Sexa vostede funcionario público. Ou mellor profesor universitario | Antón Capitel

Interior da Biblioteca Nacional de París. Henri Labrouste | Fotografía: Georges Fessy, cedida por cortesía do MoMA

Os funcionarios públicos son envexados pola súa estabilidade no traballo. Dende logo, non poden ser envexados por moito máis. ¡Pois, nada, a por iso, amigo! Só ten que superar vostede as oposicións correspondentes, nas que hai poucas prazas e moitos solicitantes. Pois velaquí o segredo dos traballadores públicos e da súa estabilidade: acceden ao seu posto por oposicións de concorrencia pública. ¿Como se accede na empresa privada?

Non sei se son máis envexados os profesores universitarios. Quizais si, pois cobran bastante (naturalmente, dentro do que cabe, pois é na administración pública: os profesores titulares son de nivel 28 e os catedráticos de nivel 30).

Pero por se envexasen os profesores universitarios, eu describireilles en que consiste esta carreira e, así, que é o que teñen que facer para chegar a tan saboroso status.

O primeiro que teñen que facer é unha carreira universitaria, o que está ao alcance de moitos se atendemos á enorme cantidade de titulados universitarios e de estudantes españois, un dos índices maiores do mundo, senón o maior. Ademais, a proliferación de universidades en España quere dicir que ben preto do seu domicilio, amigo lector, hai unha ou varias. As boas teñen unha nota de selectividade moi alta para poder entrar, pero non se preocupe vostede que seguro que preto da súa casa hai unha ou varias bastante malas, ou pouco solicitadas. Das que se entra cun 5.

Pero despois disto, a cousa ponse algo máis pesada, pois ten que facer vostede o doutorado. É posible que pesque unha bolsa, aínda que hai moi poucas, pero o doutorado significa seguir estudando (e agora en investigación) 2 cursos máis e, despois, e como saborosa sobremesa, facer unha tese doutoral. Para quen non saiba o que é isto, direilles que é como escribir un bo libro, produto dunha investigacion orixinal. Aí é nada. Os arquitectos (a miña carreira) saben o que é o proxecto fin de carreira, unha pamema, que, como en arquitectura, non a ten ninguén. Pois ben, facer unha tese é como facer, polo menos, 2 ou 3 fins de carreira. Hai que armarse de paciencia e de tesón. A ninguén lle piden ser Doutor para nada (os médicos, aos que se lles chama así, non o son), pero para ser profesor universitario, si.

Cando leu vostede a tese doutoral, ha de conseguir (por concurso) un nomeamento como Axudante ou como Profesor nunha Universidade, e unha vez alí, dar clase, seguir investigando e publicar as investigacións para lograr é acreditado pola ANECA como Profesor Doutor, polo menos, ou como Profesor Titular. Para isto hai que preparar uns dosieres moi completos, e a tal ANECA (que ninguén sabe moi ben o que é e que non dá contas nin a Deus nin ao demo) ha de dalo unha valoración positiva, cousa que, á data de hoxe, non é moi corrente.

Se vostede tivese a fortuna de ser acreditado como Profesor Doutor, encontra con iso un atallo, un moderno atallo. Pode ser contratado como tal, con contrato laboral e estabilidade no emprego. Pero para iso a universidade ten que sacar prazas, e a vostede gañar unha, en libre concorrencia con outros igualmente acreditados.

Se vostede fose acreditado como Profesor Titular, non crea que xa vostede é, pois isto non é máis que un título. Para selo de verdade, necesita gañar unha das prazas de acceso, mediante oposicións convocadas por unha universidade e en libre concorrencia entre acreditados, ou tamén (se quixesen) entre titulares doutras universidades.

Se sentou vostede esta praza, ¡parabéns! Xa é vostede Profesor Titular de Universidade para toda a vida, ata os 65 anos, voluntariamente, ou ata os 70, obrigadamente. Ten vostede nivel 28 e é así semi-rico para sempre. Andará vostede polos 40 anos, como pouco, pero como ve, aínda lle queda a vida por diante.

O mellor, dende logo é plantarse. Pero se é vostede ambicioso e lle fai ilusións ser catedrático, ha de seguir no xogo. A investigación alcanza moita importancia, non só a docencia por boa que sexa, e, así, ha de gañar vostede 2 ou 3 “sexenios” (recoñecementos oficiais do traballo de investigación) sen os cales a ANECA non lle vai dar a acreditación de ningún modo, e así e todo ao mellor non lla dá.

Se a consegue, haberá de repetir a xogada que xa fixo como Titular. Ou sexa, presentarse a unha oposición a praza de acceso Catedrático que saque a universidade, en libre concorrencia con acreditados ou con outros catedráticos.

Se a gaña, ingresa vostede no corpo de Catedráticos de Universidade. Soan os claríns, está vostede nun dos máis altos postos da administración e ten nivel 30 de retribucións. Segundo a prensa e Facenda é vostede rico. E agora, como xa non ten nada ao que aspirar, pode dedicarse vostede a facer o golfo. Iso si, quizais se aburra, pois terá vostede uns 50 anos (polo menos) e ha de aguantar dando clase ata os 70.

Pois ben, ¿ven vostedes o que é a carreira universitaria? Unha gozada, como puideron comprobar. Ademais só hai que aguantar que todo o mundo diga que a universidade é unha merda e que saian nos xornais cualificacións de axencias ianquis nas que se asegura que as universidades españolas son pouco menos que as peores. Un gusto.

Por todo iso, o mellor que faría vostede é facerse avogado, que é a máis doada das carreiras, e hai moitas facultades, case todas cun 5 de entrada. Logo xuíz, e a vivir, que se pon vostede toga e colares, e pasa a ser un poder do Estado. Hai que facer non sei que cursos e unha oposición, pero nin sequera o doutorado. En relación coa universidade, non ten comparación. Eu que vostede, non o dubidaría. ¡Ánimo!

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · maio 2009

Antón Capitel

Es arquitecto y catedrático de Proyectos de la Escuela de Arquitectura de Madrid, fue director de la revista Arquitectura (COAM) de 1981-86 y de 2001-09. Historiador, ensayista y crítico, ha publicado numerosos artículos en revistas españolas y extranjeras sobre arquitectura española e internacional. Entre sus libros destacan diferentes monografías sobre arquitectos.

follow me

Arquivado en: Antón Capitel, faro

Tags: , , , , , , , ,