En 1924 se estrenó Michael, dirigida por Carl Theodor Dreyer, que entonces aún no era le prestigioso cineasta reconocido en el todo el mundo; sólo había sido el responsable de cinco películas en su país y para ésta lo había contratado una de las productoras más importantes de Europa, la alemana UFA.
El creador de los espacios de Michael fue el arquitecto Hugo Häring que entonces tenía cuarenta y dos años, había compartido un estudio con Mies van der Rohe y se había unido a Der Ring, llegando a tener el cargo de secretario de este grupo antecesor del CIAM. En 1924 acababa de empezar la construcción de su edificio más conocido, la granja Garkau, cerca de Lübeck, que finalizaría el año siguiente, cuando comenzaría a edificar otra edificación notable, una fábrica de salchichas en Neustadt, Holstein.
«Colaboré en la realización de los decorados pero realmente el que los realizó fue un arquitecto que comprendió mis deseos y consiguió algo asombroso. Se llamaba Hugo Hùring (sic). Nunca había hecho decorados para el cine y no volvió a hacerlos, ya que tras rodar Michael, volvió a su verdadera profesión de arquitecto. Fue una especie de intervalo en su carrera (tengamos en cuenta que por aquel entonces no se construían muchas casas nuevas), un divertimento, una fantasía que se permitió».
Están muy bien los dos adjetivos que emplea Dreyer: divertimento y fantasía, para calificar un trabajo excelente, basta ver la película para comprobar cómo Häring, un arquitecto que empleaba un lenguaje innovador en sus edificios, en su trabajo como escenógrafo creó unos ambientes recargados y poco modernos para caracterizar a los personajes, sobre todo, al pintor academicista, enamorado de su modelo, el propio Michael del título. Una vez más cineasta y arquitecto lograron un resultado óptimo gracias a su colaboración interdisciplinar.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febrero 2015
In 1924 Michael, had the premiere, directed by Carl Theodor Dreyer, who at the time still was not him prestigious filmmaker recognized in the whole world; only he had been the person in charge of five movies in his country and for this one it had been contracted by one of the most important producers of Europe, the German UFA.
The creator of Michael‘s spaces was the architect Hugo Häring who at the time was forty two years old, he had shared a study with Mies van der Rohe and had joined Der Ring, managing to have the secretary’s post of this preceding group of the CIAM. In 1924 it had just begun the construction of his most known building, the farm Garkau, near Lübeck, which it would finish the following year, when it would begin to build another notable building, a factory of sausages in Neustadt, Holstein.
«I collaborated in the accomplishment of the sets but really the one that realized them was an architect who understood my desires and obtained something amazing. He was called Hugo Hùring (sic). It had never done sets for the cinema and it did not return to do them, since after Michael rolling, it returned to his architect’s real profession. It was a species of interval in his career (let’s bear in mind that in those days many new houses were not constructed), a divertimento, a fantasy that was allowed».
They are very nice both adjectives that Dreyer uses: divertimento and fantasy, to qualify an excellent work, is enough to see the movie to verify how Häring, an architect who was using an innovative language in his buildings, in his work like set designer created a few overloaded and slightly modern environments to characterize the prominent figures, especially, to the painter academicista, inspired love with his model, the own Michael of the title. Once again filmmaker and architect achieved an ideal result thanks to his collaboration to interdiscipline.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, february 2015
En 1924 estreouse Michael, dirixida por Carl Theodor Dreyer, que entón aínda non era lle prestixioso cineasta recoñecido no todo o mundo; só fora o responsable de cinco películas no seu país e para esta contratárao unha das produtoras máis importantes de Europa, a alemá UFA.
O creador dos espazos de Michael foi o arquitecto Hugo Häring que entón tiña corenta e dous anos, compartira un estudo con Mies van der Rohe e unírase a Der Ring, chegando a ter o cargo de secretario deste grupo antecesor do CIAM. En 1924 acababa de empezar a construción do seu edificio máis coñecido, a granxa Garkau, preto de Lübeck, que finalizaría o ano seguinte, cando comezaría a edificar outra edificación notable, unha fábrica de salchichas en Neustadt, Holstein.
«Colaborei na realización dos decorados pero realmente o que os realizou foi un arquitecto que comprendeu os meus desexos e conseguiu algo asombroso. Chamábase Hugo Hùring (sic). Nunca fixera decorados para o cine e non volveu facelos, xa que tras rodar Michael, volveu á súa verdadeira profesión de arquitecto. Foi unha especie de intervalo na súa carreira (teñamos en conta que por aquel entón non se construían moitas casas novas), un divertimento, unha fantasía que se permitiu».
Están moi ben os dous adxectivos que emprega Dreyer: divertimento e fantasía, para cualificar un traballo excelente, abonda ver a película para comprobar como Häring, un arquitecto que empregaba unha linguaxe innovadora nos seus edificios, no seu traballo como escenógrafo creou uns ambientes recargados e pouco modernos para caracterizar os personaxes, sobre todo, ao pintor academicista, namorado do seu modelo, o propio Michael do título. Unha vez máis cineasta e arquitecto lograron un resultado óptimo grazas á súa colaboración interdisciplinar.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febreiro 2015





