IniciobalizaJuan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo ArquitecturaJuan Ortiz...

[:es]Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura[:en]Juan Ortiz · divulgative podcast | La Morsa Era Yo Arquitectura[:gl]Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura[:]

[:es]

Siempre hablamos de lo importante que es divulgar la arquitectura y de acercarla a la sociedad, por eso hoy os presentamos otro proyecto divulgativo a través de un medio menos “convencional”, los podcast, pero no por ello menos relevante. Por fortuna no hemos tenido que desplazarnos muy lejos para charlar con Juan Ortiz, sobre su proyecto “La morsa era yo Arquitectura”.

“La morsa era yo Arquitectura, tertulia entre arquitectos en la que charlamos sobre aquellos temas de esta disciplina que nos apasiona y entendemos pueden resultar de interés general”.

Esta iniciativa conducido por Juan Ortiz y que cuenta con la participación de Alberto Fortes, Cristina Martínez, Deco, José BassoLuis Sánchez Blasco y Luis Santalla, recientemente ha sido galardonado en los VI Premios Asociación Podcast en la categoría de Arte y Cultura. Si estáis impaciento o bien queréis escuchar los episodios grabados podéis encontrarlos en la categoría del blog Podcast LMEY Arquitectura.

Os dejamos con la tertulia que hemos mantenido con Juan.

La Morsa Era Yo Arquitectura
La Morsa Era Yo Arquitectura

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

Me puse a trabajar muy pronto, un par de años después de empezar la carrera, porque me quería independizar económicamente. Hice muchas cosas, desde monitor de actividades de tiempo libre a repartidor y cobrador en un almacén de paquetería. Hasta que entré a trabajar en un estudio. Al principio echaba una mano en todo, pero con el tiempo me encargué sobre todo de proyectos de urbanismo que es con lo que más disfruto de la arquitectura. Recuerdo especialmente el de Miño, donde durante una de las exposiciones públicas tuve la oportunidad de explicar in situ el plan a la gente que se acercaba por allí a preguntar.

Pero mirando atrás, fue un error comenzar a trabajar tan pronto. La carrera y por tanto el título tardó muchísimo en llegar. A los que me preguntan, siempre aconsejo no conjugar estudios con trabajo.

A día de hoy compagino el trabajar por cuenta propia con La morsa, y colaboro como voluntario en Arquitectura Sen Fronteiras Galicia, donde soy el responsable del grupo de comunicación además de participar en el de educación para el desarrollo.

Explícanos, ¿cómo y por qué surge “La Morsa Era Yo Arquitectura”? ¿Por qué ese nombre?

La morsa era yo en su origen se trataba de mi blog personal. No fue mi primer blog, ya había tenido otros pero todos sobre temas muy específicos, y echaba en falta la libertad de escribir de lo que me diese la gana.

Explicar el por qué del nombre me llevaría bastante tiempo. Tiene que ver con la canción de los Beatles I am the walrus. Me encantaba para el proyecto personal que tenía en mente. Pero el podcast de arquitectura llegó pronto y fagocitó el blog. Y además el formato por el que optamos al final no es el que me imaginaba exactamente. ‘La morsa era yo Arquitectura’ es un proyecto colaborativo al 100%, y no siento que un nombre tan personal le haga justicia. Pero le hemos cogido cariño y así se va a quedar.

¿Por qué en formato podcast? ¿Tenías alguna experiencia previa en ese mundo?

Me apasiona el podcasting. Grabo podcasts, pero sobre todo soy oyente de podcasts. Escucho muchos. Si me ves sólo casi seguro llevaré los auriculares puestos. He aprendido y disfrutado tanto escuchando gente como la Buhardilla 2.0, uno de los referentes más claros de La morsa, que sentía la necesidad de devolver todo eso que me estaba llevando.

En 2011 Desde Boxes me invitó a participar en un episodio especial fin de temporada, y ese día fue una master class de cómo se graba un podcast. Curiosamente entré a formar parte de él este 2015. Con lo aprendido convencí a la gente de Wikietsac, otro proyecto colaborativo que desarrollamos en la ETSAC, grabase uno. Fueron tan sólo 5 episodios.

Entonces decidí que quería grabar un podcast en serio, y que debía ser sobre arquitectura. Pero pretendía que fuese algo con un mínimo de calidad, por lo que comencé a grabar en solitario El micropodcast de La morsa era yo Arquitectura como aprendizaje. No sólo practicar cómo hablar delante del micro, sino lo que suponía alojar un podcast en un servidor propio, crear el feed a mano, etc. En octubre de 2013, cuando intuía que estaba preparado, llamé a Alberto, Cris y Luis Santalla, que ya habían estado en Radio Wikietsac, y se apuntaron al carro. A Luis Sánchez Blasco lo entrevistamos en el segundo episodio, el primero realmente conjunto, que desde entonces formó ya parte del equipo. Deco y José Basso se unieron al proyecto unos meses después.

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Cuando te lanzas a un proyecto que te apasiona, las dificultades existen pero te puede la ilusión y las ganas de hacerlo lo mejor que puedas. Además el podcasting en España ha creado una suerte de comunidad que tendrá sus más y sus menos, pero siempre está abierta a echar una mano a todo el que pregunte o pida ayuda.

La mayoría de dificultades técnicas y de publicación las fui resolviendo mientras grababa el micropodcast. Me preocupaba, y preocupa, la calidad del sonido. Es algo muy cambiante dependiendo de las circunstancias, el micrófono que uses, etc. Nadie te va a escuchar por lo bien que suene tu podcast, pero sí dejaran de hacerlo si suena mal.

A día de hoy lo que nos resulta más difícil es mantener la periodicidad de un episodio al mes. Para ello tenemos que cuadrar fechas y somos seis cada uno viviendo en una ciudad distinta y con dos franjas horarias diferentes.

Fotografía: Eduardo Nordmann
La Morsa Era Yo Arquitectura | Fotografía: Eduardo Nordmann

¿Estás contento con los objetivos alcanzados? ¿Qué expectativas y proyectos de futuro tienes para “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

Muy contento. La única premisa inicial que nos planteamos fue acercar la arquitectura al público en general. Hablar de ella de un modo normal y no con ese lenguaje alambicado que muchas veces nos caracteriza a los arquitectos y arquitectas. Cuando el año pasado ganamos el premio de la Asociación Podcast me quedé asombrado, la noticia para mí es que había ganado un podcast de arquitectura. Sí, de arquitectura. Y lo hemos vuelto a ganar este año. Lo que realmente valoro de estos premios es comprobar que esa premisa inicial al menos en parte la hemos cumplido.

Pensando en el futuro no nos ponemos plazos. Lo único que tenemos clarísimo es que queremos seguir grabando. No obstante somos conscientes de que hay cosas a mejorar. Tenemos pendiente una quedada de las nuestras pero no para grabar, sino para hablar del tema entre nosotros.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Te sientes bien remunerado por la labor que realizas?

Grabar el podcast a día de hoy no sólo nos cuesta tiempo sino también dinero. Cómo monetizar el podcasting es el tema estrella desde hace año y medio dentro del gremio. Llegará un día en que haya profesionales que puedan vivir de esto, pero a día de hoy me contentaría con cubrir gastos, que no nos costase nada producir el podcast. Y ya puestos, que pudiésemos acudir a determinados eventos como las Jornadas de Podcasting sin rascarnos el bolsillo. ¿Algún patrocinador en la sala?

Pero sí resulta rentable, por supuesto. A parte de la visibilidad que obtienes, de la satisfacción personal de hacer algo que te gusta y de la respuesta de los oyentes que muchas veces es lo que te alegra el día, gracias al podcast he conocido gente a la que probablemente ni me atrevería a saludar en otras condiciones. Decir que estás en La morsa era yo actúa a veces de salvoconducto en este sentido, aunque quien sea a quien te dirijas no conozca el podcast. Por ejemplo, leía y leo con admiración a José Ramón Hernández Correa en su Arquitectamos locos? Pues ahora de vez en cuando se pasa por La morsa. Para mí él y Hans Brinker forman parte del equipo aunque aún no hayamos descubierto la forma de integrarlos de forma permanente. Con ellos seríamos ocho y los episodios ya se acercan o sobrepasan las dos horas.

¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?

Soy de esos que no saben lo que es aburrirse. Cada vez dedico más tiempo a mi labor en Arquitectura Sin Fronteras. Les propuse grabar un podcast sobre la organización y ya llevamos dos episodios de Habitando. Como comenté, también participo en Desde Boxes, que no sólo de arquitectura vive el hombre. Más allá del micro, colaboro en Cosas de Arquitectos aunque ya hace tiempo del último artículo, cosa que pretendo solucionar en breve.

¿Cómo ves el futuro del podcast?

El podcasting tiene su futuro asegurado. Casi todo el mundo transporta todo el día el mejor reproductor de podcasts que se haya inventado. Y ni siquiera es consciente. Enciendo el móvil, abro mi podcatcher y tan solo tengo que elegir qué me apetece escuchar porque sin yo tocar nada se han descargado los nuevos episodios ellos solitos. Hay contenidos de calidad y la tecnología necesaria no hace falta comprarla porque ya la tenemos. Si tú que estás leyendo este artículo utilizas el teléfono para algo más que el whatsapp, dale una oportunidad a los podcasts de casa al trabajo, corriendo, paseando o mientras haces la comida. Es adictivo.

3134º4
La Morsa Era Yo Arquitectura recogiendo el galardón durante los VI Premios Asociación Podcast en la categoría de Arte y Cultura | Fotografía: Laura Uranga

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sí, sin duda. Reconozco que lo que yo quería hacer era pilotar aviones. Pero llegado el momento cuando lo intenté no pudo ser. No lo echo de menos. Me apasiona la arquitectura y me encanta el modo que tenemos los arquitectos y arquitectas de afrontar los problemas. Un modo de actuar que se extiende a la vida en general más allá de la profesión. Soy muy crítico con el tipo de enseñanza que recibí en la carrera, pero aún así el paso por la escuela ha sido fundamental. Soy un bicho raro, considero la ETSAC mi casa. Cuando subo hasta allí, a veces me sorprendo tocando con la palma de la mano esos muros de hormigón.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Ojalá se grabasen más podcasts de arquitectura, nos sentimos un poco solos en esto. En España, o por españoles, sólo conozco Un minuto en Nueva York. Estaban Scalae y Planeta Beta, pero el primero casi no publica y el último ya no lo hace.

A quien se quiera iniciar en esto del podcasting, vaya a grabar sobre arquitectura o sobre cualquier otra cosa, le aconsejaría que antes de lanzarse escuche muchos podcasts de temáticas variadas y duraciones diferentes. Se aprende mucho si pones atención a cómo está hecho más allá del contenido. Y que cuando se lance no vacile en preguntar las dudas que le surjan, a nosotros o a cualquier podcaster que escuche habitualmente.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

A veces creo que lo único bueno que ha traído la crisis del sector es demostrar lo caduco del sistema tradicional de arquitecto-estudio. Estábamos muy cómodos aplicando las mismas fórmulas una y otra vez. El problema es que en la escuela sólo nos han preparado, y me temo que la situación en esto no ha cambiado, para ese modelo. Reinventarse puede resultar traumático, pero a la vez es una oportunidad para repensar cual es el papel que debería jugar la arquitectura en la sociedad actual y actuar en consecuencia. Cada cual que se plantee cómo puede serle útil a la sociedad y a la vez se pueda ganar la vida con ello.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Se corre el peligro al plantearse esta cuestión de olvidarse de que quien se marcha es una persona. No ha lugar a generalizaciones. Pero hay cosas que cabrean mucho, como escuchar a ciertos políticos invitando a la gente a emigrar.

v_Entrevista-a-La-morsa-era-yo-04
Episodio 14 «Le Corbusier» de La Morsa Era Yo Arquitectura

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Sí, parece que lo que más le preocupa a la profesión es todo aquello que la envuelve y que no tiene que ver con la praxis arquitectónica, con aportar nuestro grano de arena en conseguir un hábitat digno donde vivir. No digo que esos temas no sean importantes y tengamos que dedicarles lo que sea necesario, pero prefiero enfocar mis energías hacia otras metas. Me identifico con los valores que se respiran en Arquitectura Sin Fronteras.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

Soy optimista por naturaleza. Me planteo la crisis como una oportunidad para mejorar. Confío plenamente en que las nuevas generaciones se fijen en nuevos modelos como las experiencias de la red Arquitecturas Colectivas. Creo que ese es el rumbo a tomar en este momento.

¿Qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Llevo un rato largo pensando qué responder y creo que en plan mantra voy a parafrasear a Steve Jobs:

‘Stay hungry, stay foolish’.

Para acabar, ¿qué proyectos de futuro le esperan a Juan Ortiz? ¿Y a “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

Hay un par de cosas que revolotean por mi cabeza, pero aún no han tomado forma.

La morsa tiene poco más de dos años y no le quiero meter prisa. Creo que le falta otro para madurar. En todo caso es un proyecto colectivo y la mía es una opinión de peso, pero sólo una más.

Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura
Juan Ortiz | La Morsa Era Yo Arquitectura

Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura
Noviembre 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Juan su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

Always we speak about the important thing that is to spread the architecture and of bringing it over to the company, because of it today you let’s sense beforehand another divulgative project across a less “conventional” way, the podcast, but not for less relevant it. For fortune we have not us had displace very far to chat with Juan Ortiz, on his project “La morsa era yo Arquitectura”.

“La morsa era yo Arquitectura, is a gathering between architects in which we chat on those topics of this discipline that us apasiona and we understand they can ensue from general interest”.

This initiative led by Juan Ortiz and that possesses the participation of Alberto Fortes, Cristina Martínez, Deco, José Basso, Luis Sánchez Blasco and Luis Santalla, recently he has been an award winner in the VI Premios Asociación Podcast in the category of Art and Culture. If you are I irritate or you want to listen to the engraved episodes you them can find in the category of the blog Podcast LMEY Arquitectura.

We stop with the gathering that we have supported with Juan.

La Morsa Era Yo Arquitectura
La Morsa Era Yo Arquitectura

Which has been your formation and professional path previous to “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

I put to work very soon, a couple of years after beginning the career, because I wanted to become free economically. I did many things, from monitor of activities of free time to assessor and collector in a store of parcel service. Until I began to be employed at a study. Initially he was throwing a hand in everything, but with the time I took charge especially of projects of urbanism that is what more I enjoy the architecture. I remember specially that of Miño, where during one of the public exhibitions I had the opportunity to explain in situ the plan to the people who was approaching to ask there.

But looking behind, it was a mistake to begin to work so soon. The career and therefore the title was late very much in coming. Those that they me ask, always I advise not to bring together studies with work.

A today I arrange to be self-employed with La Morsa, and collaborate as volunteer in Architecture Sen Fronteiras Galicia, where I am the person in charge of the group of communication beside taking part in that of education for the development.

Explain to us, how and why it arises “La Morsa Era Yo Arquitectura”? Why this name?

‘La morsa era yo Arquitectura’ in his origin it was a question of my personal blog. It was not my first blog, already it had had others but all on very specific topics, and was beginning in there is absent the freedom of writing of what was giving to myself the desire.

To explain why of the name I would remove enough time. It has to see with the song of the Beatles I am the walrus. I was delighting for the personal project that it had in mind. But the podcast of architecture came soon and fagocitó the blog. And in addition the format for which we choose ultimately is not the one that was imagining exactly. ‘La morsa era yo Arquitectura’ it is a collaborative project to 100 %, and I am not sorry that such a personal name does justice to him. But we have taken fondness and this way it is going to remain.

Why in format podcast? Had you some previous experience in this world?

Me apasiona the podcasting. I record podcasts, but especially I am a listener of podcasts. I listen to many people. If you see me only almost sure I will take the put earphones. I have learned and enjoyed so much listening people as the Buhardilla 2.0, one of the clearest modals of The walrus, which was feeling the need to return all that that was taking me.

In 2011 Desde Boxes it invited me to take part in a special episode end of season, and this day was a master class of how a podcast is recorded. Curiously I began to form a part of him this 2015. With the learned I convinced the people of Wikietsac, another collaborative project that we develop in the ETSAC, it was recording one. They were only 5 episodes.

Then I decided that it wanted to record a podcast seriously, and that had to be on architecture. But he was claiming that it was something with a qualit minimum, for what I began to record in solitarily The micropodcast de La morsa era yo Arquitectura was I as learning. Not only to practise how to speak in front of the mike, but what supposed lodging a podcast in an own servant, creating the feed to hand, etc. In October, 2013, when he was feeling that it was prepared, I called Alberto, Cris and Luis Santalla, that already they had been in Radio Wikietsac, and they signed to the car. We it interview Luis Sanchez Blasco in the second episode, the really joint first one, which since then formed already part of the equipment. Deco and Jose Basso joined the project a few months later.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

When you throw to a project that you apasiona, the difficulties exist but it you can the illusion and the desires of it the better thing does that you could. In addition the podcasting in Spain has created a luck of community that will have his more and his less, but always it is opened when threw a hand to everything the one that asks or asks for help.

The majority of technical difficulties and of publication was solved by me while it was recording the micropodcast. I was worrying, and it worries, the quality of the sound. It is something very changeable depending on the circumstances, the microphone that you use, etc. Nobody is going to listen to you for well that sounds your podcast, but yes they were stopping doing it if it sounds badly.

A today what us turns out to be more difficult is to support the periodicity of an episode a month. For it we have to fit dates and are six each one living in a different city and with two different time slots.

Fotografía: Eduardo Nordmann
La Morsa Era Yo Arquitectura | Photography: Eduardo Nordmann

Are you satisfied with the reached aims? What expectations and projects of future you have for “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

Very satisfied. The only initial premise that we appear was to bring the architecture over to the public in general. To speak about her in a normal way and not with this refined language that often characterizes the architects and arquitectas. When last year we gain the prize of the Association Podcast I remained amazed, the news for me is that it had gained a podcast of architecture. Yes, of architecture. And we have turned it to winning this year. What really I value of these prizes is to verify that this initial premise at least partly we have fulfilled it.

Thinking about the future we do not put on period. The only thing that we have the clearest is that we want to continue recording. Nevertheless we are conscious that there are things to improving. We have earring the stayed one of ours but not to record, but to speak about the topic strictly between ourselves.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good remunerated by the labor that you realize?

To record the podcast a today not only costs us time but also money. How monetizar the podcasting is the major topic for year and a half inside the union. There will come one day in which beech professionals who could live of this, but a today I would content with covering expenses, which nothing was finding it hard to us to produce the podcast. And already put, that we could come to certain events as Podcasting’s Days without the pocket scratching itself. Some sponsor in the room?

But yes it turns out to be profitable, certainly. To part of the visibility that you obtain, of the personal satisfaction of doing something that you like and of the response of the listeners that often it is what makes you happy the day, thanks to the podcast I have known people whom probably I would dare to greet in other conditions. To say that you are in The walrus was I it acts sometimes of safe conduct in this respect, though the one who is to whom you go does not know the podcast. For example, he was reading and I read with admiration Jose Ramon Hernández Correa in his Arquitectamos locos? Since now occasionally it passes for La Morsa. For me he and Hans Brinker form a part of the equipment though still we have not discovered the way of integrating them of permanent form. With them we would be eight and the episodes already approach or exceed.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

I am of this that do not know what is to get bored. Every time I dedicate more time to my labor in Architecture Without Borders. I proposed them to record a podcast on the organization and already we take two episodes of Habitando. As I commented, also I take part in Desde Boxes, through which not only of architecture the man lives. Beyond the mike, I collaborate in Cosas de Arquitectos though already some time ago of the last article, thing that I try to solve shortly.

How do you see the future of the podcast?

The podcasting has his insured future. Almost the whole world transports the whole day the best breeding animal of podcasts that has been invented. And it is not even conscious. I ignite the mobile, open my podcatcher and only I have to choose what I like to listen because without me to touch nothing they have disburdened the new episodes solitos. It has contained of quality and the necessary technology is not necessary to buy it because already we have it. If you that you are reading this article use the telephone for something more than the whatsapp, give him an opportunity to the podcasts of house to the work, running, walking or while you do the food. It is addictive.

3134º4
La Morsa Era Yo Arquitectura gathering the award during the VI Premios Asociación Podcast in the category of Art and Culture | Photography: Laura Uranga

Do you think that to study Architecture is been to fundamental passport to have he eats to your current work?

Yes, undoubtedly. I admit that what I wanted to do was to pilot planes. But come the moment when I tried it could not be. I it do not miss. Apasiona the architecture and I delight the way that we have the architects and arquitectas of confronting the problems. A way of operating that it spreads to the life in general beyond the profession. I am very critical with the type of education that I received in the career, but nonetheless the step along the school has been fundamental. I am a rare insect, consider my house to be the ETSAC. When I rise even there, sometimes I am surprised touching with the palm of the hand these walls of concrete.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Ojalá was recording more podcasts of architecture, we feel a bit alone in this. In Spain, or for Spanish, only I know Un minuto en Nueva York. Scalae and Planeta Beta were, but the first one almost does not publish and the last one already does not do it.

Who one wants to initiate in this of the podcasting, is going to record on architecture or on any other thing, it would advise him before be throwing to listen to many podcasts of varied subject matters and different durations. It is learned very much if you put attention to how it is done beyond the content. And that when it is thrown does not hesitate to ask the doubts that him arise, to us or to any podcaster who listens habitually.

Dpo you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Sometimes I think that the good only thing that has brought the crisis of the sector is to demonstrate the expired of the traditional system of architect – study. We were very comfortable applying the same formulae again and again. The problem is that in the school only they have prepared us, and I am afraid that the situation in this has not changed, for this model. To be reinvented can turn out to be traumatic, but simultaneously it is an opportunity to rethink which is the paper that should play the architecture in the current company and act in consequence. Everyone who appears how it him can be useful to the company and simultaneously it could gain the life with it.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

One runs the risk on having appeared this question of forgetting that the one who leaves is a person. There is no place to generalizations. But there are things that they infuriate very much, like to listen to certain politicians inviting the people to emigrate.

v_Entrevista-a-La-morsa-era-yo-04
Episode 14 «Le Corbusier» by La Morsa Era Yo Arquitectura

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

Yes, it seems that what more worries him to the profession is all that that wraps it and that it does not have to see with the architectural practice, in spite of contributing our grain of sand in obtaining a worthy habitat where to live. I do not say that these topics are not important and they let’s have to dedicate what is necessary, but I prefer focusing my energies towards other goals. I identify with the values that are breathed in Architecture Without Borders.

How do you see the future of the profession?

I am optimistic for nature. I appear the crisis as an opportunity to improve. I trust fullly in that the new generations concentrate on new models as the experiences of the network Arquitecturas Colectivas. I believe that this it is the course to taking at this moment.

What do you advise the current students and future professionals of architecture?

I take awhile length thinking what to answer and I believe that in plan mantra am going to paraphrase to Steve Jobs:

‘Stay hungry, stay foolish’.

To finish, what projects of future do wait for Juan Ortiz? And to “La Morsa Era Yo Arquitectura”?

There is a couple of things that flutter for my head, but still they have not taken form.

The walrus has little more than two years and I do not want to put hurry. I believe that lacking him other one to mature. In any case it is a collective project and mine is an opinion of weight, but only one more.

Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura
Juan Ortiz | La Morsa Era Yo Arquitectura

Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura
November 2015

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Juan his time and predisposition with this space.

[:gl]

Sempre falamos do importante que é divulgar a arquitectura e de achegala á sociedade, por iso hoxe presentámosvos outro proxecto divulgativo a través dun medio menos “convencional”, os podcast, pero non por iso menos relevante. Por fortuna non tivemos que desprazarnos moi lonxe para charlar con Juan Ortiz, sobre o seu proxecto “A morsa era eu Arquitectura”.

“A morsa era eu Arquitectura, é un faladoiro entre arquitectos na que charlamos sobre aqueles temas desta disciplina que nos apaixona e entendemos poden resultar de interese xeral”.

Esta iniciativa conducido por Juan Ortiz e que conta coa participación de Alberto Fortes, Cristina Martínez, Deco, José Basso, Luis Sánchez Blasco e Luis Santalla, recentemente foi galardoado nos VI Premios Asociación Podcast na categoría de Arte e Cultura. Se estades impaciento ou ben queredes escoitar os episodios gravados podedes atopalos na categoría do blogue Podcast LMEY Arquitectura.

Deixámosvos co faladoiro que mantivemos con Juan.

La Morsa Era Yo Arquitectura
A Morsa Era Eu Arquitectura

Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa a “A Morsa Era Eu Arquitectura”?

Púxenme a traballar moi pronto, un par de anos despois de empezar a carreira, porque me quería independizar economicamente. Fixen moitas cousas, desde monitor de actividades de tempo libre a repartidor e cobrador nun almacén de paquetería. Ata que entrei a traballar nun estudo. Ao principio botaba unha man en todo, pero co tempo encargueime sobre todo de proxectos de urbanismo que é co que máis gozo da arquitectura. Recordo especialmente o de Miño, onde durante unha das exposicións públicas tiven a oportunidade de explicar in situ o plan á xente que se achegaba por alí a preguntar.

Púxenme a traballar moi pronto, un par de anos despois de empezar a carreira, porque me quería independizar economicamente. Fixen Pero mirando atrás, foi un erro comezar a traballar tan pronto. A carreira e por tanto o título tardou moitísimo en chegar. Aos que me preguntan, sempre aconsello non conxugar estudos con traballo.

A día de hoxe compaxino o traballar por conta propia coa morsa, e colaboro como voluntario en Arquitectura Sen Fronteiras Galicia, onde son o responsable do grupo de comunicación ademais de participar no de educación para o desenvolvemento.

Explícanos, como e por que xorde “A Morsa Era Eu Arquitectura”? Por que ese nome?

A morsa era eu na súa orixe tratábase do meu blogue persoal. Non foi o meu primeiro blogue, xa tivera outros pero todos sobre temas moi específicos, e botaba en falta a liberdade de escribir do que me dese a gana.

Explicar o por que do nome levaríame bastante tempo. Ten que ver coa canción dos Beatles I am the walrus. Encantábame para o proxecto persoal que tiña en mente. Pero o podcast de arquitectura chegou pronto e fagocitó o blogue. E ademais o formato polo que optamos ao final non é o que me imaxinaba exactamente. ‘A morsa era eu Arquitectura’ é un proxecto colaborativo ao 100%, e non sinto que un nome tan persoal fágalle xustiza. Pero collémoslle agarimo e así se vai a quedar.

Por que en formato podcast? Tiñas algunha experiencia previa nese mundo?

Apaixóname o podcasting. Gravo podcasts, pero sobre todo son oínte de podcasts. Escoito moitos. Se me ves só case seguro levarei os auriculares postos. Aprendín e gocei tanto escoitando xente como a Buhardilla 2.0, un dos referentes máis claros da morsa, que sentía a necesidade de devolver todo iso que me estaba levando.

En 2011 Desde Boxes convidoume a participar nun episodio especial fin de tempada, e ese día foi unha master class de como se grava un podcast. Curiosamente entrei a formar parte del este 2015. Co aprendido convencín á xente de Wikietsac, outro proxecto colaborativo que desenvolvemos na ETSAC, gravase un. Foron tan só 5 episodios.

Entón decidín que quería gravar un podcast en serio, e que debía ser sobre arquitectura. Pero pretendía que fose algo cun mínimo de calidade, polo que comecei a gravar en solitario O micropodcast de A morsa era eu Arquitectura como aprendizaxe. Non só practicar como falar diante do micro, senón o que supoñía aloxar un podcast nun servidor propio, crear o feed a man, etc. En outubro de 2013, cando intuía que estaba preparado, chamei a Alberto, Cris e Luís Santalla, que xa estiveran en Radio Wikietsac, e apuntáronse ao carro. A Luís Sánchez Blasco entrevistámolo no segundo episodio, o primeiro realmente conxunto, que desde entón formou xa parte do equipo. Deco e José Basso uníronse ao proxecto uns meses despois.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Cando te lanzas a un proxecto que che apaixona, as dificultades existen pero pódeche a ilusión e as ganas de facelo o mellor que poidas. Ademais o podcasting en España creou unha sorte de comunidade que terá problemas, pero sempre está aberta a botar unha man a todo o que pregunte ou pida axuda.

A maioría de dificultades técnicas e de publicación funas resolvendo mentres gravaba o micropodcast. Preocupábame, e preocupa, a calidade do son. É algo moi cambiante dependendo das circunstancias, o micrófono que uses, etc. Ninguén che vai a escoitar polo ben que soe o teu podcast, pero si deixasen de facelo se soa mal.

A día de hoxe o que nos resulta máis difícil é manter a periodicidade dun episodio ao mes. Para iso temos que cadrar datas e somos seis cada un vivindo nunha cidade distinta e con dúas franxas horarias diferentes.

Fotografía: Eduardo Nordmann
A Morsa Era Eu Arquitectura | Fotografía: Eduardo Nordmann

Estás contento cos obxectivos alcanzados? Que expectativas e proxectos de futuro tes para “A Morsa Era Eu Arquitectura”?

Moi contento. A única premisa inicial que nos expomos foi achegar a arquitectura ao público en xeral. Falar dela dun modo normal e non con esa linguaxe alambicado que moitas veces caracterízanos aos arquitectos e arquitectas. Cando o ano pasado gañamos o premio da Asociación Podcast quedei asombrado, a noticia para min é que gañara un podcast de arquitectura. Si, de arquitectura. E volvémolo a gañar este ano. O que realmente valoro destes premios é comprobar que esa premisa inicial polo menos en parte cumprímola.

Pensando no futuro non nos poñemos prazos. O único que temos clarísimo é que queremos seguir gravando. Con todo somos conscientes de que hai cousas a mellorar. Temos pendente unha quedada do nosas pero non para gravar, senón para falar do tema entre nós.

Son rendibles este tipo de iniciativas? Sénteste ben remunerado polo labor que realizas?

Gravar o podcast a día de hoxe non só nos custa tempo senón tamén diñeiro. Como monetizar o podcasting é o tema estrela desde hai ano e medio dentro do gremio. Chegará un día en que haxa profesionais que poidan vivir disto, pero a día de hoxe contentaríame con cubrir gastos, que non nos custase nada producir o podcast. E xa postos, que puidésemos acudir a determinados eventos como as Xornadas de Podcasting sen rascarnos o peto. Algún patrocinador na sala?

Pero si resulta rendible, por suposto. A parte da visibilidade que obtés, da satisfacción persoal de facer algo que che gusta e da resposta dos oíntes que moitas veces é o que che alegra o día, grazas ao podcast coñecín xente á que probablemente nin me atrevería a saudar noutras condicións. Dicir que estás na morsa era eu actúa ás veces de salvoconducto neste sentido, aínda que quen sexa a quen che dirixas non coñeza o podcast. Por exemplo, lía e leo con admiración a José Ramón Hernández Correa na súa Arquitectamos locos? Pois agora de cando en vez pásase pola morsa. Para min el e Hans Brinker forman parte do equipo aínda que aínda non descubrísemos a forma de integralos de forma permanente. Con eles seriamos oito e os episodios xa se achegan ou exceden as dúas horas.

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Son deses que non saben o que é aburrirse. Cada vez dedico máis tempo ao meu labor en Arquitectura Sen Fronteiras. Propúxenlles gravar un podcast sobre a organización e xa levamos dous episodios de Habitando. Como comentei, tamén participo en Desde Boxes, que non só de arquitectura vive o home. Máis aló do micro, colaboro en Cosas de Arquitectos aínda que xa hai tempo do último artigo, cousa que pretendo solucionar en breve.

Como ves o futuro do podcast?

O podcasting ten o seu futuro asegurado. Case todo o mundo transporta todo o día o mellor reprodutor de podcasts que se inventou. E nin sequera é consciente. Acendo o móbil, abro o meu podcatcher e tan só teño que elixir que me apetece escoitar porque sen eu tocar nada se descargaron os novos episodios eles solitos. Hai contidos de calidade e a tecnoloxía necesaria non fai falta comprala porque xa a temos. Se ti que estás a ler este artigo utilizas o teléfono para algo máis que o whatsapp, dálle unha oportunidade aos podcasts de casa ao traballo, correndo, paseando ou mentres fas a comida. É adictivo.

3134º4
A Morsa Era Eu Arquitectura recollendo o galardón durante os VI Premios Asociación Podcast na categoría de Arte e Cultura | Fotografía: Laura Uranga

Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Si, sen dúbida. Recoñezo que o que eu quería facer era pilotar avións. Pero chegado o momento cando o tentei non puido ser. Non o boto de menos. Apaixóname a arquitectura e encántame o modo que temos os arquitectos e arquitectas de afrontar os problemas. Un modo de actuar que se estende á vida en xeral máis aló da profesión. Son moi crítico co tipo de ensino que recibín na carreira, pero aínda así o paso pola escola foi fundamental. Son un bicho raro, considero a ETSAC a miña casa. Cando subo ata alí, ás veces sorpréndome tocando coa palma da man eses muros de formigón.

Animarías a outros arquitectos para seguir os vosos pasos? Que pasos consideras que deberían dar? Como completar os seus estudos? Que outros consellos lles daríaslles?

Oxalá se gravasen máis podcasts de arquitectura, sentimos un pouco sós nisto. En España, ou por españois, só coñezo Un minuto en Nueva York. Estaban Scalae e Planeta Beta, pero o primeiro case non publica e o último xa non o fai.

A quen se queira iniciar nisto do podcasting, vaia a gravar sobre arquitectura ou sobre calquera outra cousa, aconsellaríalle que antes de lanzarse escoite moitos podcasts de temáticas variadas e duracións diferentes. Apréndese moito se pos atención a como está feito máis aló do contido. E que cando se lance non vacile en preguntar as dúbidas que lle xurdan, a nós ou a calquera podcaster que escoite habitualmente.

Crees que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Ás veces creo que o único bo que trouxo a crise do sector é demostrar o caduco do sistema tradicional de arquitecto-estudo. Estabamos moi cómodos aplicando as mesmas fórmulas unha e outra vez. O problema é que na escola só nos prepararon, e témome que a situación nisto non cambiou, para ese modelo. Reinventarse pode resultar traumático, pero á vez é unha oportunidade para repensar cal é o papel que debería xogar a arquitectura na sociedade actual e actuar en consecuencia. Cada cal que se expoña como pode serlle útil á sociedade e á vez póidase gañar a vida con iso.

Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Córrese o perigo ao exporse esta cuestión de esquecerse de que quen se marcha é unha persoa. Non ha lugar a xeneralizacións. Pero hai cousas que cabrean moito, como escoitar a certos políticos convidando á xente para emigrar.

v_Entrevista-a-La-morsa-era-yo-04
Episodio 14 «Le Corbusier» de A Morsa Era Eu Arquitectura

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Si, parece que o que máis lle preocupa á profesión é todo aquilo que a envolve e que non ten que ver coa praxe arquitectónica, con achegar o noso gran de area en conseguir un hábitat digno onde vivir. Non digo que eses temas non sexan importantes e teñamos que dedicarlles o que sexa necesario, pero prefiro enfocar as miñas enerxías cara a outras metas. Identifícome cos valores que se respiran en Arquitectura Sen Fronteiras.

Como ves o futuro da profesión?

Son optimista por natureza. Expóñome a crise como unha oportunidade para mellorar. Confío plenamente en que as novas xeracións fíxense en novos modelos como as experiencias da rede Arquitecturas Colectivas. Creo que ese é o rumbo para tomar neste momento.

Que lle aconsellas aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Levo un intre longo pensando que responder e creo que en plan mantra vou a parafrasear a Steve Jobs:

‘Stay hungry, stay foolish’.

Para acabar, que proxectos de futuro espéranlle a Juan Ortiz? E a “A Morsa Era Eu Arquitectura”?

Hai un par de cousas que revolotean pola miña cabeza, pero aínda non tomaron forma.

A morsa ten pouco máis de dous anos e non lle quero meter présa. Creo que lle falta outro para madurar. En todo caso é un proxecto colectivo e a miña é unha opinión de peso, pero só unha máis.

Juan Ortiz · podcast divulgativo | La Morsa Era Yo Arquitectura
Juan Ortiz | A Morsa Era Eu Arquitectura

Juan Ortiz · podcast divulgativo | A Morsa Era Eu Arquitectura
Novembro 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer a Juan o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS