[:es]

La intervención es una arquitectura reactiva a la hostilidad de las condiciones urbanas de su emplazamiento y al mecanicismo programado de una forma de vida todavía hereditaria de la modernidad urbana del siglo XX. Un cruce de calles impersonales con alta afluencia de tráfico viene a contrarrestarse mediante un interior biofílico para el encuentro colectivo. Existir hoy exige el paso hacia la metamodernidad, la presencia de un ser humano que se reconoce en la convivencia y el encuentro respectivo con los otros, al igual que los girasoles en ausencia del sol se reconocen y se miran a sí mismos. La capacidad sanadora de la naturaleza en conjunto con el carácter socializante con el que siempre han gozado este tipo de establecimientos en el sur de España resultan en un nuevo modo de hábitat ecolectivo donde las personas se reconocen así mismas a través de lo relacional y la biodiversidad.
La propuesta explora el reciclaje espacial y la belleza de la desnudez espontánea surgida del proceso deconstructivo de elementos inadecuados y/o discordantes en contraste con la incorporación de otros nuevos de origen natural y con un ciclo de vida sostenible. Se indaga en la ambigüedad espacial diluyendo límites propios del espacio privativo y configurando transversalidades entre la gastronomía artesana, la cultura urbana, la biodiversidad y la construcción psico-social.
La intervención permite poner en evidencia los problemas urbanos y construir una nueva conciencia de respeto a través de la observación. El interior-exterior se vuelve transparente y bidireccional a través de grandes paños de vidrio aislantes. Desde la hostilidad exterior la fachada muestra el contraste de un paisaje interior seccionado que revela el funcionamiento de los ciclos naturales y la serenidad de un bosque-refugio naturalizado. Desde el interior la arquitectura construye una relación contemplativa del paisaje exterior agitado y en movimiento que desde el silencio y la frescura pone en evidencia, por oposición, la agreste realidad urbana del tráfico, el ruido y la contaminación.
Se propone un ciclo ecológico regenerativo que parte de un vivero de especies arboladas que pueden ir trasplantándose a las calles adyacentes pudiendo ser reemplazadas por otras nuevas. Esta cualidad convierte la intervención en un dispositivo activo regenerador del entorno urbano inmediato y en un modelo perfectamente exportable a otras localizaciones de espacios residuales en la ciudad.
Se desdibujan los límites del espacio entre trabajadores-clientes y se fomenta la comunicación entre grupos mediante la adecuada disposición, geometría y altura de un continuo de mostradores orgánicos. Desde una proxemia más dinámica, liberada de reglas y protocolos se supera el sistema convencional de mesas y sillas, que encierran círculos sociales y hermetizan la comunicación entre grupos, y el sistema de mostradores altos que crean barreras psico-físicas entre trabajadores y clientes. Los productos se disponen de forma democrática en todo el espacio, un lugar abierto y háptico donde los límites entre producto y cliente desaparecen por su estrecha cercanía.
Obra: PLACE´TA
Autor: Juan Moya Romero
Equipo de proyecto: Sara Lobón Ruiz, Juan Moya Romero
Dirección de obra: Juan Moya Romero
Fotografía: Sara Lobón Ruiz, Jose Antonio Lobón Hernández, Juan Moya Romero
Maquetación y producción: Maria José Cazallas García
+ juanmoya.com
[:gl]

A intervención é unha arquitectura reactiva á hostilidade das condicións urbanas do seu emprazamento e ao mecanicismo programado dunha forma de vida aínda hereditaria da modernidade urbana do século XX. Un cruzamento de rúas impersonales con alta afluencia de tráfico vén contrarrestarse mediante un interior biofílico para o encontro colectivo. Existir hoxe esixe o paso cara á metamodernidad, a presenza dun ser humano que se recoñece na convivencia e o encontro respectivo cos outros, do mesmo xeito que os xirasois en ausencia do sol recoñécense e míranse a si mesmos. A capacidade sanadora da natureza en conxunto co carácter socializante co que sempre gozaron este tipo de establecementos no sur de España resultan nun novo modo de hábitat ecolectivo onde as persoas recoñécense así mesmas a través do relacional e a biodiversidade.
A proposta explora a reciclaxe espacial e a beleza da nudez espontánea xurdida do proceso deconstructivo de elementos inadecuados e/ou discordantes en contraste coa incorporación doutros novos de orixe natural e cun ciclo de vida sustentable. Indágase na ambigüidade espacial diluíndo límites propios do espazo privativo e configurando transversalidades entre a gastronomía artesá, a cultura urbana, a biodiversidade e a construción psico-social.
A intervención permite poñer en evidencia os problemas urbanos e construír unha nova conciencia de respecto a través da observación. O interior-exterior vólvese transparente e bidireccional a través de grandes panos de vidro illantes. Desde a hostilidade exterior a fachada mostra o contraste dunha paisaxe interior seccionado que revela o funcionamento dos ciclos naturais e a serenidade dun bosque-refuxio naturalizado. Desde o interior a arquitectura constrúe unha relación contemplativa da paisaxe exterior axitada e en movemento que desde o silencio e a frescura pon en evidencia, por oposición, a agreste realidade urbana do tráfico, o ruído e a contaminación.
Proponse un ciclo ecolóxico regenerativo que parte dun viveiro de especies arborizadas que poden ir trasplantándose ás rúas adxacentes podendo ser substituídas por outras novas. Esta calidade converte a intervención nun dispositivo activo regenerador da contorna urbana inmediata e nun modelo perfectamente exportable a outras localizacións de espazos residuais na cidade.
Se desdibujan os límites do espazo entre traballadores-clientes e foméntase a comunicación entre grupos mediante a adecuada disposición, xeometría e altura dun continuo de mostradores orgánicos. Desde unha proxemia máis dinámica, liberada de regras e protocolos supérase o sistema convencional de mesas e cadeiras, que encerran círculos sociais e hermetizan a comunicación entre grupos, e o sistema de mostradores altos que crean barreiras psico-físicas entre traballadores e clientes. Os produtos dispóñense de forma democrática en todo o espazo, un lugar aberto e háptico onde os límites entre produto e cliente desaparecen pola súa estreita proximidade.
Obra: PLACE´TA
Autor: Juan Moya Romero
Equipo de proxecto: Sara Lobón Ruiz, Juan Moya Romero
Dirección de obra: Juan Moya Romero
Fotografía: Sara Lobón Ruiz, Jose Antonio Lobón Hernández, Juan Moya Romero
Maquetación e produción: Maria José Cazallas García
+ juanmoya.com
[:en]

Intervention is a reactive architecture faced to the hostility of urban conditions in the site and to the scheduled mechanicism proper of a lifestyle inherited from the 20th Century modernity. An impersonal crossway with high traffic volume is balanced through a biophilic interior for collective meeting. Being today demands the pass towards metamodernity. The presence of a human being that is recognized in living together and the respective meeting with others, just as sunflowers which in absence of the sun recognize and look one to each other. Healing capacity of nature and socializing character of this type of establishments in the south of Spain result in a new way of ‘ecolective’ habitat where people recognize one to each other through colectivity and biodiversity.
Proposal explores spatial recycling and the beauty of spontaneous nudity arising from the deconstructive process. Inadequate and/or discordant elements contrast to the incorporation of other new ones of natural origin and with a sustainable life cycle. It explores the spatial ambiguity diluting typical limits of private space and configuring transversalities between artisan gastronomy, urban culture, biodiversity and psycho-social construction.
Intervention puts highlight urban problems creating a new awareness of respect through observation. The interior-exterior becomes transparent and bidirectional through large insulating glass panels. From outside hostility, the facade shows the contrast of a sectioned interior landscape which reveals natural cycles functioning and serenity of a naturalized forest-refuge. From inside, architecture creates a contemplative relationship of the exterior landscape in moving and disturbed, which trough silence and freshness reveals by opposition the rough urban reality of traffic, noise and pollution.
A regenerative ecological cycle is proposed. It starts from a tree species nursery which later could be transplanted in adjacent streets being replaced by new ones. The proposal become an active and regenerative device of the close urban context and a perfectly exportable model to other locations of residual areas in the city.
Spatial limits between worker-clients are blurred and communication between groups is promoted through the appropriate layout, geometry and height of organic and continuous countertops. From a more dynamic proxemy, free of rules and protocols, tables and chairs and high bars systems are both overcame. The first encloses social circles and seals communication between groups and the second creates psycho-physical barriers between workers and clients.
Work: PLACE´TA
Author: Juan Moya Romero
Project team: Sara Lobón Ruiz, Juan Moya Romero
Construction management: Juan Moya Romero
Photography: Sara Lobón Ruiz, Jose Antonio Lobón Hernández, Juan Moya Romero
Layout and production: Maria José Cazallas García
+ juanmoya.com
[:]

















