[:es]
En el año 2015, coincidiendo con el 50 aniversario de la muerte del prolífico maestro Le Corbusier, la editorial Phaidon se reeditó la ampliación del libro Le Corbusier. Ideas and Forms de William J.R Curtis, historiador de la arquitectura, crítico, escritor, pintor y fotógrafo británico.
William J.R Curtis es especialmente conocido por su crítica de la historia de la arquitectura moderna y sus reflexiones nunca dejan indiferentes.
“Todo el mundo encuentra en Le Corbusier lo que va buscando, sea lo que sea.”

Esta segunda edición de Le Corbusier. Ideas and Forms supone un gran cambio con respecto a la primera y no sólo en cuanto al formato de mayores dimensiones, sino sobre todo porque añade la parte IV donde aparecen cinco nuevos capítulos. Siendo esta la principal novedad y justificación de esta segunda magnífica edición, junto con la revisión de argumentos e ideas que han sido reforzadas o lo contrario, tal como usted expone en el prefacio, ¿qué otras razones le han impulsado a acometer esta revisión y cómo animaría a aquellos que ya conocieron la primera edición a acercarse a esta segunda?
La segunda edición de Le Corbusier: Ideas y Formas ha supuesto una completa transformación del libro a todos los niveles: contenido, forma, ilustraciones, imágenes y material, bibliogafía. Era mi objetivo preservar el alma de la primera edición de 1986 expandiendo de una manera ordenada el cuerpo principal. En todo momento me preocupé de la calidad literaria y de que fuera equilibrado. Mencionas los cuatro nuevos capítulos al final de la sección “Principios y Transformaciones”. Representan una reflexión sin precedentes sobre los temas básicos y las ideas central del universo creativo de Le Corbusier. Pero hay numerosas revisiones y ampliaciones a lo largo del libro, por ejemplo la Villa Savoie en Poissy ahora tiene un capitulo detallado para ella sola que la muestra mucho más en detalle.
El registro completo y los argumentos sobre los cambios se recogen en el Prefacio a esta segunda edición y en las Nota Bibliográfica del final donde se explica la re-estructuración del libro con mucho detalle incluyendo el uso de más de ciento treinta de mis propias fotografías e incontables reproducciones de alta resolución de dibujos de Le Corbusier. Con tiempo y con la perspectiva de más de un cuarto de siglo, era obvio que el libro se merecía una nueva edición, incluso a pesar de que la primera edición muchas veces era referida ya como un clásico. Afortunadamente los revisores de la segunda edificios parecieron aprobarlo y esta versión ha sido referida como un trabajo definitivo.

El pasado año 2015 se celebró el 50 aniversario de la muerte de Le Corbusier y se programaron muchos actos y congresos que conmemoran su figura. Usted habla de un “eclipse temporal” en la reputación de Le Corbusier cuando se publicó la primera edición de Le Corbusier. Ideas and Forms, sólo veinte años después de la desaparición de Le Corbusier. ¿Por qué cree que treinta años después de aquella primera edición su figura y sus ideas se han revalorizado y asistimos a un nuevo florecimiento de obras, lecturas y re-lecturas de su vida y obra?
Cuando la primera edición fue publicada en 1986 hubo muchas visiones distorsionadas que circularon en relación a Le Corbusier. Algunas de ellas venían de la retórica del post modernismo en la que se tendía a demonizarla y culparle de todos los errores de la modernización y la urbanización (moderna). Fue tratado como un funcionalista sin raíces. Por eso la primera edición situaba a Le Corbusier con una perspectiva histórica mucho mayor que evitaba los caprichos de la moda y entre otras cosas revelaba la profundidad de su conocimiento del pasado.
En muchos de mis escritos de esa época, incluyendo por supuesto Arquitectura Moderna desde 1900, mis monografías sobre Denys Lasdun y Balkrishna Doshi, mis escritos sobre Louis Kahn, Alvar Aalto, Alejandro de la Sota y muchos otros, así como mis artículos en revistas sobre crítica tales como Architectural Review y Architectural Record, yo insistía en la complejidad y la durabilidad de una tradición moderna en arquitectura en la que los primeros manifiestos estaban siendo releídos y transformados por otros seguidores. En los noventa, hubo un cambio a favor de reinterpretar los entonces maestros modernos y su legado. Al final de la primera edición yo insistí en que es el carácter intemporal de la obra de Le Corbusier el que garantizaba su presencia de forma duradera y relevante.
¡Creo que la historia me ha dado la razón!
El penúltimo capítulo de esta segunda edición “On Transforming Le Corbusier” aborda, entre otros asuntos, la influencia de Le Corbusier en algunos arquitectos coetáneos, otros arquitectos modernos y algunos contemporáneos. Estando profusamente ilustrada con imágenes y ejemplos de todo ello, no parece en ningún caso que estas referencias y conexiones no sean claras, en algunos casos incluso obvias. ¿A qué cree que se debe esta increíble influencia de la obra de Le Corbusier que no se da, sin embargo, en ningún otro arquitecto de su generación o posterior?
El capitulo 20 “On Transforming Le Corbusier” supone un añadido completamente nuevo a literatura sobre Le Corbusier. En este capítulo evito definiciones simplistas de “influencia” en favor de múltiples re-lecturas de ejemplos de Le Corbusier por otros a lo largo de un periodo de un siglo y en muchos lugares del mundo. En varias ocasiones me refiero a Le Corbusier como un espejo y como una lente. Un espejo, porque otros encuentra su identidad como reflejo de sus obras iniciales; una lente, porque a través de esos mismo prototipos ellos perciben problemas habituales de esos tiempos de nuevas formas.
Le Corbusier ha tenido un impacto enorme por varias razones. Primero porque se enfrentó a muchos de los problemas de la industrialización a través de propuestas muy poderosas en sus edificios, proyectos no construidos y escritos. Segundo porque dotó a sus manifiestos ejemplares con una fuerza formal sin precedentes. Cada generación puede volver a la obras de Le Corbusier y encontrar algo inspirador y relevante en ellas.

En relación a la pregunta anterior y a su libro Modern Architecture Since 1900 también editado en Phaidon, Jean-Louis Cohen1 le concede la virtud de haber tenido en cuenta la expansión global de la arquitectura moderna e incluir zonas geográficas como Asia o América Latina casi por primera vez en las historias -occidentales en su mayoría- de arquitectura. ¿Cree que el hecho de que Le Corbusier trabajara en Asia, América y Europa tiene alguna relación con la la heterogeneidad e influencia posterior de su obra?
Sí, por supuesto, incluso la primera edición de Arquitectura Moderna desde 1900 publicada en 1982 estaba bastante por delante de los demás al tener en cuenta la difusión y extensión de los ideales de la arquitectura moderna en aquello que llamamos países en desarrollo. En los ochenta, pasé largos periodos en Indio, el sudeste de Asia, el norte de África y Mexico, investigando sobre arquitectura antigua y moderna. Estaba profundamente interesado en temas de identidad nacional y post colonial y en la fusión de lo general con lo local. También con la interacción entre modelos universales y otros del pasado.
La segunda y tercera ediciones de Arquitectura Moderna desde 1900 (de los años 987 y 1996) señalaban palabras clave surgidas en India, África, América Latina, etc. tanto en contextos locales como globales. Mi conocimiento de estos lugares y de estas obras era de primera mano y por tanto rechacé caer en los habituales clichés acerca del llamando tercer mundo. Mis escritos sobre Balkrishna Doshi, Raj Rewal, el modernismo indio, Luis Barragán, y las arquitectura emergentes de oriente medio aparecieron en los 80 y se han convertido en seminales. Por eso obviamente cuando me tocó volver a Le Corbusier y su impacto mundial, estaba bien preparado. El capitulo 20 de hecho desarrolla la noción misma de tradición moderna, comparándola con un delta con muchas corrientes.

El último capítulo del libro “Conclusion: Modernism, Nature, Tradition” plantea estos tres términos como posible resumen de la complejísima realidad de la obra de Le Corbusier, junto con una cita del mismo en la que subraya la importancia de conocer la historia y encontrar la continuidad en ella, por supuesto abundando en la idea de historia de Hegel y de zeigeist. ¿Podría deducirse de ello que este resumen deja en un segundo plano la fuerte atracción de Le Corbusier por la tecnología (si bien de un primer Le Corbusier como se anota en algún momento) y confía en una lectura de su obra de madurez para situarlo de nuevo más interesado en la naturaleza, la tradición (o la historia) y la idea de modernidad que de estos conceptos emana?
Del mismo modo que Picasso reinventó el mundo visual de la pintura, Le Corbusier reinventó el mundo de la arquitectura. Fue radical en todos los sentidos: revolucionario pero volviendo a los orígenes. Él mismo dijo que el pasado era su único verdadero maestro, una declaración sorprendente para el “padre” de la arquitectura moderna. Pero por supuesto Le Corbusier penetró en las subestructuras de las diversas tradiciones mundiales y entonces las transformó en el lenguaje de su arquitectura moderna.
Este proceso de metamorfosis es uno de los temas centrales de mi libro, también de todo mi trabajo sobre Le Corbusier comenzando con mis primeros estudios y libros unos cuarenta años atrás. Otro tema importante es el de la génesis de las formas. He dedicado un capitulo entero en la nueva parte 4 del libro a “Principios y Transformaciones,” pero de hecho el libro entero se ocupa de los procesos de invención de Le Corbusier y las interacciones entre ideas y formas. La parte final de la “Conclusión” ha sido ampliada para hablar más del retorno de Le Corbusier a lo fundamental y sobre su uso de materiales básicos del medio arquitectónico como son la luz y el espacio.
…Continuará, la semana que viene segunda y última parte de la entrevista…
bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), Enero 2017
Nota:
1 Lo que dice Jean-Louis Cohen exactamente sobre el libro de Curtis es esto:
“took into account the global expansion of modern architecture, a perspective rooted in his own experiences in Asia and Latin America”
[:gl]
No ano 2015, coincidindo co 50 aniversario da morte do prolífico mestre Lle Corbusier, a editorial Phaidon reeditouse a ampliación do libro Le Corbusier. Ideas and Forms de William J.R Curtis, historiador da arquitectura, crítico, escritor, pintor e fotógrafo británico.
William J.R Curtis é especialmente coñecido pola súa crítica da historia da arquitectura moderna e as súas reflexións nunca deixan indiferentes.
“Todo o mundo atopa en Lle Corbusier o que vai buscando, sexa o que sexa.”

Esta segunda edición de Le Corbusier. Ideas and Forms supón un gran cambio con respecto á primeira e non só en canto ao formato de maiores dimensións, senón sobre todo porque engade a parte IV onde aparecen cinco novos capítulos. Sendo esta a principal novidade e xustificación desta segunda magnífica edición, xunto coa revisión de argumentos e ideas que foron reforzadas ou o contrario, tal como vostede expón no prefacio, que outras razóns impulsáronlle a acometer esta revisión e como animaría a aqueles que xa coñeceron a primeira edición a achegarse a esta segunda?
A segunda edición de Le Corbusier: Ideas e Formas supuxo unha completa transformación do libro a todos os niveis: contido, forma, ilustracións, imaxes e material, bibliogafía. Era o meu obxectivo preservar a alma da primeira edición de 1986 expandindo dunha maneira ordenada o corpo principal. En todo momento preocupeime da calidade literaria e de que fose equilibrado. Mencionas os catro novos capítulos ao final da sección “Principios e Transformaciones”. Representan unha reflexión sen precedentes sobre os temas básicos e as ideas central do universo creativo de Le Corbusier. Pero hai numerosas revisións e ampliacións ao longo do libro, por exemplo a Vila Savoie en Poissy agora ten un capitulo detallado para ela soa que a mostra moito máis en detalle.
O rexistro completo e os argumentos sobre os cambios recóllense no Prefacio a esta segunda edición e nas Nota Bibliográfica do final onde se explica a re-estruturación do libro con moito detalle incluíndo o uso de máis de cento trinta das miñas propias fotografías e incontables reproducións de alta resolución de debuxos de Le Corbusier. Con tempo e coa perspectiva de máis dun cuarto de século, era obvio que o libro se merecía unha nova edición, mesmo a pesar de que a primeira edición moitas veces era referida xa como un clásico. Afortunadamente os revisores dos segunda edificios pareceron aprobalo e esta versión foi referida como un traballo definitivo.

O pasado ano 2015 celebrouse o 50 aniversario da morte de Le Corbusier e programáronse moitos actos e congresos que conmemoran a súa figura. Vostede fala de de un “eclipse temporal” na reputación de Le Corbusier cando se publicou a primeira edición de Le Corbusier. Ideas and Forms, só vinte anos despois da desaparición de Le Corbusier. Por que cre que trinta anos despois daquela primeira edición a súa figura e as súas ideas revalorizáronse e asistimos a un novo florecemento de obras, lecturas e re-lecturas da súa vida e obra?
Cando a primeira edición foi publicada en 1986 houbo moitas visións distorsionadas que circularon en relación a Le Corbusier. Algunhas delas viñan da retórica do post modernismo na que se tendía a demonizarla e culparlle de todos os erros da modernización e a urbanización (moderna). Foi tratado como un funcionalista sen raíces. Por iso a primeira edición situaba a Le Corbusier cunha perspectiva histórica moito maior que evitaba os caprichos da moda e entre outras cousas revelaba a profundidade do seu coñecemento do pasado.
En moitos dos meus escritos desa época, incluíndo por suposto Arquitectura Moderna dende 1900, as miñas monografías sobre Denys Lasdun e Balkrishna Doshi, os meus escritos sobre Louis Kahn, Alvar Aalto, Alejandro de la Sota e moitos outros, así como os meus artigos en revistas sobre crítica tales como Architectural Review e Architectural Record, eu insistía na complexidade e a durabilidad dunha tradición moderna en arquitectura na que os primeiros manifestos estaban a ser relidos e transformados por outros seguidores. Nos noventa, houbo un cambio a favor de reinterpretar os entón mestres modernos e o seu legado. Ao final da primeira edición eu insistín en que é o carácter intemporal da obra de Le Corbusier o que garantía a súa presenza de forma duradeira e relevante.
Creo que a historia me ha dado a razón!
O penúltimo capítulo desta segunda edición “On Transforming Le Corbusier” aborda, entre outros asuntos, a influencia de Le Corbusier nalgúns arquitectos coetáneos, outros arquitectos modernos e algúns contemporáneos. Estando profusamente ilustrada con imaxes e exemplos de todo iso, non parece en ningún caso que estas referencias e conexións non sexan claras, nalgúns casos mesmo obvias. A que cre que se debe esta incrible influencia da obra de Le Corbusier que non se dá, con todo, en ningún outro arquitecto da súa xeración ou posterior?
O capitulo 20 “On Transforming Le Corbusier” supón un engadido completamente novo a literatura sobre Le Corbusier. Neste capítulo evito definicións simplistas de “influencia” en favor de múltiples re-lecturas de exemplos de Le Corbusier por outros ao longo dun período dun século e en moitos lugares do mundo. En varias ocasións refírome a Le Corbusier como un espello e como unha lente. Un espello, porque outros atopa a súa identidade como reflexo das súas obras iniciais; unha lente, porque a través deses mesmo prototipos eles perciben problemas habituais deses tempos de novas formas.
Le Corbusier tivo un impacto enorme por varias razóns. Primeiro porque se enfrontou a moitos dos problemas da industrialización a través de propostas moi poderosas nos seus edificios, proxectos non construídos e escritos. Segundo porque dotou aos seus manifestos exemplares cunha forza formal sen precedentes. Cada xeración pode volver á obras de Le Corbusier e atopar algo inspirador e relevante nelas.

En relación á pregunta anterior e ao seu libro Modern Architecture Since 1900 tamén editado en Phaidon, Jean-Louis Cohen11 concédelle a virtude de ter en conta a expansión global da arquitectura moderna e incluír zonas xeográficas como Asia ou América Latina case por primeira vez nas historias -occidentais na súa maioría- de arquitectura. Cre que o feito de que Le Corbusier traballase en Asia, América e Europa ten algunha relación coa a heteroxeneidade e influencia posterior da súa obra?
Si, por suposto, incluso a primeira edición de Arquitectura Moderna dende 1900 publicada en 1982 estaba bastante por diante dos demais ao ter en conta a difusión e extensión dos ideais da arquitectura moderna naquilo que chamamos países en desenvolvemento. Nos oitenta, pasei longos períodos en Indio, o sueste de Asia, o norte de África e Mexico, investigando sobre arquitectura antiga e moderna. Estaba profundamente interesado en temas de identidade nacional e post colonial e na fusión do xeral co local. Tamén coa interacción entre modelos universais e outros do pasado.
A segunda e terceira edicións de Arquitectura Moderna dende 1900 (dos anos 987 e 1996) sinalaban palabras crave xurdidas en India, África, América Latina, etc. tanto en contextos locais como globais. O meu coñecemento destes lugares e destas obras era de primeira man e por tanto rexeitei caer nos habituais clichés achega do chamando terceiro mundo. Os meus escritos sobre Balkrishna Doshi, Raj Rewal, o modernismo indio, Luís Barragán, e as arquitectura emerxentes de oriente medio apareceron nos 80 e convertéronse en seminales. Por iso obviamente cando me tocou volver a Le Corbusier e o seu impacto mundial, estaba ben preparado. O capitulo 20 de feito desenvolve a noción mesma de tradición moderna, comparándoa cun delta con moitas correntes.

O último capítulo do libro “Conclusion: Modernism, Nature, Tradition” expón estes tres termos como posible resumo da complejísima realidade da obra de Lle Corbusier, xunto cunha cita do mesmo na que subliña a importancia de coñecer a historia e atopar a continuidade nela, por suposto abundando na idea de historia de Hegel e de zeigeist. Podería deducirse diso que este resumo deixa nun segundo plano a forte atracción de Le Corbusier pola tecnoloxía (aínda que dun primeiro Le Corbusier como se anota nalgún momento) e confía nunha lectura da súa obra de madurez para situalo de novo máis interesado na natureza, a tradición (ou a historia) e a idea de modernidade que destes conceptos emana?
Do mesmo xeito que Picasso reinventó o mundo visual da pintura, Le Corbusier reinventó o mundo da arquitectura. Foi radical en todos os sentidos: revolucionario pero volvendo ás orixes. El mesmo dixo que o pasado era o seu único verdadeiro mestre, unha declaración sorprendente para o “pai” da arquitectura moderna. Pero por suposto Le Corbusier penetrou nas subestructuras das diversas tradicións mundiais e entón transformounas na linguaxe da súa arquitectura moderna.
Este proceso de metamorfose é un dos temas centrais do meu libro, tamén de todo o meu traballo sobre Lle Corbusier comezando cos meus primeiros estudos e libros uns corenta anos atrás. Outro tema importante é o da xénese das formas. Dediquei un capitulo enteiro na nova parte 4 do libro a “Principios e Transformacións”, pero de feito o libro enteiro ocúpase dos procesos de invención de Le Corbusier e as interaccións entre ideas e formas. A parte final da “Conclusión” foi ampliada para falar máis do retorno de Le Corbusier ao fundamental e sobre o seu uso de materiais básicos do medio arquitectónico como son a luz e o espazo.
…Continuará, a semana que vén segunda e última parte da entrevista…
bRijUNi architects (Beatriz Villanueva e Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), Xaneiro 2017
Nota:
1 O que di Jean-Louis Cohen exactamente sobre o libro de Curtis é isto:
“took into account the global expansion of modern architecture, a perspective rooted in his own experiences in Asia and Latin America”
[:en]
In the year 2015, coinciding with 50 anniversary of the death of the prolific teacher Le Corbusier, the publishing house Phaidon re-edited the extension of the book Le Corbusier. Ideas and Forms by William J.R Curtis, historian of the architecture, critic, writer, painter and British photographer.
William J.R Curtis is specially known by his critique of the history of the modern architecture and his reflections never stop indifferent.
“The whole world finds in Him Corbusier what is searching, whatever it may be.”

This second edition of Le Corbusier. Ideas and Forms carries major changes on the first one, not only with regard to the size of the book, and its larger dimensions, but mainly because you add part IV within five new chapters in it. Being this the main change and reason for this second great edition, along with the review of ideas and arguments that have been underlined or, if so, the contrary, as you pose in the preface, what other reasons pushed you to tackle this task of reviewing the book and how would you help others who already know the book to look into this new one?
The second edition of Le Corbusier: Ideas and Forms has involved a complete transformation of the book on all levels, content, form, illustrations, captions, end material, bibliography. It was my aim to preserve the soul of the first edition of 1986 while expanding in a disciplined way the body. At all times I was concerned with literary quality and balance. You mention the four new chapters at the end in the section ‘Principles and Transformations’. These represent an unprecedented reflection upon the basic themes and central ideas of Le Corbusier’s creative universe. But there are numerous other revisions and amplifications throughout the book, for example the Villa Savoye at Poissy now has a detailed chapter of its own which goes into much greater detail.
The full record and argumentation for changes is given in the Preface to the second edition and in the Bibliographical Note at the end which discusses the restructuring of the book in great detail including the use of over one hundred and thirty of my own photographs and countless high resolution reproductions of Le Corbusier’s original drawings. With time and with the perspective of over a quarter of a century it became obvious that a new edition was merited, even if the first edition was sometimes referred to as a classic. Fortunately the reviewers of the second edition seem to approve and this version has even been referred to as a definitive work.

This year (by 2015 when the interview was held) there are many acts and symposiums celebrating Le Corbusier´s life and work since it is the 50th anniversary of his death. You mention a “temporal eclipse” in the reputation of Le Corbusier when the first edition of Le Corbusier Ideas and Forms was published, only twenty years after Le Corbusier passed away. Why do you think that thirty years after that first edition his figure and ideas have been again valued and we see a blossom of works, readings and new interpretations of his life and work?
When the first edition was published in 1986 there were many distorted views in circulation concerning Le Corbusier. Some of these stemmed from the rhetoric of post modernism which tended to demonise him and to blame all the ills of disastrous modernisation and urbanisation on him. He was treated as a rootless functionalist. So the first edition placed Le Corbusier in a much longer historical perspective which avoided the vagaries of fashion and among other things revealed the depth of his understanding of the past.
In many of my writings in that period, including of course Modern Architecture Since 1900, my monographs on Denys Lasdun and Balkrishna Doshi, my writings on Louis Kahn, Alvar Aalto, Alejandro de la Sota and so many others, as well as my articles in critical journals such as the Architectural Review and Architectural Record, I insited on the complexity and durability of a modern tradition in architecture in which primary statements were being re-read and transformed by followers. In the 1990s there was a shift in favour a reinterpretation of the so called modern masters and their legacy. At the end of the first edition I insisted that it is the timeless levels in Le Corbusier’s work which guarantee his lasting presence and relevance.
I think that history has proved me right!
The penultimate chapter of this segued edition “On Transforming Le Corbusier” deals, among other themes, with Le Corbusier’s influence on some coetaneous architects, some modern architects and some architects of our contemporariness. It is profusely illustrated with images and examples of it so that these references and linkages are pretty clear, even obvious in some particular cases. What are, in your opinion, the reasons of this incredible influence of Le Corbusier’s works that does not occur, however, in any other architect of his generation of later?
Chapter 20 ‘On Transforming Le Corbusier’ is a completely fresh addition to the literature on Le Corbusier. In this chapter I avoid simplistic definitions of ‘influence’ in favour of multiple re-readings of Le Corbusier’s examples by others over a period of a century and in many parts of the world. At several points I refer to Le Corbusier as a mirror and as a lens. A mirror, because others find their identity by reflecting upon his primary works; a lens, because through these same prototypes they perceive basic problems of the times in new ways.
Le Corbusier has had this vast impact for several reasons. First of all he addressed many of the problems of industrialisation through powerful propositions in his buildings, unbuilt projects and writings. Second because he endowed his exemplary statements with unprecedented formal strength. Each generation can return to Le Corbusier’s examples and find something inspiring and relevant in them. Sometimes the same example is interpreted in contratsing ways, because Le Corbusier emnbraced polarities in his syntheses. This process of creative transformation continues today.

With regard to the last question and your book Modern Architecture Since 1900, also published by Pahidon, Jean-Louis Cohen1 explains how that book takes into account for the first time the global expansion of modern architecture as it includes areas such as Asia or Latin-America almost for the first time in the histories -western mainly though- of architecture. Do you think that the fact that Le Corbusier worked in Asia, America and Europe has some kind of relationship with the heterogeneity and subsequent influence of his work?
Yes of course, even the first edition of Modern Architecture Since 1900 published in 1982 was well ahead of evrybody in taking into account the diffusion and extension of modern arhitectural ideals inthe so called developing world. In the 1980s I spent long periods in India, South East Asia, North Africa and Mexico, investigating architectures ancient and modern. I was deeply interested in issues of national and post colonial identity and in the fusion of the general and the local. Also with the interaction between universalising models and particular pasts.
The second and third editions of Modern Architecture Since 1900 (1987, and 1996) placed key works produced in India, Africa, Latin America etc in both local and global contexts. My knowledge of these places and these works was first hand and I refused to fall into some of the usual clichés about the so called third world. My writings on Balkrishna Doshi, Raj Rewal, Indian modernism, Luis Barragan, and emerging architectures in the Middle East all appeared in the 1980s and have proved to be seminal. So obviously when revisiting Le Corbusier and his world wide impact, I was well prepared. Chapter 20 in fact develeops the very notion of a modern tradition, comparing it to a delta with many streams.

The penultimate chapter of this segued edition “On Transforming Le Corbusier” deals, among other themes, with Le Corbusier’s influence on some coetaneous architects, some modern architects and some architects of our contemporariness. It is profusely illustrated with images and examples of it so that these references and linkages are pretty clear, even obvious in some particular cases. What are, in your opinion, the reasons of this incredible influence of Le Corbusier’s works that does not occur, however, in any other architect of his generation of later?
Rather as Picasso reinvented the visual world of painting, so Le Corbusier reinvented the world of architecture. He was radical in the full sense: revolutionary but returning to roots. He himself stated that the past was his only true master, an astonishing declaration for the ‘pope’ of modern architecture. But of course Le Corbusier penetrated the substructures of diverse world tradiotions and then transformed these into the language of his modern architecture.
This process of metamorphosis is one of the central themes of my book, indeed of all my work on Le Corbusier starting with my first studies and books over forty years ago. Another basic theme is that of the genesisi of forms. An entire chapter is devoted to this in the new part 4 of the book on ‘Principles and Transformations’, but in fact the whole book has always been concerned with Le Corbusier’s processes of invention and his interactions of ideas and forms. The Conclusion has been expanded to say a lot more about Le Corbusier’s return to fundamentals and about his use of basic features of the medium of architecture such as light and space.
… The interview will continue, the second next week and last part of the interview…
bRijUNi architects (Beatriz Villanueva and Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), January 2017
Nota:
1 What Jean-Louis Cohen says exactly on Curtis’s book is this:
“took into account the global expansion of modern architecture, a perspective rooted in his own experiences in Asia and Latin America”
[:]




