[:es]
Los espejos funcionan como las pupilas de un espacio intra-muros, una habitación outdoor desde la que nos observan. En ocasiones conservan incluso algunos recuerdos de nuestras vidas, como los espejos porosos y polvorientos de las casas viejas, que parecen examinarnos desde los sombreros y trajes a rayas de nuestros antepasados1. También los espejos nos cuidan, nos acogen, nos reconfortan, como parte indisoluble del universo doméstico, nos responden. En este sentido Luis García Montero hace distinciones claras:
«No importa si has dormido poco o mucho,
os espejos de hotel nunca perdonan
y son como animales de montaña
que no aceptan el trato de los hombres.
La luz de los espejos familiares
se apiada de nosotros, sin embargo,
nos ayuda a fingir, y por afecto
o por costumbre llega a perdonarnos».2
Los espejos seducen desde la construcción de una ficción intangible, una puerta hacia el mundo de Alicia a través del espejo3. La orientación de esta poderosa apertura hacia una especie de realidad blanda se adivina en los espejos de Aldo van Eyck, integrados como una escapada sobre los muros del orfanato de Amsterdam. El cine, el circo y Chaplin exactamente en su centro, bien conocen el juego multiplicador de los reflejos. Los espejos también transforman nuestra percepción y muestran una suerte de collage de la realidad.
Espejos en los techos de la Serpentine Gallery o en los muros de la casa Domínguez establecen una alteración, una discontinuidad, un espejismo: allí donde debería haber cielo, hay césped; luz donde debería haber sombra4. Y viceversa. Lewerentz en Estocolmo o Le Corbusier en la terraza Beistegui anticipan acciones que años más tarde desarrollarían sobre el territorio, gracias a los espejos, Robert Smithson o Anish Kapoor5.
La arquitectura de los espejos existe más allá del espacio de nuestra respiración. En la imagen, un Mies precavido se asoma al abismo de los espejos en una maqueta de estudio para la fachada del Seagram Building en Nueva York.
Miedo al vacío. Los espejos habilitan la construcción primera de una torre intangible, ilusoria, tan vertical como virtual y sin embargo, desplegada por entero ante sus ojos en una pequeña habitación de un edificio cualquiera. Los espejos ordenan y multiplican. Los espejos nos cuidan y nos recuerdan. Los espejos alteran y nos interrogan. Conviene perderse, con la excitación del explorador que ha llegado el primero, en el espacio de los espejos.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Mayo 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Una de las greguerías de Ramón Gómez de la Serna toma forma de aforismo para asegurar que «a los espejos no se les olvidan los trajes a rayas». Una emocionante manera de conectar los espejos con la memoria la encontramos en el proyecto de Solano Benitez para la tumba de su padre en Piribebuy, Paraguay.
2 Luis García Montero, «Los espejos», en Habitaciones separadas, Madrid, Visor, 2009, pág. 31.
3 Lewis Carroll, “Through the Looking-Glass, and What Alice Found There”, 1871.
4 SANAA, Pabellón para la Serpentine Gallery, 2009; Alejandro de la Sota, casa Domínguez, 1975-78.
5 «Yucatan Mirror Displacement» o «Ithaca Mirror Trail», Robert Smithson1969; «Turning the World Upside Down» Anish Kapoor 2010-11.
[:gl]
Os espellos funcionan como as pupilas dun espazo intra-muros, unha habitación outdoor desde a que nos observan. En ocasións conservan mesmo algúns recordos das nosas vidas, como os espellos porosos e polvorientos das casas vellas, que parecen examinarnos desde os chapeus e traxes a raias dos nosos ancestros1. Tamén os espellos cóidannos, acóllennos, nos reconfortan, como parte indisoluble do universo doméstico, respóndennos. Neste sentido Luis García Montero fai distincións claras:
«Non importa se durmiches pouco ou moito,
vos espellos de hotel nunca perdoan
e son como animais de montaña
que non aceptan o trato dos homes.
A luz dos espellos familiares
se apiada de nós, con todo,
axúdanos a finxir, e por afecto
ou por costume chega a perdoarnos».2
Os espellos seducen desde a construción dunha ficción intangible, unha porta cara ao mundo de Alicia a través do espello3. A orientación desta poderosa apertura cara a unha especie de realidade branda adivíñase nos espellos de Aldo van Eyck, integrados como unha escapada sobre os muros do orfanato de Amsterdam. O cinema, o circo e Chaplin exactamente no seu centro, ben coñecen o xogo multiplicador dos reflexos. Os espellos tamén transforman a nosa percepción e mostran unha sorte de colaxe da realidade.
Espellos nos teitos da Serpentine Gallery ou nos muros da casa Domínguez establecen unha alteración, unha descontinuidade, un espellismo: alí onde debería haber ceo, hai céspede; luz onde debería haber sombra4. E viceversa. Lewerentz en Estocolmo ou Le Corbusier na terraza Beistegui anticipan accións que anos máis tarde desenvolverían sobre o territorio, grazas aos espellos, Robert Smithson ou Anish Kapoor5.
A arquitectura dos espellos existe máis aló do espazo da nosa respiración. Na imaxe, un Mies precavido asómase ao abismo dos espellos nunha maqueta de estudo para a fachada do Seagram Building en Nova York.
Medo ao baleiro. Os espellos habilitan a construción primeira dunha torre intangible, ilusoria, tan vertical como virtual e con todo, despregada de maneira total ante os seus ollos nunha pequena habitación dun edificio calquera. Os espellos ordenan e multiplican. Os espellos cóidannos e lémbrannos. Os espellos alteran e interrógannos. Convén perderse, coa excitación do explorador que chegou o primeiro, no espazo dos espellos.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Maio 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Unha das greguerías de Ramón Gómez de la Serna toma forma de aforismo para asegurar que «aos espellos non se lles esquecen os traxes a raias». Unha emocionante maneira de conectar os espellos coa memoria atopámola no proxecto de Solano Benitez para a tumba do seu pai en Piribebuy, Paraguai.
2 Luis García Montero, «Los espejos», en Habitaciones separadas, Madrid, Visor, 2009, páx. 31.
3 Lewis Carroll, “Through the Looking-Glass, and What Alice Found There”, 1871.
4 SANAA, Pavillón para a Serpentine Gallery, 2009; Alejandro de la Sota, casa Domínguez, 1975-78.
5 «Yucatan Mirror Displacement» ou «Ithaca Mirror Trail», Robert Smithson1969; «Turning the World Upside Down» Anish Kapoor 2010-11.
[:en]
The mirrors work as the pupils of a within the walls space, a room outdoor from that they observe us. In occasions there preserve even some recollections of our lives, as the porous and dusty mirrors of the old houses, which seem to examine from the hats and suits to stripes of ours forbears1. Also the mirrors take care of us, receive us, encourage us, as indissoluble part of the domestic universe, answer us. In this respect Luis García Montero does clear distinctions:
«It does not matter if you have slept little or very much,
you mirrors of hotel never excuse
and are like animals of mountain
that do not accept the treatment of the men.
The light of the familiar mirrors
is taken pity on of us, nevertheless,
it helps us to pretend, and for affection
or habitually it manages to excuse us».2
The mirrors seduce from the construction of an intangible fiction, a door towards Alicia’s world across the mirror3. . The orientation of this powerful opening towards a species of soft reality is guessed in Aldo van Eyck’s mirrors, integrated as an elopement on the walls of the orphanage of Amsterdam. The cinema, the circus and Chaplin exactly in his center, good know the game multiplier of the reflections. The mirrors also transform our perception and show a luck of collage of the reality.
Mirrors in the ceilings of the Serpentine Gallery or in the walls of the house Domínguez establish an alteration, a discontinuity, a mirage: there where there should be sky, there is lawn; light where there should be shade4. And vice versa. Lewerentz in Stockholm or Le Corbusier in the terrace Beistegui anticipates actions that years later would develop on the territory, thanks to the mirrors, Robert Smithson or Anish Kapoor5.
The architecture of the mirrors exists beyond the space of our breathing. In the image, a cautious Mies appears to the abyss of the mirrors in a model of study for the front of the Seagram Building in New York.
Fear of the emptiness. The mirrors enable the first construction of an intangible, illusory, tower so vertical as virtual and nevertheless, opened by point before his eyes in a small room of a building anyone. The mirrors order and multiply. The mirrors take care of us and remember us. The mirrors alter and interrogate us. It suits to lose, with the excitation of the explorer who has come the first one, in the space of the mirrors.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. May 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 One of Ramón Gómez de la Sernaa’s outcries takes form of aphorism to assure that «to the mirrors they do not forget the suits to stripes». An exciting way of connecting the mirrors with the memory is found by us in Solano Benitez‘s project for the tomb of his father in Piribebuy, Paraguay.
2 Luis García Montero, «The mirrors», in Separated rooms, Madrid, Visor, 2009, page. 31.
3 Lewis Carroll, “Through the Looking-Glass, and What Alice Found There”, 1871.
4 SANAA, Serpentine Gallery Pavillon, 2009; Alejandro de la Sota, casa Domínguez, 1975-78.
5 «Yucatan Mirror Displacement» or «Ithaca Mirror Trail», Robert Smithson1969; «Turning the World Upside Down» Anish Kapoor 2010-11.
[:]




