En entradas anteriores he ido reuniendo textos en los que se comparaba la realización de una película con la construcción de un edificio. Escritos de los directores Ingmar Bergman, Walerian Borowczyk, René Clair, John Ford y Amos Gitai; una actriz, Viola Dana, y un historiador, Sigfried Giedion.
Ahora incluyo en esta «serie» un fragmento de un manifiesto escrito por David Abelevich Kaufman, más conocido como Dziga Vertov (que puede traducirse por «gira peonza»), uno de los cineastas más importantes de la historia, a pesar de su corta producción cinematográfica comparada con otros directores más prolíficos, pequeña producción provocada por la feroz censura política, instaurada para salvaguardar el dogma soviético. A pesar de ello Vertov tuvo «suerte» porque no acabó asesinado en las purgas estalinistas. Mientras de los funcionarios y verdugos del régimen ya no se acuerda nadie, la obra y las propuestas teóricas de Vertov han trascendido, teniendo una influencia decisiva sobre distintas generaciones de cineastas desde los años sesenta hasta la actualidad.
En su texto Sobre Kinopravda (Kino-Pravda se puede traducir como cine verdad) de 1924 escribe:
«Kinopravda se hace con película como una casa está hecha con ladrillos. Con ladrillos uno puede hacer un horno, una muralla del Kremlin y muchas otras cosas. Uno puede construir varios film-objetos con película. Así como son necesarios buenos ladrillos para una casa, se necesita buena cantidad de película para organizar un film-objeto».
Vertov, como otros teóricos, compara de nuevo la frágil consistencia del celuloide con la solidez y la perdurabilidad de la construcción arquitectónica. Una construcción que, por cierto, cada vez es menos sólida y perdurable.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2011
In previous income I have been assembling texts in which the accomplishment of a movie was compared with the construction of a building. Writings of the directors Ingmar Bergman, Walerian Borowczyk, René Clair, John Ford and Amos Gitai; an actress, Viola Dana, and a historian, Sigfried Giedion.
Now I include in this «series» a fragment of a manifest written by David Abelevich Kaufman, more known as Dziga Vertov (that can be translated for » it turns spinning top «), one of the most important filmmakers of the history, in spite of his short cinematographic production compared with other more prolific directors, small production provoked by the fierce political censorship, restored to safeguard the Soviet dogma. In spite of it Vertov had «luck» because it did not finish murdered in the Stalinist purges. While the civil servants and hangmen of the regime already nobody remembers, the work and Vertov’s theoretical offers have come out, having a decisive influence on different generations of filmmakers from the sixties up to the current importance.
In his text About Kinopravda (Kino-Pravda can translate as cinema truth) of 1924 he writes:
«Kinopravda is done by movie as a house is done by bricks. With bricks one can do an oven, a wall of the Kremlin and many other things. One can construct several film – object with movie. As well as they are necessary good bricks for a house, there is needed good quantity of movie to organize a film – object».
Vertov, as theoretical others, compares again the fragile consistency of the celluloid with the solidity and the perdurabilidad of the architectural construction. A construction that, certainly, every time is less solid and lasting.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, december 2011
No seu texto Sobre Kinopravda (kino pravda pódese traducir como cine verdade) de 1924 escribe: «Kinopravda faise con película como unha casa está feita con ladrillos. Con ladrillos uno pode facer un horno, unha muralla do Kremlin e moitas outras cousas. Un pode construír varios filme-obxectos con película. Así como son necesarios bos ladrillos para unha casa, necesítase boa cantidade de película para organizar un filme-obxecto». Vertov, como outros teóricos, compara de novo a fráxil consistencia do celuloide coa solidez e a perdurabilidad da construción arquitectónica. Unha construción que, por certo, cada vez é menos sólida e perdurable.
Dziga Vertov | cinearquitecturaciudad.blogspot.com
[…]

En entradas anteriores fun reunindo textos nos que se comparaba a realización dunha película coa construción dun edificio. Escritos dos directores Ingmar Bergman, Walerian Borowczyk, René Clair, John Ford y Amos Gitai; unha actriz, Viola Dana, e un historiador, Sigfried Giedion.
Agora inclúo nesta «serie» un fragmento dun manifesto escrito por David Abelevich Kaufman, máis coñecido como Dziga Vertov, (que pode traducirse por «xira buxaina») un dos cineastas máis importantes da historia, a pesar da súa curta produción cinematográfica comparada con outros directores máis prolíficos, pequena produción provocada pola feroz censura política, instaurada para salvagardar o dogma soviético. A pesar diso Vertov tivo «sorte» porque non acabou asasinado nas purgas stalinistas. Mentres dos funcionarios e verdugos do réxime xa non se acorda ninguén, a obra e as propostas teóricas de Vertov transcenderon, tendo unha influencia decisiva sobre distintas xeracións de cineastas dende os anos sesenta ata a actualidade.
No seu texto Sobre Kinopravda (Kino-Pravda pódese traducir como cine verdade) de 1924 escribe::
«Kinopravda consegue película como unha casa está feita con ladrillos. Con ladrillos un pode facer un forno, unha muralla do Kremlin e moitas outras cousas. Un pode construír varios filme-obxectos con película. Así como son necesarios bos ladrillos para unha casa, necesítase boa cantidade de película para organizar un filme-obxecto».
Vertov, como outros teóricos, compara de novo a fráxil consistencia do celuloide coa solidez e a perdurabilidade da construción arquitectónica. Unha construción que, por certo, cada vez é menos sólida e perdurable.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, decembro 2011




