De muro a muro | Irene Gil

[…]”cando un cidadán, na actualidade, acode a certos lugares de esparexemento ou pasea ocasionalmente pola súa cidade, pódese levar a sorpresa de que moitos dos espazos por que transita son inhóspitos, culturalmente zafios, formalmente desastrosos, fisicamente decrépitos, hixienicamente insalubres e emocionalmente patéticos”.

Arte pública: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo

Que facer con estes lugares? Estes son os lugares elixidos para este proxecto, co fin de dar vida e pór en valor aqueles sistemas de autenticidade, fóra do seriado e antinatural, dotandoos a través da pintura dunha esencia renovada que os axude a integrarse novamente mediante a arte. É dicir, non trátase soamente do valor artístico da pintura en si, senón tamén do significado que este adquire ao relacionarse cun destes lugares.

… DE MURO A MURO xorde a partir da observación do medio e da súa análise. Os lugares que habitamos, as cidades, foron caendo progresivamente nunha deterioración froito dunha arquitectura impersoal e de plans urbanísticos que non atenden as propias necesidades das cidades, entendidas como seres vivos, formados por corpo e alma. O corpo sería a súa propia estrutura, a estrutura de cales, edificios, prazas e parques, mentres que a alma sería aquilo que diferencia a unhas doutras: os habitantes, os sons, a cultura, os ritmos, os cheiros, a arte…

DE MURO A MURO é un exercicio para volver pensar unha vez máis na cidade en termos culturais, a partir de disciplinas como a semiótica, socioloxía, antropoloxía ou psicoloxía. Combinandoas e entendendoas en conxunto é como se tratará de mellorar ou recuperar eses espazos que perderon a súa alma.

SOBRE BÁLSAMOS, UNGÜENTOS E MORTAllAS

“Os procesos son hoxe moito máis interesantes que os resultados. A realidade deixou de ser unha entidade disposta a ser descrita para tratar de ser codificada. A figuración quedou necesariamente relegada a un novo entendemento de acordo con códigos. A realidade hoxe funciona segundo ceros e uns, segundo códigos xenéticos ou códigos de barras, segundo impulsos eléctricos ou bandas magnéticas. A conceptualización da realidade de acordo con ideas deu paso a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de camiño a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de información disposta a ser procesada. O entendemento das cidades, que é o que lle interesa a Irene, necesariamente cambiou, a cidade xenérica, hoxe, se expresa de maneira moito máis próxima aos mapas de datos, a través d esistemas e estruturas, de nodos e transversalidades. Son imaxes de cidades non figuradas senón procesuales. Unha cidade codificada, mallada, diagramada, porque a deixado de ser un feito exclusivamente físico e identificable en continua transformación. Os códigos describen hoxe outra cidade, unha cidade oculta non epidérmica, conceptualizada, só real nun momento e nun tempo. A Irene interésanlle outros códigos e outras linguaxes. Traballa con bálsamos, e aplícaos sobre pegadas de cidade que quedaron orfas do tempo. Irene codifica memorias mortas e devólveas á vida, evidenciándolas cuns novos códigos que olen, manchan e berran. Os seus muros son especies do espazo aquel dos furados negros, que todo o absorbe.Están cheos de mutilaciones e desgajos, bocados e erupcións, ecemas disgregados con síntomas de dermatite aguda. Derramos e mordentes que só ela sabe explorar e besar.Aplica os seus bálsamos sobre microcosmos ou micromundosvos, ou sobre cualquiertipo de organización complexa que se queira; son ungüentos atentos á súa orografía e xeoloxía, a súa bioloxía e outras moitas ciencias de muros, que son as ciencias todas. Os seus muros son fragmentos de realidades vivas, transformadas e transformables, e as súas novas pátinas, fragmentos de realidades diagramáticas codoficadas que cohabitan e coexisten na superficie dun novo ser simbiótico.Nuevas trazas xa exportadas e recoñecidas, evidenciando o valor alleo de todo aquilo que respira por se só e elevando calquera cousa á categoría de intelixente. Din que Irene pinta muros, eu digo que en realidade crea vida…”

Gonzalo

Obra: De muro a muro

Autor: Irene Gil López

Poesía: Pablo López Ojea

Ano: 2008-2009

Emplazamento: A Coruña,  Santiago de Compostela, París, Barcelona

Fotografías: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: arte, intervención urbana, obras

Tags: , , , , , , , , ,