[:es]
“Un arquitecto cuando tiene verdadera fuerza interior ha de decir con García Lorca, “romperé todos los partenones por la noche y los levantaré por la mañana”. Yo soy de esa opinión. Claro que me dicen: “pero si tiene que vivir de los encargos, con esta manera de pensar tendrá pocos”; y he tenido pocos encargos y no soy bueno, con esto quiero decirle que si yo hubiera sido bueno todavía hubiera tenido menos encargos. En algún momento la sociedad humana tendría que tomar conciencia de que, efectivamente, la masa es la masa y la minoría es la minoría. Punto. Yo no acudo a la masa para operarme del corazón, sino a una minoría que sabe del corazón.”
Francisco javier Sáenz de Oiza

Francisco Javier Sáenz de Oíza, navarro, de Cáseda (1918). Casado con María Felisa Guerra en 1957, y con siete hijos. Hijo de arquitecto, de familia numerosa, es el mayor de nueve hermanos, dos de ellos brillantes ingenieros de caminos con lo que discute, aprende y se compara, sobre la matemática y el número.
Estudia arquitectura en Madrid donde acaba en 1946 (premio Aníbal Álvarez al mejor expediente académico), y de sus años de carrera recuerda mucho a Torres Balbás y a Modesto López Otero. Viaja con una beca a Estados Unidos en 1948. Este viaje al continente americano es fundamental en su trayectoria. A su regreso inicia la labor docente a la que se dedicará toda su vida; las mañanas transcurren en sus clases de Proyectos hasta bien entrada la hora de comer, y las tardes y noches en su estudio. Con gran ansia de aprender muestra admiración por todo y así sabrá de literatura, poesía, geometría, filosofía, navegación a vela, coches, motos, barcos, viajes…
De gran habilidad manual, confecciona todas las maquetas de su estudio a gran velocidad, además de reparar cualquier cosa que se le pusiera por delante. Muy polemista, es partidario de la transmisión oral de sus conocimientos y por medio de las obras de arquitectura. La mayor parte es fruto de concursos ganados (centro comercial en Vigo— en construcción —, centro cultural en Villaviciosa de Odón, museo de Las Palmas, palacio de festivales de Santander, viviendas en la M—30, Facultad de ciencias de Córdoba, sede del Banco de Bilbao en Madrid, basílica de Aránzazu…).
Jorge Oteiza
Es importante en su vida la relación con el escultor Jorge Oteiza, con el que además colaborará en diferentes proyectos (Fundación Oteiza en Alzuza, Centro Cultural Alhóndiga, capilla en el Camino de Santiago, la comentada propuesta en Aránzazu…), y con el promotor navarro Juan Huarte (Torres Blancas, Ciudad Blanca en Alcudia…) Muy interesado en la vivienda social (viviendas experimentales en Carabanchel, Batán, Entrevías…), en la casa (para Arturo Echevarría, Juan Huarte, en Durana, Talavera de la Reina…) y en la villa (villa Fabriciano). Entre sus edificios institucionales también se debe recordar el edificio Torretriana en Sevilla y la Universidad Pública de Navarra en Pamplona.
En su estudio han trabajado brillantes arquitectos y grandes amigos: Rafael Moneo, Juan Daniel Fullaondo, Paco Alonso, Javier Vellés, Alfonso Valdés, José Carlos Velasco, María Luisa López Sardá, Martínez—Garrido, Ricardo Aroca….y muchos más.
Catedrático de Proyectos III y Fin de Carrera en la Escuela de Arquitectura de Madrid, deja una profunda huella entre sus profesores y alumnos. Consideraba un motivo de satisfacción haber ejercido de jurado en más de cien concursos de arquitectura, en la mayoría de ellos a propuesta de los concursantes.
Recibe la Medalla de Oro al Mérito en las bellas Artes (1987) y el Premio Príncipe de Asturias de las Artes (1993), entre otros.
No deja de trabajar hasta su fallecimiento en Madrid en julio del año 2000.
[:gl]
“Un arquitecto cando ten verdadeira forza interior ha de dicir con García Lorca, romperei todos os partenones pola noite e levantareinos pola mañá. Eu son desa opinión. Claro que me din: «pero se ten que vivir dos encargos, con este xeito de pensar terá poucos»; e tiven poucos encargos e non son bo, con isto quero dicirlle que se eu tivese sido bo aínda tería tido menos encargos. Nalgún momento a sociedade humana tería que tomar conciencia de que, efectivamente, a masa é a masa e a minoría é a minoría. Punto. Eu non acudo á masa para operarme do corazón, senón a unha minoría que sabe do corazón.”
Francisco javier Sáenz de Oiza
Navarro, de Cáseda (1918). Casado con María Felisa Guerra en 1957, e con sete fillos. Fillo de arquitecto, de familia numerosa, é o maior de nove irmáns, dous deles brillantes enxeñeiros de camiños co que discute, aprende e se compara, sobre a matemática e o número. Estuda arquitectura en Madrid onde remata en 1946 (premio Aníbal Álvarez ao mellor expediente académico), e dos seus anos de carreira recorda moito a Torres Balbás e a Modesto López Otero. Viaxa cunha bolsa a Estados Unidos en 1948. Esta viaxe ao continente americano é fundamental na súa traxectoria. Ao seu regreso inicia o labor docente ao que se dedicará toda a súa vida; as mañás transcorren nas súas clases de Proyectos ata ben entrada a hora de comer, e as tardes e noites no seu estudo. Con grande ansia de aprender mostra admiración por todo e así saberá de literatura, poesía, xeometría, filosofía, navegación a vela, coches, motos, barcos, viajes…De grande habilidade manual, confecciona todas as maquetas do seu estudo a gran velocidade, ademais de reparar calquera cousa que un se lle puxese por diante. Moi polemista, é partidario da transmisión oral dos seus coñecementos e por medio das obras de arquitectura. A maior parte é froito de concursos gañados (centro comercial en Vigo- en construción -, centro cultural en Villaviciosa de Odón, museo de Las Palmas, pazo de festivais de Santander, vivendas na M-30, Facultade de ciencias de Córdoba, sede do Banco de Bilbao en Madrid, basílica de Aránzazu…) É importante na súa vida a relación co escultor Jorge Oteiza, co que ademais colaborará en diferentes proxectos (Fundación Oteiza en Alzuza, Centro Cultural Celeiro, capela no Camiño de Santiago, a comentada proposta en Aránzazu…), e co promotor navarro Juan Huarte (Torres Brancas, Cidade Branca en Alcudia…) Muy interesado na vivenda social (vivendas experimentais en Carabanchel, Batán, Entrevías…), na casa (para Arturo Echevarría, Juan Huarte, en Durana, Talavera de la Reina…) e na vila (vila Fabriciano). Entre os seus edificios institucionais tamén se debe recordar o edificio Torretriana en Sevilla e a Universidade Pública de Navarra en Pamplona. No seu estudo traballaron brillantes arquitectos e grandes amigos: Rafael Moneo, Juan Daniel Fullaondo, Paco Alonso, Javier Vellés, Alfonso Valdés, José Carlos Velasco, María Luisa López Sardá, Martínez-Garrido, Ricardo Aroca….y moitos máis. Catedrático de Proxectos III e Fin de Carreira na Escola de Arquitectura de Madrid, deixa unha profunda pegada entre os seus profesores e alumnos. Consideraba un motivo de satisfacción ter exercido de xurado en máis de cen concursos de arquitectura, na maioría deles por proposta dos concursantes. Recibe a Medalla de Ouro ao Mérito nas belas Artes (1987) e o Premio Príncipe de Asturias das Artes (1993), entre outros. Non deixa de traballar ata o seu falecemento en Madrid en xullo do ano 2000.
[:en]
“An architect when it has real interior force has to say with García Lorca, » I will break all the partenones in the night and will raise them in the morning «. I am of this opinion. It is clear that they say to me: » but if it has to live of the orders, with this way of thinking it will have few ones «; and I have had few orders and am not good, with this I want to say to him that if I should be good still it should have fewer orders. In some moment the human company would have been aware that, really, the mass is the mass and the minority is the minority. Point. I do not come to the mass to have an operation on the heart, but to a minority that it knows of the heart.”
Francisco javier Sáenz de Oiza
Navarrese one, of Cáseda (1918). Married Maria Felisa Guerra in 1957, and with seven children. Son of architect, of large family, is the major one of nine brothers, two of them brilliant engineers of ways with what it discusses, learns and is compared, on the mathematics and the number. He studies architecture in Madrid where it finishes in 1946 (I reward Aníbal Álvarez to the best academic process), and of his years of career he remembers very much Towers Balbás and Modesto Lopez Otero. He travels with a scholarship to The United States in 1948. This trip to the American continent is fundamental in his path. To his return it initiates the educational labor to which one will dedicate all his life; the mornings they pass in his classes of Projects up to entered well the lunchtime, and the evenings and nights in his study. With great longing for learning sample admiration for everything and this way it will know from literature, poetry, geometry, philosophy, navigation to candle, cars, motorcycles, ships, trips … Of great manual skill, it makes all the models of his study to great speed, beside repairing any thing that was putting on him ahead. Very debater, is partial to the oral transmission of his knowledge and by means of the works of architecture. Most is a fruit of contests gained (mall in Vigo – in construction-, cultural center in Villaviciosa de Odón, museum of Las Palmas, palace of festivals of Santander, housings in the M-30, Faculty of sciences of Cordova, headquarters of the Banco of Bilbao in Madrid, Aránzazu’s basilica …) It is important in his life the relation with the sculptor Jorge Oteiza, with whom in addition he will collaborate in different projects (Foundation Oteiza in Alzuza, Cultural Center Public granary, chapel in the Way of Santiago, the commented offer in Aránzazu …), and with the of Navarre promoter Juan Huarte (White Towers, White City in Alcudia …) very interested in the social housing (experimental housings in Carabanchel, Fulling mill, Gauges …), in the house (for Arturo Echevarría, Juan Huarte, in Durana, Talavera of the Queen …) and in the villa (villa Fabriciano). Between his institutional buildings also it is necessary to to remember the building Torretriana in Seville and the Public University of Navarre in Pamplona. At his study brilliant architects and big friends have been employed: Rafael Moneo, Juan Daniel Fullaondo, Alpaca Alonso, Javier Vellés, Alfonso Valdés, Jose Carlos Velasco, Maria Luisa Lopez Sardá, Martínez-neat, Ricardo Aroca … .y many more. Project professor the IIIrd and End of Career in the School of Architecture of Madrid, leaves a deep fingerprint between his teachers and pupils. He was considering a motive of satisfaction to have been a juror in more than hundred contests of architecture, in the majority of they at the suggestion of the competitors. There receives the Golden medal to the Merit in the fine arts (1987) and the Prize Prince of Asturias of the Arts (1993), between others. It does not stop being employed up to his death at Madrid at July, 2000.
[:]




