InicioartículosLa modernidad distintiva de Norman Foster | Marcelo GardinettiA modernidade distintiva de...

[:es]La modernidad distintiva de Norman Foster | Marcelo Gardinetti[:gl]A modernidade distintiva de Norman Foster | Marcelo Gardinetti[:en]The distinctive modernity of Norman Foster | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

© Norman Foster
© Norman Foster

Lejos del proceso de representación ambiguo y controvertido promovido por la convulsión posmoderna que dominaba la escena arquitectónica de principios de los 80, la obra de Norman Foster, alineada al pensamiento de Richard Rogers y Renzo Piano, se promulgó en favor de una actualización tecnológica de la modernidad.

Su trabajo pondera las analogías mecánicas del movimiento moderno y afirma esos valores fundacionales atendiendo el carácter natural de las formas a las necesidades estructurales y la luz natural. Asimismo, promueve una ética de la funcionalidad mediante la aplicación de geometrías rectilíneas que fomentan el carácter abstracto de su arquitectura, mediando la utilización de materiales de una tecnología atractiva y una invariable predilección por el uso de sistemas sostenibles.

© Norman Foster
© Norman Foster

El racionalismo tecnológico de Foster se define incitando la producción de ambientes unificados debajo de cubiertas ligeras, planos verticales transparentes, estructuras de perfiles sofisticados y detalles de un exhaustivo diseño.

En el proyecto para el Carrée d’Art de Nimes, esta depuración resulta más trascendente debido a que el edificio se emplaza de manera perpendicular al lateral de la Maison Carrée, un edificio rectangular elevado sobre un podio de 17 metros de altura que data del año 16 a.c. De este modo, el enfrentamiento entre la casa romana y el delicado edificio de Foster pone de manifiesto la antítesis entre ambas tecnologías y exalta la temporalidad de las dos arquitecturas.

© Norman Foster
© Norman Foster

Para evitar la contaminación visual del sitio con figuras hostiles, Foster ensambla una estructura de proporciones similares al edificio romano y pone bajo el nivel del suelo la mitad de la superficie del museo, necesario para cumplir con las exigencias del programa, que se distribuye en dos partes bien diferenciadas: por encima del nivel del suelo la biblioteca y la galería de arte y en los subsuelos los archivos y un cine.

Una serie de esbeltas columnas colocadas a intervalos regulares irrumpe en la superficie del centro para sostener una cubierta de perfil liviano que, en razón de su delgada contextura, se disuelve en la altura de los edificios linderos sin alterar la naturaleza del sitio.

© Norman Foster
© Norman Foster

La planta está atravesada por un atrio que toma todas las alturas, coronado por un lucernario que realza el espacio con el ingreso de luz natural. Una escalera que desciende desde el extremo opuesto en dirección al templo formula una alegoría dinámica del patio romano, al tiempo que permite una visión cinética del edificio histórico.

© Norman Foster
© Norman Foster

Foster enlaza su edificio a la trama histórica mientras compone una serie de gestos para mejorar las condiciones del sitio. Asimilando las terrazas características de Nimes, eleva el podio de contemplación por encima del flujo vehicular para que el transito urbano no interfiera la visión lateral del conjunto. Frente al acceso, la calle peatonal permite extender la terraza del museo e integrarla a la plaza del templo, mientras revitaliza la vida social mediante la instalación de un café y varios elementos de equipamiento urbano.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

Desde cualquier ángulo, el museo privilegia la contemplación diáfana del templo. La escalera axial se transforma en una extensión de la plaza, mientras el uso de materiales transparentes y reflectantes permite la filtración de luz natural a través del edificio, pero además promueve la exaltación de la piedra desde el tratamiento visual.

Consecuencia de un delicado equilibrio de formas y materiales, Foster concedió al Carré d’Art de un carácter distintivo, sutilmente abstracto y absolutamente racional. Sus formas leves avivan una interesante convivencia entre la actualidad y la antigüedad, o mejor dicho, entre la simplicidad elemental del edificio romano y la complejidad tecnológica de la contemporaneidad.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata. Argentina. Julio 2019[:gl]

© Norman Foster
© Norman Foster

Lonxe do proceso de representación ambiguo e controvertido promovido pola convulsión posmoderna que dominaba a escena arquitectónica de principios dos 80, a obra de Norman Foster, aliñada ao pensamento de Richard Rogers e Renzo Piano, promulgouse en favor dunha actualización tecnolóxica da modernidade.

O seu traballo pondera as analogías mecánicas do movemento moderno e afirma eses valores fundacionais atendendo o carácter natural das formas ás necesidades estruturais e a luz natural. Así mesmo, promove unha ética da funcionalidade mediante a aplicación de xeometrías rectilíneas que fomentan o carácter abstracto da súa arquitectura, mediando a utilización de materiais dunha tecnoloxía atractiva e unha invariable predilección polo uso de sistemas sustentables.

© Norman Foster
© Norman Foster

O racionalismo tecnolóxico de Foster defínese incitando a produción de ambientes unificados debaixo de cubertas lixeiras, planos verticais transparentes, estruturas de perfís sofisticados e detalles dun exhaustivo deseño.

No proxecto para o Carrée d’ Art de Nimes, esta depuración resulta máis transcendente debido a que o edificio se empraza de maneira perpendicular ao lateral da Maison Carrée, un edificio rectangular elevado sobre un podio de 17 metros de altura que data do ano 16 a. c. Deste xeito, o enfrontamento entre a casa romana e o delicado edificio de Foster pon de manifesto a antítese entre ambas as tecnoloxías e exalta a temporalidade das dúas arquitecturas.

© Norman Foster
© Norman Foster

Para evitar a contaminación visual do sitio con figuras hostís, Foster ensambla unha estrutura de proporcións similares ao edificio romano e pon baixo o nivel do chan a metade da superficie do museo, necesario para cumprir coas esixencias do programa, que se distribúe en dous partes ben diferenciadas: por encima do nivel do chan a biblioteca e a galería de arte e nos subsolos os arquivos e un cinema.

Unha serie de esveltas columnas colocadas a intervalos regulares irrompe na superficie do centro para soster unha cuberta de perfil livián que, en razón da súa delgada contextura, disólvese na altura dos edificios linderos sen alterar a natureza do sitio.

© Norman Foster
© Norman Foster

A planta está atravesada por un atrio que toma todas as alturas, coroado por un lucernario que realza o espazo co ingreso de luz natural. Unha escaleira que descende desde o extremo oposto en dirección ao templo formula unha alegoría dinámica do patio romano, á vez que permite unha visión cinética do edificio histórico.

© Norman Foster
© Norman Foster

Foster enlaza o seu edificio á trama histórica mentres compón unha serie de xestos para mellorar as condicións do sitio. Asimilando as terrazas características de Nimes, eleva o podio de contemplación por encima do fluxo vehicular para que o transito urbano non interfira a visión lateral do conxunto. Fronte ao acceso, a rúa peonil permite estender a terraza do museo e integrala á praza do templo, mentres revitaliza a vida social mediante a instalación dun café e varios elementos de equipamento urbano.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

Desde calquera ángulo, o museo privilexia a contemplación diáfana do templo. A escaleira axial transfórmase nunha extensión da praza, mentres o uso de materiais transparentes e reflectores permite a filtración de luz natural a través do edificio, pero ademais promove a exaltación da pedra desde o tratamento visual.

Consecuencia dun delicado equilibrio de formas e materiais, Foster concedeu ao Carré d’ Art dun carácter distintivo, sutilmente abstracto e absolutamente racional. As súas formas leves avivan unha interesante convivencia entre a actualidade e a antigüidade, ou mellor devandito, entre a simplicidade elemental do edificio romano e a complexidade tecnolóxica da contemporaneidad.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata. Arxentina. Xullo 2019[:en]

© Norman Foster
© Norman Foster

Far from the process of ambiguous and controversial representation promoted by the postmodern convulsion that dominated the architectural scene of the early 80s, the work of Norman Foster, aligned with the thought of Richard Rogers and Renzo Piano, was promulgated in favor of a technological update of the modernity.

His work ponders the mechanical analogies of the modern movement and affirms these foundational values taking into account the natural character of the forms, the structural needs and the natural light. It also promotes an ethic of functionality through the application of rectilinear geometries that promote the abstract nature of its architecture, mediating the use of attractive technology materials and an unwavering predilection for the use of sustainable systems.

© Norman Foster
© Norman Foster

Foster’s technological rationalism is defined by encouraging the production of unified environments under light covers, transparent vertical planes, sophisticated profile structures and details of an exhaustive design.

In the project for the Carrée d’Art de Nimes, this purification is more important because the building is placed perpendicular to the side of the Maison Carrée, a rectangular building raised on a podium 17 meters high dating back to the year 16 ac In this way, the confrontation between the Roman house and the delicate building of Foster shows the antithesis between both technologies and exalts the temporality of the two architectures.

© Norman Foster
© Norman Foster

To avoid visual contamination of the site with hostile figures, Foster assembles a structure of proportions similar to the Roman building and puts half the surface of the museum under the floor level, necessary to meet the requirements of the program, which is divided into two well differentiated parts: above the ground level the library and the art gallery and in the subsoils the archives and a cinema.

A series of slender columns placed at regular intervals bursts onto the surface of the center to support a light profile roof that, because of its thin texture, dissolves into the height of the surrounding buildings without altering the nature of the site.

© Norman Foster
© Norman Foster

The plant is crossed by an atrium that takes all the heights, crowned by a skylight that enhances the space with the entrance of natural light. A staircase that descends from the opposite end in the direction of the temple formulates a dynamic allegory of the Roman courtyard, while allowing a kinetic view of the historic building.

© Norman Foster
© Norman Foster

Foster links his building to the historical plot while composing a series of gestures to improve the conditions of the site. Assimilating the characteristic terraces of Nimes, it elevates the podium of contemplation above the vehicular flow so that the urban traffic does not interfere with the lateral vision of the whole. In front of the access, the pedestrian street allows to extend the museum’s terrace and integrate it into the temple plaza, while revitalizing social life through the installation of a café and various elements of urban equipment.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

From any angle, the museum privileges the diaphanous contemplation of the temple. The axial staircase becomes an extension of the square, while the use of transparent and reflective materials allows the filtering of natural light through the building, but also promotes the exaltation of the stone from the visual treatment.

As a consequence of a delicate balance of forms and materials, Foster granted the Carré d’Art a distinctive character, subtly abstract and absolutely rational. Its slight forms encourage an interesting coexistence between the present and the antiquity, or rather, between the elementary simplicity of the Roman building and the technological complexity of contemporaneity.

© Mary Ann Sullivan, 2007
© Mary Ann Sullivan, 2007

Marcelo Gardinetti. Architect
La Plata. Argentina. July 2019[:]

Marcelo Gardinetti
Marcelo Gardinettihttps://marcelogardinetti.com/
No voy a hablar de la penumbra, mejor voy a ver si puedo despertar. Arquitecto, - Universidad Nacional de La Plata, La Plata, 1985 - Editor responsable en Tecnne 2012 a la fecha. - Columnista de arquitectura en revistas y sitios web. 2012 a la fecha - Director en estudio de arquitectura, 1985 a la fecha. - Consultor Senior en Proyectos institucionales. 1995 a la fecha - Docente, Universidad Nacional de La Plata, 1985-1990 y 2011-2014 - Coordinador Técnico en Universidad Nacional de Tres de Febrero, 2014 - 2019 - Director en Arquitectura Escolar, Provincia de Buenos Aires, 1991-1996 y 2001-2010 - Representante Técnico, convenio UBA - FETINGRA, años 2020 a la fecha
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS