to purify form, eliminating all that is superfluous and enhancing the essential – through the suppression of shadow and extraneous elements, for example – and provides the real strength of these paintings.
Spada’s visual work is set within the geometric abstractionism of the early twentieth century that emerged in response to the excessive subjectivism of plastic artists of previous periods and looked to distance itself from the majority of movements that sought to represent a purely emotional three-dimensional reality. Taking his cue from the critical discourse of pioneering abstract artists like Picasso, Malevich or Mondrian, alongside the purism of Le Corbusier or Ozenfant, Spada goes a step further into what might be termed “neopurism”.
His desire to disappear as author leads him to using flat colors that it applies so that they can seem to be realized with mechanical processes: the straight and clear lines, which would say to themselves planned for computer, the square format of the linens – neither oblong nor vertical-, the meticulousness without virtuosity, do not leave place to the subjectivity of the artist who, for “not appearing”, does not even sign his fabrics of a conventional way, limiting itself to stamping in the back an almost notarial mold with a few informative information.
Spada’s pictorial work does not offer to be analyzed, so, according to artistic conventional parameters and in this there resides one of his principal characteristics. His technology, for example, disdains any academicismo, and is, since he itself defines it, rather that of a painter of “fat brush” that anyone can use with a bit of practical sense.
So much to level compositivo as thematic, capture given known works, the majority of architects of renown, as Aldo Rossi, Alvaro Siza or Luis Barragán, in order that the spectator, whose visual memory can recognize them easily, meets induced, deceitfully, to perceiving something more than the simple abstract spots of flat colors and without texture that the painter has represented actually.
Ángel González García
Valencia, july 2015
[:gl]
A arquitectura contemporánea inspirouse moitas veces nas diferentes formas e expresións da arte moderna, aínda que o fixo con maior frecuencia na arte abstracta. Moitos dos edificios emblemáticos da arquitectura moderna, que todo arquitecto ten no seu imaxinario arquitectónico, poden relacionarse directamente con obras de artes ou movementos artísticos.
Estas arquitecturas, froito dun proceso de depuración e de transposición, son como ideas artísticas trasladadas e materializadas no mundo real, onde por fin gañan esa dimensión física na que se desenvolve a vida humana e que só a arquitectura entre as artes pode ofrecer.
Con estes edificios, a arte abstracta, unha forma de interpretar e sintetizar a realidade, volve materializarse nesta realidade e é coma se unha idea, despois de pasar por un proceso de transmutación, volvese ao seu estado orixinal. A obra de Spada constitúe unha fase ulterior neste cambiar de estado, unha nova transmutación que volve colocar estes edificios no mundo abstracto da pintura bidimensional sobre lenzo. Este pasar dun estado a outro vai depurando as formas, eliminando o superfluo e facendo aflorar o esencial -mediante a supresión das sombras proxectadas e de elementos superfluos, por exemplo-, e nisto consiste realmente a forza destas pinturas.
A obra pictórica de Spada enmárcase, polo tanto, na tradición do abstractismo xeométrico de principios do século XX xurdido como resposta ao excesivo subxectivismo dos artistas plásticos de épocas anteriores e que quere distanciarse da maioría dos movementos que tratan de representar unha realidade tridimensional puramente emocional. Partindo do discurso crítico de artistas abstractos precursores como Picasso, Malévich ou Mondrian, e do purismo de Le Corbusier ou Ozenfant, Spada dá un paso máis alá e crea o que pode definirse como “neopurismo”.
O seu desexo de desaparecer como autor lévao a utilizar cores planas que aplica de maneira que poden parecer realizados con procesos mecánicos: as liñas rectas e netas, que se dirían trazadas por ordenador, o formato cadrado dos lenzos -nin apaisados nin verticais-, a meticulosidade sen virtuosismo, non deixan lugar á subxectividade do artista que, por non “aparecer”, nin sequera asina as súas teas de xeito convencional, limitándose a estampar no reverso un cuño case notarial cuns cantos datos informativos.
A obra pictórica de Spada non se presta, pois, a ser analizada segundo parámetros artísticos convencionais e nisto reside unha das súas características principais. A súa técnica, por exemplo, desdeña calquera academicismo, e é, como el mesmo a define, máis ben a dun pintor de “brocha gorda” que calquera pode empregar cun pouco de sentido práctico.
Tanto a nivel compositivo como temático, toma prestadas obras coñecidas, a maioría de arquitectos de renome, como Aldo Rossi, Alvaro Siza ou Luis Barragán, para que o espectador, cuxa memoria visual pode recoñecelas doadamente, se vexa inducido, enganosamente, a percibir algo máis que as simples manchas abstractas de cores planas e sen textura que o pintor representou en realidade.
Ángel González García
Valencia, xullo 2015
[:]










