[:es]
Artista casi legendario entre la gran familia de los fotógrafos españoles, creador semiclandestino por culpa de mil y un avatares, Rafael Sanz Lobato (Sevilla, 1932) acepta salir de un ostracismo de años solo rasgado por el Premio Nacional que le fue concedido el año pasado
“por su forma de contar la trasformación del mundo rural tradicional y su influencia en el fotoperiodismo contemporáneo”,
según razonó entonces el jurado.
Cristina García Rodero le reconoce como uno de sus grandes maestros. Él no duda en asegurar que ella es la mejor fotógrafa española del siglo XX. Pero mientras que la obra de García Rodero ha sido justamente reconocida y aplaudida, la suya ha sufrido un castigo de oscuridad tan severo como injusto.

Sanz Lobato vive solo en un tercer piso sin ascensor, lleno de goteras, del centro de Madrid.
[…]
Ángeles García
+ artículo publicado en El País[:gl]
Artista case lendario entre a gran familia dos fotógrafos españois, creador semiclandestino por culpa de mil e un avatares, Rafael Sanz Lobato (Sevilla, 1932) acepta saír dun ostracismo de anos só rasgado polo Premio Nacional que lle foi concedido o ano pasado “pola súa forma de contar a trasformación do mundo rural tradicional e a súa influencia no fotoperiodismo contemporáneo”, segundo razoou entón o xurado. Cristina García Rodero recoñécelle como un dos seus grandes mestres. El non dubida en asegurar que ela é a mellor fotógrafa española do século XX. Pero mentres que a obra de García Rodero foi justamente recoñecida e aplaudida, a súa sufriu un castigo de escuridade tan severo como inxusto.

Sanz Lobato vive só nun terceiro piso sen ascensor, cheo de goteras, do centro de Madrid.
[…]
Ángeles García
+ artigo publicado en El País[:en]
Almost legendary artist between the great family of the Spanish photographers, semiclandestine creator through the fault of thousand and one vicissitudes, Rafael Sanz Lobato (Seville, 1932) agrees to go out of an ostracism of alone years torn by the National Prize that was granted to him last year » by his way of counting the trasformación of the rural traditional world and his influence in the contemporary photojournalism «, as the juror reasoned then. Cristina García Rodero recognizes him as one of his big main. He does not hesitate to assure that she is the best Spanish photographer of the 20th century. But whereas García Rodero’s work has been exactly recognized and applauded, his has suffered a punishment of darkness so severely as unjustly.

Sanz Lobato alone in the third floor without elevator, abundance of leaks, of the center of Madrid.
[…]
Ángeles García




