Collage e Arquitectura


Fai pouco máis de cen anos, como por accidente, e grazas a Picasso, a pintura deixou de ser pintura grazas á inclusión de materias inesperadas sobre un lenzo. Como corresponde á insignificancia ou á modestia dunha arte que apenas traballa co novo, o devandito centenario pasou practicamente desapercibido. E non obstante explicar a arte contemporánea ou a arquitectura sen falar de colaxe resulta non só estrafalario, senón difícil.

A sorprendente historia da colaxe en arquitectura existiu ao longo de toda a historia sen explicación teórica: a vella materia de obras existentes sempre foi empregada como a substancia máis económica e dispoñible para comezar novas fábricas. Non obstante esa actitude da colaxe estivo presente tamén na modernidade aínda que por motivos ben diferentes. Os casos de Le Corbusier, Alvar Aalto, Scharoun, Jean Prouvé ou mesmo Rem Koolhaas poñen de manifesto que non se trata dunha técnica inusual, senón tan só dunha ferramenta secreta e, en ocasións, inconfesable.

A colaxe foi comprendida como un mecanismo de utilidade sorprendentemente xeneralizado e práctico para os mestres da arquitectura. A fin de contas, quizais a modernidade talvez non foi tan revolucionaria como se contou. Ou talvez ao revés, a verdadeira revolución moderna foi ser consciente desa potencialidade encuberta da colaxe en arquitectura.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,