[:es]https://veredes.es/blog/brasilia-una-gran-maquina-para-habitar-o-una-utopia-hecha-de-realidad-v-cristina-garcia-rosales/
Para concluir, quiero decir que Brasilia es una de las ciudades modernas más atractivas que he tenido la oportunidad de conocer. Es como haber viajado a un paraíso -con un problema de escala, eso sí-, a un oasis arquitectónico, a un lugar único y lleno de magia. No existe ninguna ciudad ni remotamente parecida ni en su concepción ni en su desarrollo. Pero como dije al principio y he repetido a lo largo del texto, está llena de contradicciones que creo haber expuesto y no quisiera repetirme. No tengo muy claro que me quedase a vivir allí.
Aunque su visita fue una experiencia apasionante que espero haber sabido transmitir. Desde mi punto de vista, como arquitecta amante de la belleza y como persona deseosa de que existan ciudades igualitarias y participativas, también surgieron en mí grandes contradicciones y dudas.

Algunos habitantes me dijeron que el plazo de validez de Brasilia había vencido. Yo, sin embargo, no lo creo. La ciudad nació en un momento de optimismo vital en relación a lo que se esperaba entonces del futuro. Hoy en día el momento es distinto pero no por ello hay que perder la esperanza de seguir diseñando un mundo mejor para nuestros hijos. Tal vez ellos sean los que den una oportunidad a la evolución de las urbes, así por lo menos algunos lo deseamos.
Las ciudades nos hablan, nos cuentan su historia. Y Brasilia tiene mucho que contar todavía. 50 años de vida no es nada cuando se habla de una ciudad. La planificación puede ser rígida y compacta, la estratificación social no deseable, pero existen buenas ideas, están ahí reflejadas y la historia nos dice que muchas soluciones difíciles, a medio plazo, han tenido arreglo.
¡Ojalá sea así!
Sólo me faltaría apuntar que es la única ciudad del mundo construida en el siglo XX a la que se le ha adjudicado -en 1987- el rango de ciudad “Patrimonio Histórico y Cultural de la Humanidad”, otorgado por la UNESCO, lo que es un punto muy importante a su favor.
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Mayo 2012
[:gl]
Para concluír, quero dicir que Brasilia é unha das cidades modernas máis atractivas que hei ter a oportunidade de coñecer. É como viaxar a un paraíso -cun problema de escala, iso si-, a un oasis arquitectónico, a un lugar único e cheo de maxia. Non existe ningunha cidade nin remotamente parecida nin na súa concepción nin no seu desenvolvemento. Pero como dixen ao principio e repetín ao longo do texto, está chea de contradicións que creo expoñer e non quixese repetirme. Non teño moi claro que me quedase a vivir alí. Aínda que a súa visita foi unha experiencia apaixonante que espero saber transmitir. Desde o meu punto de vista, como arquitecta amante da beleza e como acode deseosa de que existan cidades igualitarias e participativas, tamén xurdiron en min grandes contradicións e dúbidas.

Algúns habitantes dixéronme que o prazo de validez de Brasilia vencera. Eu, con todo, non o creo. A cidade naceu nun momento de optimismo vital en relación ao que se esperaba entón do futuro. Hoxe en día o momento é distinto pero non por iso hai que perder a esperanza de seguir deseñando un mundo mellor para os nosos fillos. Talvez eles sexan os que dean unha oportunidade á evolución das urbes, así polo menos algúns o desexamos.
As cidades fálannos, cóntannos a súa historia. E Brasilia ten moito que contar aínda. 50 anos de vida non é nada cando se fala dunha cidade. A planificación pode ser ríxida e compacta, a estratificación social non desexable, pero existen boas ideas, están aí reflectidas e a historia dinos que moitas solucións difíciles, a medio prazo, han ter arranxo. ¡Oxalá sexa así!
Só me faltaría apuntar que é a única cidade do mundo construída no século XX á que se lle adxudicou -en 1987- o rango de cidade “Patrimonio Histórico e Cultural da Humanidade”, outorgado pola UNESCO, o que é un punto moi importante ao seu favor.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. maio 2012
[:en]
To conclude, I want to say that Brasilia is one of the most attractive modern cities that I have had the opportunity to know. It is as having travelled to a paradise – with a problem on a large scale, it yes-, to an architectural oasis, to a place only and full of magic. No city exists not remotely similar neither in his conception nor in his development. But as I said initially and I have repeated along the text, it is full of contradictions that I am thinking about having exposed and I did not want to repeat. I do not have very clear that me it could only to living there. Though his visit was an exciting experience that I expect to have could transmit. Since my point of view, since arquitecta lover of the beauty and as person anxious for that exist igalitarian and participative cities, also big contradictions and doubts arose in me.

Some inhabitants said to me that the term of validity of Brasilia had won. I, nevertheless, do not believe it. The city was born in a moment of vital optimism in relation for what it was expected then from the future. Nowadays the moment is different but not for it it is necessary to lose the hope to continue designing a better world for our children. Maybe they are those who give an opportunity to the evolution of the cities, this way at least some of us wish it.
The cities speak to us, tell us his history. And Brasilia has much that to count still. 50 years of life it is not at all when one speaks about a city. The planning can be rigid and compacts, the social not desirable stratification, but good ideas exist, are reflected there and the history says to us that many difficult, medium-term solutions, they have had arrangement. Ojalá is like that!
Only it would be necessary to me to aim that it is the only city of the world constructed in the 20th century to which the range of city has awarded – in 1987-» Historical and Cultural Heritage of the Humanity «, granted by the UNESCO, which is a very important point to his favor.
Cristina García-Rosales. architect
madrid. may 2012
[:]




