[:es]
A lo largo de la década de los sesenta del siglo XX y en tan solo doce años, Lee Lozano (Newark, 1930-1999) desarrolló una obra radicalmente provocadora, urgida por un firme cuestionamiento de todas y cada una de las estructuras impuestas socialmente. Su trayectoria coincide con la eclosión de los movimientos civiles, antibélicos y el espíritu reivindicativo, libre y desenfado que emergió en aquellos años en el horizonte político y estético norteamericano.
Esta retrospectiva aborda la capacidad de Lozano para entender e incorporar las casuísticas de un periodo que redefinió las condiciones cambiantes del arte y su progresiva desintegración en la vida. Su recepción de Herbert Marcuse, quien en Eros y civilización (1955) había abogado por la sensualidad y el juego, así como su interés recurrente por la ciencia y, particularmente, los fenómenos relacionados con la energía y el rigor matemático, vertebran su breve carrera y articulan esta muestra.
La selección de obras presentadas incluye un volumen excepcional de dibujos y pinturas de gran carga erótica realizados entre 1961 y 1963. Estas piezas conjugan órganos del cuerpo y utensilios de trabajo en un híbrido agresivo y devorador. El año 1964 marcó un punto de inflexión en su obra, tanto en términos de formato como de color virando hacia una paleta más austera. Detalles sobredimensionados de herramientas industriales ocuparon entonces los primeros planos, imprimiendo una tensión amenazadora, propia de la cadena de producción en serie. Estos objetos de turbadora ambigüedad y contornos definidos aún retienen una lejana referencia sexual que traslada cierta sensación de riesgo.
Alrededor de 1965 se vuelve más abstracta y minimalista, centrándose en lo que la artista denominó “pinturas de energía”. En ellas la experiencia de la espacialidad se consigue mediante la intersección de planos geométricos que generan efectos ópticos. Lozano comenzó de manera temprana a conceptualizar su práctica pictórica mediante cálculos matemáticos que la llevarían a perforar el lienzo. La rigurosidad y precisión de este método culminó en las Wave Series (1969-1970), obra especialmente significativa para sus investigaciones sobre la energía y el impacto de las ondas electromagnéticas.
Paralelamente, entre 1968 y 1969, realizó numerosos trabajos lingüísticos de carácter conceptual y performativo, que se basaban en el estricto seguimiento de instrucciones autoimpuestas. Las consecuencias de esta imparable desmaterialización fue Drop Out Piece (1972), un manifiesto desencantado en el que Lozano renunció a formar parte del sistema del arte, dando así fin a su meteórica carrera y apartándola para siempre de la escena artística.
Lee Lozano
Forzar la máquina
31 mayo – 25 septiembre, 2017 / Edificio Sabatini, Planta 3
[:gl]
Ao longo da década dos sesenta do século XX e en tan só doce anos, Le Lozano (Newark, 1930-1999) desenvolveu unha obra radicalmente provocadora, urxida por un firme cuestionamiento de todas e cada unha das estruturas impostas socialmente. A súa traxectoria coincide coa eclosión dos movementos civís, antibélicos e o espírito reivindicativo, libre e desenfado que emerxeu naqueles anos no horizonte político e estético norteamericano.
Esta retrospectiva aborda a capacidade de Lozano para entender e incorporar as casuísticas dun período que redefiniu as condicións cambiantes da arte e a súa progresiva desintegración na vida. A súa recepción de Herbert Marcuse, quen en Eros e civilización (1955) avogara pola sensualidade e o xogo, así como o seu interese recorrente pola ciencia e, particularmente, os fenómenos relacionados coa enerxía e o rigor matemático, vertebran a súa breve carreira e articulan esta mostra.
A selección de obras presentadas inclúe un volume excepcional de debuxos e pinturas de gran carga erótica realizados entre 1961 e 1963. Estas pezas conxugan órganos do corpo e utensilios de traballo nun híbrido agresivo e devorador. O ano 1964 marcou un punto de inflexión na súa obra, tanto en termos de formato como de cor virando cara a unha paleta máis austera. Detalles sobredimensionados de ferramentas industriais ocuparon entón os primeiros planos, imprimindo unha tensión ameazadora, propia da cadea de produción en serie. Estes obxectos de turbadora ambigüidade e contornos definidos aínda reteñen unha afastada referencia sexual que traslada certa sensación de risco.
Ao redor de 1965 vólvese máis abstracta e minimalista, centrándose no que a artista denominou “pinturas de enerxía”. Nelas a experiencia da espacialidad conséguese mediante a intersección de planos xeométricos que xeran efectos ópticos. Lozano comezou de maneira temperá a conceptualizar a súa práctica pictórica mediante cálculos matemáticos que a levarían a perforar o lenzo. A rigorosidade e precisión deste método culminou nas Wave Series (1969-1970), obra especialmente significativa para as súas investigacións sobre a enerxía e o impacto das ondas electromagnéticas.
Paralelamente, entre 1968 e 1969, realizou numerosos traballos lingüísticos de carácter conceptual e performativo, que se baseaban no estrito seguimento de instrucións autoimpuestas. As consecuencias desta imparable desmaterialización foi Drop Out Piece (1972), un manifesto desencantado no que Lozano renunciou a formar parte do sistema da arte, dando así fin á súa meteórica carreira e apartándoa para sempre da escena artística.
Lee Lozano
Forzar la máquina
31 maio – 25 setembro, 2017 / Edificio Sabatini, Planta 3
[:en]
Throughout the 1960s, and across only twelve years, Lee Lozano (Newark, 1930–1999) developed a radically provocative body of work, actuated by the staunch questioning of each and every socially imposed structure. Her career unfolded alongside the emerging civil rights and anti-war movement and the protest, free and pacifist spirit that sprang up through the political landscape and aesthetics in America during that period.
This retrospective surveys Lozano’s ability to understand and incorporate casuistry in a period which redefined the changing conditions of art and its progressive disintegration in life. Her identification with Herbert Marcuse, and his championing of sensuality and play in Eros and Civilization (1955), as well as her ongoing interest in science, especially the phenomena related to energy and mathematical rigour, underpinned her brief career and shape this exhibition.
The selection of works presented includes an exceptional volume of highly erotic drawings and paintings produced between 1961 and 1963, pieces which merge body organs and work utensils in an aggressive and devouring hybrid form. In Lozano’s work 1964 represented a turning point, both in format and in a colour scheme which veered towards a starker palette. Enlarged parts of industrial tools predominated her early surfaces, suffusing them with a menacing tension characteristic of the mass production chain. These objects of disturbing ambiguity and defined contours still maintained vague sexual connotations and bore a certain sense of risk. Around 1965 her work became more abstract and minimalist, focusing on what the artist termed “energy paintings”, whereby the experience of spatiality is obtained via the intersection of geometric planes which produce optical effects. Early on, Lozano started to conceptualise her pictorial practice through mathematical calculations, leading her to perforate the canvas. The rigour and precision of this method culminated in the Wave Series (1969–1970), work that was particularly relevant to her investigations into energy and the impact of electromagnetic waves.
In parallel, between 1968 and 1969, she made a number of conceptual and performance linguistic works based on the strict adherence to self-imposed rules. The outcome of this irrepressible dematerialisation was Drop Out Piece (1972), a disenchanted manifestation in which Lozano refused to be part of the art system, thereby bringing an end to her meteoric career and forever distancing herself from the art scene.
Lee Lozano
Pulling out the Stops
May 31 – September 25, 2017 / Sabatini Building, Floor 3
[:]




