[:es]
La coherencia en el lenguaje arquitectónico, todos estamos de acuerdo, es una de las señas de identidad que nos permiten reconocer ese concepto tan difuso que conocemos como “buena arquitectura”. Aunque, hablando de términos difusos,
¿qué es eso de la “coherencia en el lenguaje”?
Mi lenguaje es coherente –aunque mis ideas no siempre lo sean- porque básicamente, siempre hablo y escribo en un castellano más o menos correcto, porque uso a menudo las mismas palabras, porque intento que la construcción de estas sea inteligible… los neologismos absurdos, las palabras robadas de otros idiomas, las muletillas y las faltas de ortografía, le restan coherencia a mi lenguaje.
Bien. Pasemos al “lenguaje arquitectónico”. Sustituyamos las palabras por formas, huecos, fachadas y cubiertas, las frases por la composición de estas, y la corrección lingüística por la construcción precisa, funcional y, a ser posible, económica –la economía de lenguaje entre los arquitectos, tanto el hablado como el formal, podría dar para un interesante debate- si intentamos establecer un paralelismo un tanto simplificador, el uso correcto e inteligible de estos elementos otorgaría coherencia a mi forma de hacer arquitectura. Digamos pues, que los pastiches, las referencias anacrónicas, y sobre todo las faltas de ortografía arquitectónica –la escayola es el “tipex” de nuestros edificios- son los grandes protagonistas de nuestras incoherencias del día a día.
Nota: Disculparán ustedes el incoherente neologismo de la frase anterior. Considérenlo una licencia artística…

El caso es que, si Mies se pasó toda su vida repitiendo el mismo detalle de esquina –cosa que no es verdad, pero ya digo que estamos en plan simplificador- por qué no voy yo a hacer lo mismo, que además, para eso tengo un Pritzker.
Y sí. Es probable que el emir de Catar haya estado en Barcelona –o incluso que tenga conexión a internet y sepa usar la wikipedia- pero si le da por preguntar por qué la torre nueva se parece tanto, pero tanto tanto tanto, a la Agbar, le podemos decir que para nada, que la de Barcelona está inspirada en las montañas de Montserrat y esta bebe de las fuentes de los alminares musulmanes, que además, para eso le hemos puesto una fachada de celosías que ríete tú de la Alhambra.
“Esto.., Jean, tío.., que esa ya se la colamos al alcalde de París con el IMA”.
“Calla, calla, que esto es coherencia de lenguaje…”

Hay que reconocer, que puestos a plagiar, siempre viste más plagiarse a uno mismo, que no hay que preocuparse por los derechos de autor. Aunque claro, siempre podemos apelar a que estamos experimentando con los procesos semióticos de intertextualización, que para eso somos arquitectos y cualquier cosa vale para explicar un proyecto.
En cualquier caso, piensen ustedes si este es el camino a seguir, aunque solo sea porque el monográfico de El Croquis va a quedar de lo más monótono…
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Julio 2013
[:gl]
A coherencia na linguaxe arquitectónica, todos estamos de acordo, é unha dos acenos de identidade que nos permiten recoñecer ese concepto tan difuso que coñecemos como “boa arquitectura”. Aínda que, falando de termos difusos,
que é iso da “coherencia na linguaxe”?
A miña linguaxe é coherente -aínda que as miñas ideas non sempre o sexan- porque basicamente, sempre falo e escribo nun castelán máis ou menos correcto, porque uso a miúdo as mesmas palabras, porque tento que a construción destas sexa inteligible? os neoloxismos absurdos, as palabras roubadas doutros idiomas, as muletillas e as faltas de ortografía, réstanlle coherencia á miña linguaxe.
Ben. Pasemos ao “linguaxe arquitectónica”. Substituamos as palabras por formas, ocos, fachadas e cubertas, as frases pola composición destas, e a corrección lingüística pola construción precisa, funcional e, se é posible, económica -a economía de linguaxe entre os arquitectos, tanto o falado como o formal, podería dar para un interesante debate- se tentamos establecer un paralelismo un tanto simplificador, o uso correcto e inteligible destes elementos outorgaría coherencia á miña forma de facer arquitectura. Digamos pois, que os pastiches, as referencias anacrónicas, e sobre todo as faltas de ortografía arquitectónica -a escaiola é o “tipex” dos nosos edificios- son os grandes protagonistas das nosas incoherencias do día a día.
Nota: Desculparán vostedes o incoherente neoloxismo da frase anterior. Considéreno unha licenza artística…

O caso é que, se Mies pasouse toda a súa vida repetindo o mesmo detalle de esquina -cousa que non é verdade, pero xa digo que estamos en plan simplificador- por que non vou eu a facer o mesmo, que ademais, para iso teño un Pritzker.
E si. É probable que o emir de Catar estivese en Barcelona –ou mesmo que teña conexión a internet e saiba usar a wikipedia- pero se lle dá por preguntar por que a torre nova parécese tanto, pero tanto tanto tanto, á Agbar, podémoslle dicir que para nada, que a de Barcelona está inspirada nas montañas de Montserrat e esta bebe das fontes dos alminares musulmáns, que ademais, para iso puxémoslle unha fachada de celosías que ri ti da Alhambra.
“Isto.., Jean,rapaz.., que esa xa lla coamos ao alcalde de París co IMA”.
“Cala, cala, que isto é coherencia de linguaxe…”

Hai que recoñecer, que postos a plagiar, sempre viches máis plagiarse a un mesmo, que non hai que preocuparse polos dereitos de autor. Aínda que claro, sempre podemos apelar a que estamos a experimentar cos procesos semióticos de intertextualización, que para iso somos arquitectos e calquera cousa vale para explicar un proxecto.
En calquera caso, pensen vostedes se este é o camiño para seguir, aínda que só sexa porque o monográfico do Croquis vai quedar en grao sumo monótono…
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Xullo 2013
[:en]
The coherence in the architectural language, all we agree, it is one of the signs of identity that they allow us to recognize this concept so diffuse that we know as “goog architecture”. Though, speaking about diffuse terms,
what is it of the “oherence in the language”?
My language is coherent – though my ideas not always it are – because basically, always I speak and write in a more or less correct Castilian, because I use often the same words, because attempt that the construction of these is intelligible … the absurd neologisms, the words stolen of other languages, the canes and the lacks of spelling, they reduce coherence to my language.
Well. Let’s go on to the “architectural language”. Let’s replace the words with forms, hollows, fronts and covers, the phrases with the composition of these, and the linguistic correction with the precise, functional construction and, to being possible, economic – the economy of language between the architects, both the spoken one and the formal one, it might give for an interesting debate – if we try to establish a parallelism rather simplificador, the correct and intelligible use of these elements would grant coherence to my way of doing architecture. Let’s say so, that the pastiches, the anachronistic references, and especially the lacks of architectural spelling – the stucco is the “tipex” of our buildings – they are the big protagonists of our incoherences of day after day.
Note: You will forgive the incoherent neologism of the previous phrase. Consider it to be an artistic license …

The case is that, if Mies spent all his life to itself repeating the same detail of corner – thing that is not true, but already I say that we are in plan simplificador – why I am not going to do the same thing, that in addition, for it I have a Pritzker.
And yes. It is probable that the emir of Looking has been in Barcelona – or even that has connection to Internet and can use the wikipedia – but if it gives him for asking why the new tower looks like so much, but so much so much so much, the Agbar, we can say to him that for nothing, that that of Barcelona is inspired in Montserrat’s mountains and this one drinks from the sources of the Moslem minarets, that in addition, for it we have put a front of lattices that laugh you at the Alhambra.
“This .., Jean, boy .., that this already we strain to the mayor of Paris with the IMA”.
“Silence, keeps silent, that this is a coherence of language …”

It is necessary to recognize, that set to pirate, always you saw more to be pirated to one itself, which it is not necessary to worry for the copyright. Though clear, always we can appeal to that we are experimenting with the processes semióticos of intertextualización, that for it we are architects and any thing costs to explain a project.
In any case, you think if this one is the way to continuing, though only it should be because the monographic one of El Croquis magazine is going to stay of the most monotonous thing …
Alberto Ruiz. Architect, teacher and investigator
Madrid. July 2013
[:]




