[:es]
“Nomadic” cutlery set used on a lunch break, when travelling or during
a party or picnic.
Stailess Steel of 60 grms
Producido por italesse
La subversión de lo frágil, usar y nunca tirar.
Apuntes sobre la cubertería Stamp de Tomás Alonso.
Son estas unas breves palabras que no estarán a la altura de la intensidad de un ejercicio de diseño que trata de subvertir la obviedad de algo ya muy natural…, la artificial acción de usar y tirar. Tomás Alonso diseñó hace ya un tiempo una cubertería de tres elementos que no era nada nuevo, un sencillo juego de tenedor-cuchara-cuchillo, de un solo uso, como todos los habituales útiles desechables de plástico o madera, sim embargo lo hizo pensando en que esa segunda acción del tirar después del usar no se llegase a producir, todo ello sin perder el valor de lo liviano y nómada. Más allá de esta primera intención lo que nos impresiona en esta acción transformadora no es el juego de la propia contradicción sino el planteamiento de poder alterar el tiempo de las cosas o para el que las cosas están hechas. Lo que era para ya, y se acabó, es ahora para mucho más, para casi siempre. Y ese, casi siempre, hace que nos acompañemos de esta pieza a diario como una navaja, como la cubertería de campaña, la de los médicos de MASH o la del nómada en movimiento. No hay tiempo para tirar pero sí para envainar y seguir camino acompañado de lo sólo aparentemente frágil.

Hay, de alguna manera, en este diseño una finta a la rápida y desmesurada contemporaneidad, una atención compasiva sobre la ineficacia de usar y tirar sin reflexionar en relación al cuidado del entorno. Una actitud creativa que piensa que añadiendo un ligero valor material al diseño de lo prescindible está evitando que se malogre de inmediato el objeto, lo que es al mismo tiempo un apercibirse del valor del medio ambiente que no necesita de absorber el desecho del propio bien.

De su construcción-forma, poco más (mucho), pues es obvio que en este tipo de diseños vocacionados hacia lo nómada la regla es que cuanto menos material mejor. Por contra cuanto menos material peor rigidez y entonces no hay otra forma de conseguir materia donde no la hay, que grecando la superficie, como una chapa Pegaso, como un panel nervado de Citroën. Ya está, y como consecuencia de esa lógica constructiva o estructural de baja intensidad del nervado resulta que podemos coser los tres elementos en plano de manera que se agarran como una familia y pueden viajar de la mano sin separarse, como solapados de manera automática.

Finalmente, ese cambiar y alterar la fragilidad y el sentido del tiempo de lo nómada hace que podamos intuir que, por los valores anteriormente expresados y su riqueza útil y visual, podemos usar estos cubiertos más allá de la sala de descanso de los médicos, de la oficina o de la escapada nómada para llegar a la mesa diaria o a la excepcional de la fiesta, gracias a la calma del pensamiento y la reflexión de lo que puede ser para hoy y lo que es para siempre.
Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. julio 2014
[:gl]
“Nomadic” cutlery set used on a lunch break, when travelling or during
a party or picnic.
Stailess Steel of 60 grms
Producido por italesse
A subversión do fráxil, usar e nunca tirar.
Apuntamentos sobre a cubertería Stamp deTomás Alonso.
Son estas unhas breves palabras que non estarán á altura da intensidade dun exercicio de deseño que trata de subverter a obviedade de algo xa moi natural…, a artificial acción de usar e tirar. Tomás Alonso deseñou fai xa un tempo unha cubertería de tres elementos que non era nada novo, un sinxelo xogo de garfo-culler-coitelo, dun só uso, como todos os habituais útiles desbotables de plástico ou madeira, sim embargo o fixo pensando en que esa segunda acción de tirar despois do usar non se chegase a producir, todo iso sen perder o valor do livián e nómade. Máis alá desta primeira intención o que nos impresiona nesta acción transformadora non é o xogo da propia contradición senón a formulación de poder alterar o tempo das cousas ou para o que as cousas están feitas. O que era para xa, e se rematou, é agora para moito máis, para case sempre. E ese, case sempre, fai que nos acompañemos desta peza a diario como unha navalla, como a cubertería de campaña, a dos médicos de MASH ou a do nómade en movemento. Non hai tempo para tirar pero si para envainar e seguir camiño acompañado do só aparentemente fráxil.

Hai, dalgún xeito, neste deseño unha finta á rápida e desmesurada contemporaneiade, unha atención compasiva sobre a ineficacia de usar e tirar sen reflexionar en relación ao coidado do ámbito. Unha actitude creativa que pensa que engadindo un lixeiro valor material ao deseño do prescindible está a evitar que se malogre de inmediato o obxecto, o que é ao mesmo tempo un apercibirse do valor do medio que non necesita de absorber o refugallo do propio ben.

Da súa construción-forma, pouco máis (moito), pois é obvio que neste tipo de deseños vocacionáis cara ao nómade a regra é que canto menos material mellor. Pola contra canto menos material peor rixidez e entón non hai outra forma de conseguir materia onde non a hai, que grecando a superficie, como unha chapa Pegaso, como un panel nervado de Citroën. Xa está, e como consecuencia desa lóxica construtiva ou estrutural de baixa intensidade do nervado resulta que podemos coser os tres elementos en plano de maneira que se agarran como unha familia e poden viaxar da man sen separarse, como solapados de xeito automático.

Finalmente, ese cambiar e alterar a fraxilidade e o sentido do tempo do nómade fai que poidamos intuír que, polos valores anteriormente expresados e a súa riqueza útil e visual, podemos usar estes cubertos máis alá da sala de descanso dos médicos, da oficina ou da escapada nómade para chegar á mesa diaria ou á excepcional da festa, grazas á calma do pensamento e a reflexión do que pode ser para hoxe e o que é para sempre.
Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. julio 2014[:en]
“Nomadic” cutlery set used on a lunch break, when travelling or during
a party or picnic.
Stailess Steel of 60 grms
Produced by italesse
The subversion of the fragile thing, to use and to never throw.
Notes on the cutlery Stamp byTomás Alonso.
There are these a few brief words that will not be at a height of the intensity of an exercise of design that the obviedad tries to subvert of anything already very natural …, the artificial action to use and throw. Tomás Alonso designed already a time ago a cutlery of three elements that was not not new at all, a simple game of-year-old alone holder – cuchara-cuchillo I use, as all the habitual disposable useful ones of plastic or wood, sim seizure did it thinking that this second action of to throw after to use was managing to produce, all this without losing the value of the frivolous and nomadic thing. Beyond this first intention what impresses us in this action transformadora is not the game of the own contradiction but the exposition of being able to alter the time of the things or for that the things are made. What was for already, and was ended, it is now for much more, for almost always. And this, almost always, it does that we accompany of this piece daily as a razor, as the cutlery of campaign, that of the doctors of MASH or that of the nomad in movement. It is not time to throw but yes to succumb and to follow way accompanied of only seemingly fragile.

There is, somehow, in this design a feint to the rapid and enormous contemporaneousness, a compassionate attention on the inefficiency of using and throwing without thinking in relation to the care of the environment. A creative attitude that he thinks that adding a light material value to the design of the insignificant thing is preventing the object from spoiling at once, which is at the same time to prepare of the value of the environment that he does not need to absorb the waste of the own good.

Of his construction – form, (greater) little, so it is obvious that in this type of designs vocacionados towards nomadic the rule is that the less better material. For against less material worse inflexibility and then there is no another way of obtaining matter where she is not, that grecando the surface, since one plates Pegasus, as a panel nervado of Citroën. Already it is, and as consequence of this constructive or structural logic of low intensity of the nervado it turns out that we can sew three elements in plane so that they fight as a family and can travel from the hand without separating, as overlapped in an automatic way.

Finally, this to change and to alter the fragility and the sense of the time of the nomadic thing does that we could feel that, for the values previously expressed and his useful and visual wealth, we can use these cutlery beyond the room of rest of the doctors, of the office or of the nomadic elopement to come to the daily table or to the exceptional one of the holiday, thanks to the calmness of the thought and the reflection of what can be for today and what is forever.
Luis Gil Pita. architect
santiago de compostela. july 2014[:]




