[:es]
Utzon dejó su huella.
Pero, como hicieran Gabriel García Márquez con Cien años de soledad o Rachmaninoff con su segunda sinfonía, nos legó generosamente una grandísima obra maestra. Ciertamente imborrable.
Una pieza en el puzle de nuestra cultura cuya duración se diluye en el tiempo.
Pocas obras han sido tan icónicas, tan representativas de su geografía. Tan intensamente acertadas y «originales» como la Opera de Sydney.
Y cabe preguntarse dónde radica su acierto. Dónde confluyen exactamente la creatividad de su autor con los intereses públicos de su emplazamiento. Porqué «llega» tan hondo.
Utzon era danés. Provenía de una familia de armadores y arquitectos navales y, de hecho esa fue, por pura simbiosis, su primera atención vital y profesional.
La evocación del mar y sus artefactos, su lenguaje y sabiduría, le acompañaron de manera natural durante toda su vida. Su dilatada carrera como arquitecto no se entiende sin reconocer la fuerza de su sensibilidad ante la presencia hipnótica del mar. Sus formas y duendes.
Podríamos ver en ese lugar algo ciertamente animal, poderosamente salvaje. Podríamos reconocer en ese edificio las esféricas formas hidrodinámicas de los cascos de los barcos, o sus tensas velas hinchadas por el viento. Sus colores y texturas se aproximan a la contemplación épica de afilados acantilados invadidos por la blanca y brillante espuma de las olas verticales en tempestad.
En una suerte de enajenación genial el arquitecto une su memoria con su destreza, su sensibilidad con su saber, su corazón con su cabeza y de su alquimia resulta un prodigio.
Tan inexplicable como evocador.
Tijera en mano.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010[:gl]
Utzon deixou a súa pegada.
Pero, como fixesen Gabriel García Márquez con Cen anos de soidade ou Rachmaninoff coa súa segunda sinfonía , legounos xenerosamente unha grandísima obra mestra. Certamente indeleble.
Unha peza no quebracabezas da nosa cultura cuxa duración se dilúe no tempo.
Poucas obras foron tan icónicas, tan representativas da súa xeografía. tan inténsamente acertadas e «orixinais» como a Opera de Sydney.
E cabe preguntarse onde radica o seu acerto. Onde conflúen exactamente a creatividade do seu autor cos intereses públicos do seu emprazamento. Porqué «chega» tan fondo.
Utzon era danés. Proviña dunha familia de armadores e arquitectos navais e, de feito esa foi, por pura simbiose, a súa primeira atención vital e profesional.
A evocación do mar e os seus artefactos, a súa linguaxe e sabedoría, acompañáronlle de maneira natural durante toda a súa vida. A súa dilatada carreira como arquitecto non se entende sen recoñecer a forza da súa sensibilidade ante a presenza hipnótica do mar. As súas formas e trasgos.
Poderiamos ver nese lugar algo certamente animal, poderosamente salvaxe. Poderiamos recoñecer nese edificio as esféricas formas hidrodinámicas dos cascos dos barcos, ou as súas tensas ver inchadas polo vento. As súas cores e texturas aproxímanse á contemplación épica de afiados cantiis invadidos pola branca e brillante escuma das ondas verticais en tempestade.
Nunha sorte de alleamento xenial o arquitecto une a súa memoria coa súa destreza, a súa sensibilidade coa súa saber, o seu corazón coa súa cabeza e da súa alquimia resulta un prodixio.
Tan inexplicable como evocador.
Tesoira en man.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010[:en]
Utzon Left his footprint.
But, as they did Gabriel García Márquez with One hundred years of solitude or Rachmaninoff with his second symphony, bequeathed us generously a grandísima master work. Certainly imborrable.
A piece in the puzzle of our culture whose length dilutes in the time.
Few works have been so iconic, so representative of his geography. So inténsamente hit and «original» as Sydney Opera House.
And it fits to ask where it roots his tarpaulin. Where confluyen exactly the creativity of his author with the public interests of his emplazamiento. Reason «arrives» so deep.
Utzon was Danish. It was coming from a family of outfitters and naval architects and, in fact this it was, for pure symbiosis, his first vital and professional attention.
The evocation of the sea and his appliances, his language and wisdom, they accompanied him in a natural way during all his life. His extensive career like architect is not understood without recognizing the force of his sensibility to the hypnotic presence of the sea. His forms and goblins.
We might see in this place certainly animal something, powerfully wild. We might recognize in this building the spherical hydrodynamic forms of the hulls of the ships, or his tense candles swelled by the wind. His colors and textures come closer the epic contemplation of sharp cliffs invaded by the white and brilliant foam of the vertical waves in tempest.
In a luck of brilliant alienation the architect joins his memory with his skill, his sensibility with his to know, his heart with his head and of his alchemy it turns out to be a prodigy.
So inexplicable as evocative.
Scissors in hand.
Sergio de Miguel, architect
Madrid, march 2010[:]
