IniciofaroEl ojo del cíclope | Jorge MeijideO ollo do cíclope | Jorge...

[:es]El ojo del cíclope | Jorge Meijide[:gl]O ollo do cíclope | Jorge Meijide[:en]The eye of the cyclops | Jorge Meijide[:]

[:es]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan

Ojos que no ven, corazón que no siente…

no me reconozco, estoy ajeno a mí mismo. No me reconozco porque mi alrededor es ajeno a mí. Gente hace cosas a mi alrededor. Mucha gente, muchas cosas, otras cosas, cosas duplicadas, cosas multiplicadas. La vida del otro  es ajena.

¡Cómo si no, yo no soy el otro!

La mirada te  sitúa en relación con los demás. La mirada desde dentro, la mirada externa pasa y se va como el aire. No se queda y deja el aroma. No como el olor. El olor es recordado, es penetrante y persistente. A veces la vida del otro se queda. Pero no son tú. Tú eres tú y los demás son los demás. Ni soy yo. Hay quien se funde con  el otro y ya no es uno mismo.

¿Quién es uno mismo sin quedarse aislado? ¿Quién puede permitirse ser solamente uno mismo?

Aislamiento. Separación. Observar siempre da cierta ventaja, observar da distancia, pero tú también eres ellos, y tú y ellos es -son, sois- lo mismo. Hay quien se esfuerza en ser diferente a los demás y cuanto más lo intenta más parecido es. Mirar por mirar es un ejercicio interesante, una terapia, hasta que, otra vez, te das cuenta de que te miras a ti mismo.

La ventana es un ojo, es un marco. Lo que se ve es otra cosa. Alicia a través del espejo. Una película. James Stewart, inmóvil en todo menos en el ojo, observa vidas. Sentado mira. Uno mira ventanas, mira calle, mira gente en sus vidas.

El Nagakin te mira ¿qué otra cosa puede hacer con tantos ojos si no? El Nagakin es ahora pequeño, íntimo. Como una caja de recuerdos. Una caja de memoria dentro de un cajón en un armario de la buhardilla, guardado y permanente.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas

Cada ventana es una. La premisa, la proposición es, era, lo que se ve. Tokio es denso, muy denso y espeso. Está lleno. Uno no es uno, son muchos. En el Nagakin es lo contrario, uno es uno. Una ventana, una cápsula, son una persona; es una torre individual, un edificio unipersonal; es una comunidad unipersonal, conjunto de individualidades.

¿Qué es si no la colectividad más que un conjunto -asociado y disociado a la vez- de individualidades?

Uno y los demás. Ortega nos recordaba con profunda lucidez filosófica la relación del espectador con la escena contemplada. Ambos son necesarios. Uno es en función del otro, de la otra. Observar y ser observado. Actuar y mirar. Ver y ser visto.

¿Existe algo si no lo observamos? ¿Existe algo cuando no lo vemos?

Schrödinger se frotaría las manos. El austríaco, más tarde irlandés, nos confunde, pero en el fondo sabemos que el árbol caído en el bosque, aunque no lo oigamos, ni lo veamos, está caído y sigue caído, seguirá caído. El gato no está muerto y vivo a la vez.

¿O sí?

El gallego duda si sube o baja, decía Sota. El de Duchamp baja lentamente, eternamente. La incertidumbre no es certeza -ni lo contrario-. La vista tampoco lo es. Santo Tomás lo atestigua, la llaga es real. El tacto fue necesario.

Mirar y ver son dos cosas distintas. Tocar es otra cosa. Mirar es atestiguar, ver es comprender; como hablar es pronunciar, decir es enunciar y contar es convencer. Y así muchas cosas.

Nada es lo que parece y nada es lo que nos dicen. Aún así seguimos mirando y seguimos viendo; seguimos hablando y seguimos contando. Alguien nos oirá, alguien nos entenderá, y quizás alguien, uno, solo uno, nos comprenderá.

Esperaremos pues.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Noviembre 2017

Texto para el número 14 de la revista engawa a propósito de una imagen del edificio Nagakin propuesta como tema por Filipe Magalhāes y Ana Luisa Soares. Escrito en junio de 2013 y revisado en noviembre de 2017.

[:gl]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Ilustración de O medio é a masaxe, el clásico de Marshall McLuhan

Ollos que non ven, corazón que non sente…

non me recoñezo, estou alleo a min mesmo. Non me recoñezo porque o meu ao redor é alleo a min. Xente fai cousas á miña ao redor. Moita xente, moitas cousas, outras cousas, cousas duplicadas, cousas multiplicadas. A vida do outro é allea.

Como se non, eu non son o outro!

A mirada sitúache en relación cos demais. A mirada desde dentro, a mirada externa pasa e vaise como o aire. Non queda e deixa o aroma. Non como o cheiro. O cheiro é lembrado, é penetrante e persistente. Ás veces a vida do outro queda. Pero non son ti. Ti es ti e os demais son os demais. Nin son eu. Hai quen se funde co outro e xa non é un mesmo.

Quen é un mesmo sen quedar illado? Quen pode permitirse ser soamente uno mesmo?

Illamento. Separación. Observar sempre dá certa vantaxe, observar dá distancia, pero ti tamén es eles, e ti e eles é -son, sodes- o mesmo. Hai quen se esforza en ser diferente aos demais e canto máis o tenta máis parecido é. Mirar por mirar é un exercicio interesante, unha terapia, ata que, outra vez, dásche conta de que che miras a ti mesmo.

A xanela é un ollo, é un marco. O que se ve é outra cousa. Alicia a través do espello. Unha película. James Stewart, inmóbil en todo menos no ollo, observa vidas. Sentado mira. Un mira xanelas, mira rúa, mira xente nas súas vidas.

O Nagakin mírache que outra cousa pode facer con tantos ollos se non? O Nagakin é agora pequeno, íntimo. Como unha caixa de recordos. Unha caixa de memoria dentro dun caixón nun armario da bufarda, gardado e permanente.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documental A Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias xaponesas

Cada xanela é unha. A premisa, a proposición é, era, o que se ve. Tokio é denso, moi denso e espeso. Está cheo. Un non é un, son moitos. No Nagakin é o contrario, un é un. Unha xanela, unha cápsula, son unha persoa; é unha torre individual, un edificio unipersonal; é unha comunidade unipersonal, conxunto de individualidades.

Que é se non a colectividade máis que un conxunto -asociado e disociado á vez- de individualidades?

Un e os demais. Ortega lembrábanos con profunda lucidez filosófica a relación do espectador coa escena contemplada. Ambos son necesarios. Un é en función do outro, da outra. Observar e ser observado. Actuar e mirar. Ver e ser visto.

Existe algo se non o observamos? Existe algo cando non o vemos?

Schrödinger fregaríase as mans. O austríaco, máis tarde irlandés, confúndenos, pero no fondo sabemos que a árbore caída no bosque, aínda que non o oiamos, nin o vexamos, está caído e segue caído, seguirá caído. O gato non está morto e vivo á vez

Ou si?

O galego dubida se sobe ou baixa, dicía Sota. O de Duchamp baixa lentamente, eternamente. A incerteza non é certeza -nin o contrario-. A vista tampouco o é. Santo Tomás testemúñao, a chaga é real. O tacto foi necesario.

Mirar e ver son dúas cousas distintas. Tocar é outra cousa. Mirar é testemuñar, ver é comprender; como falar é pronunciar, dicir é enunciar e contar é convencer. E así moitas cousas.

Nada é o que parece e nada é o que nos din. Aínda así seguimos mirando e seguimos vendo; seguimos falando e seguimos contando. Alguén nos oirá, alguén nos entenderá, e quizais alguén, un, só un, comprenderanos.

Esperaremos pois.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Novembreo 2017

Texto para o número 14 da revista engawa a propósito dunha imaxe do edificio Nagakin proposta como tema por Filipe Magalhāes e Ana Luisa Soares. Escrito en xuño de 2013 e revisado en novembro de 2017.

[:en]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Illustration of The way is the massage, the Marshall McLuhan’s classic one

Out of sight, out of mind…

I do not recognize myself, am foreign to me itself. I do not recognize myself because my around it is foreign to me. People do things around me. Many people, many things, other things, duplicated things, multiplied things. The life of other one is foreign.

How if not, I am not other one!

The look places you in relation with the others. The look from inside, the external look happens and goes away as the air. The aroma does not remain and stops. Not as the smell. The smell is remembered, is penetrating and persistent. Sometimes the life of other one remains. But they are not you. You you are you and the others are the others. I am not even I. There is the one who fuses with other one and already it is not one itself.

The one who is one itself without remaining isolated? The one who can allow be only one same?

Isolation. Separation. To observe always gives certain advantage, to observe gives distance, but you also are they, and you and they it is – they are, you are – the same thing. There is the one who strains in being different from the others and the more it tries it the more similar it is. To look for looking is an interesting exercise, a therapy, until, again, you realize that you look to you itself.

The window is an eye, is a frame. What one sees is another thing. Alicia across the mirror. A movie. James Stewart, immobile in everything less in the eye, observes lives. Sat gun-sight. One looks at windows, gun-sight is quiet, people look in his lives.

The Nagakin looks at you what another thing can it do with so many eyes if not? The Nagakin is now small, intimate. As a box of recollections. A box of memory inside a booth in a cupboard of the garret, guarded and permanent.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documentary The Tower Nakagin Eikyô’s Capsule, Japanese influences

Every window is one. The premise, the proposition is, it was, which one sees. Tokyo is dense, very dense and thick. It is full. One is not one, they are great. In the Nagakin it is the opposite, one is one. A window, a capsule, they are a person; it is an individual tower, an individual building; it is an individual community, set of individualities.

What is if not the collectivity more than a set – associate and separated to the time – of individualities?

One and the others. Imperial sand grouse us reminded with deep philosophical brilliancy the relation of the spectator with the contemplated scene. Both are necessary. One is depending on other one, of other one. To observe and to be observed. To act and to look. To see and to be seen.

Does something exist if we do not observe it? Does something exist when we do not see it?

Schrödinger would rub the hands. The Austrian, later Irish, confuses us, but in the bottom we know that the tree fallen in the forest, though we neither hear it, we do not even see it, it is fallen and is still fallen, it will be still fallen. The cat is not dead and I live simultaneously.

Do you?

The Galician doubts if it rises or goes down, he was saying Jack. That of Duchamp goes down slowly, eternally. The uncertainty is not a certainty – not the opposite-. The sight it is not either. Santo Tomás testifies it, the sore is royal. The tact was necessary.

El gallego duda si sube o baja, decía Sota. El de Duchamp baja lentamente, eternamente. La incertidumbre no es certeza -ni lo contrario-. La vista tampoco lo es. Santo Tomás lo atestigua, la llaga es real. El tacto fue necesario.

Look and to see are two different things. Touching is another thing. Looking is to testify, to see is to understand; since speaking is to declare, to say is to enunciate and to count is to convince. And this way many things.

Nothing is what seems and nothing is what they say to us. Nonetheless we continue looking and see; we continue speaking and count. Someone will hear us, someone us will understand, and probably someone, one, only one, will understand us.

We will wait so.

Jorge Meijide . Architect
Coruña. November 2017

Text for the number 14 of the magazine engawa about an image of the building Nagakin proposed as topic for Filipe Magalhaes and Ana Luisa Soares. Written in June, 2013 and checked in November, 2017.

[:]

Jorge Meijide Tomás
Jorge Meijide Tomáshttp://jorgemeijide.blogspot.com.es/
Arquitecto por la ETSA de A Coruña desde 1991. Colabora en el estudio de Juan Navarro Baldeweg entre 1991 y 1992. Máster de proyectos integrados por la fundación camuñas, madrid 1992. A la vuelta A Coruña se incorpora al estudio de su padre, Carlos E. Meijide Calvo con el que trabaja hasta 2001. Desde 2004 hasta 2009 colabora con los arquitectos Patricia de Marichalar y Fernando Martínez. En el año 2009 forma, junto con Patricia de Marichalar meijidedemarichalar arquitectos. Desde 2014 trabaja en solitario colaborando con estudios y arquitectos amigos. Es profesor de proyectos arquitectónicos en la Escuela Técnica superior de Arquitectura de A Coruña desde 1997; es tutor de proyecto fin de carrera y ha sido presidente del tribunal de PFC. Colabora con blogs y publicaciones de arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS