InicioartículosEntre Ford y Lewerentz | Jorge MeijideEntre Ford e Lewerentz | Jorge...

[:es]Entre Ford y Lewerentz | Jorge Meijide[:gl]Entre Ford e Lewerentz | Jorge Meijide[:en]Between Ford and Lewerentz | Jorge Meijide[:]

[:es]

 [1]  

entre ford y lewerentz

Me confieso un cinéfilo impenitente en su más estricta definición[2], aunque también puedo decir lo mismo de la arquitectura. Soy también un arquitecto impenitente. Cronológicamente hablando el cine llegó antes así que, como al primer amor, le guardo un lugar especial y, al igual que la arquitectura, me ha dado grandes alegrías y también grandes decepciones.

Aunque del paralelismo entre las dos se ha dicho mucho, quiero apoyarme en ambas artes, pues ambas lo son, para divagar un poco sobre el hecho creativo. Las dos requieren grandes actos de creación y, aunque para llevarlas a cabo haga falta la concurrencia de mas gente, su punto de partida es individual. No es que niegue la autoría colectiva en obras de una y otra, pero es que yo creo que la creación es un acto eminentemente individual. Uno crea y dos comparten. Es un camino que hay que recorrer con cierta introspección. Un camino individual.

Me adentro pues en el oficio del artesano que, como Ford o Lewerentz, aspiraban a ser meros profesionales en eso de contar historias o de construir espacios. Profesionales con un modo de hacer poderoso con lo que aparentemente era un genio natural, convertidos en verdaderos artistas de su oficio que, por medio de su claro y directo lenguaje, no necesitaban hacerse notar ellos mismos y si sus realizaciones y por extensión su visión de las cosas. su obra hablaba por ellos.

En una entrevista Humberto Eco nos hablaba de su consciente y buscada ambigüedad para que el lector hallara sus propias interpretaciones de la historia que estaba relatando, con lo que podía dejar al lector ciertos caminos abiertos para conducir su propio relato y establecer relaciones. La Diligencia o la Iglesia de San Marcos rezuman plenitud visual y espacial y ambas cuentan una historia aparentemente acabada, pero ambas esconden más de lo que muestran y por ello son también obras profundas y complejas. Como toda buena obra admiten constantes revisiones que varían en función del espectador. En ese sentido son también obras abiertas.

Decía Louis Kahn que cada obra es una ofrenda a la arquitectura[3]. No conviene pues desaprovechar la oportunidad. Nos enfrentamos continuamente a edificios que se proponen más asombrar que transmitir. Asistimos a un panorama en el que nos hemos acostumbrado a confundir la arquitectura con edificios que no la honran. Edificios que transmiten sin emoción, pero con mucha imagen, discursos vacíos o excesivamente ligeros y pasajeros. Las obras son ocasiones para la arquitectura, al tiempo que deben ser transmisoras de placer, pasión y emoción. Pere Gimferrer, en su prólogo al Arte Poética de Jorge Luis Borges[4] nos habla de como el autor nos enseña a reconocer la literatura y a no confundirla con los libros, objetos siempre a la espera de un lector.

Tanto John Ford (1894-1973) como Sigurd Lewerentz (1885-1975), contemporáneos y creadores longevos ambos, eran parcos en palabras. De Ford basta con ver alguna de sus entrevistas para constatarlo y de Lewerentz… apenas nada. Sus obras no son fruto de coyunturas pasajeras. Hablan por ellos sin necesidad de explicaciones y, aunque de ellas no se han librado, podemos imaginarlos sonriendo ante tales intentos, olvidando que lo que ambos crearon era producto directo de un oficio, de un modo de ver las cosas, de un modo de vivir. Entre Ford y Lewerentz está la cosa.

jorge meijide . arquitecto
a coruña. febrero de 2012

notas:
[1] Imágenes de “La diligencia” de John Ford, 1939, [fuente: soloparagourmets.blogspot.com] e Interior de la Iglesia de San Marcos de Sigurd Lewetentz, 1956. [fotografia: Kalle Söderman, fuente:wikipedia.org]
[2] «Aquel que persevera en un hábito o que se obstina en el pecado – que persevera en él sin arrepentimiento». Diccionario de la RAE.
[3] “Primero quiero empezar diciendo que la arquitectura no existe. lo que si existe es cada obra concreta de arquitectura. y una obra es una ofrenda a la arquitectura, con la esperanza de que dicha obra pueda llegar a formar parte del tesoro de la arquitectura”. Louis I. Kahn, Declaraciones sobre la arquitectura, Politécnico de Milán, enero de 1967.
[4] Arte poética. Seis conferencias. Jorge Luis Borges. Ed. Crítica.

[:gl]

 [1]

entre ford y lewerentz

Confésome un cinéfilo impenitente no seu máis estrita definición[2], aínda que tamén podo dicir o mesmo da arquitectura. Son tamén un arquitecto impenitente. Cronológicamente falando o cine chegou antes así que, como ao primeiro amor, gárdolle un lugar especial e, do mesmo xeito que a arquitectura, deume grandes alegrías e tamén grandes decepcións.

Aínda que do paralelismo entre as dúas díxose moito, quero apoiarme en ambas artes, pois ambas o son, para divagar un pouco sobre o feito creativo. As dúas requiren grandes actos de creación e, aínda que para levalas a cabo faga falta a concurrencia de mais xente, o seu punto de partida é individual. Non é que negue a autoría colectiva en obras dunha e outra, pero é que eu creo que a creación é un acto eminentemente individual. Un crea e dous comparten. É un camiño que hai que percorrer con certa introspección. Un camiño individual.

Penétrome pois no oficio do artesano que, como Ford ou Lewerentz, aspiraban a ser meros profesionais niso de contar historias ou de construír espazos. Profesionais cun modo de facer poderoso co que aparentemente era un xenio natural, convertidos en verdadeiros artistas do seu oficio que, por medio do seu claro e directa linguaxe, non necesitaban facerse notar eles mesmos e si as súas realizacións e por extensión a súa visión das cousas. a súa obra falaba por eles.

Nunha entrevista Humberto Eco falábanos do seu consciente e buscada ambigüedad para que o lector achase as súas propias interpretacións da historia que estaba relatando, co que podía deixar ao lector certos camiños abertos para conducir o seu propio relato e establecer relacións. A Dilixencia ou a Igrexa de San Marcos rezuman plenitude visual e espacial e ambas contan unha historia aparentemente acabada, pero ambas esconden máis do que mostran e por iso son tamén obras profundas e complexas. Como toda boa obra admiten constantes revisiones que varían en función do espectador. Nese sentido son tamén obras abertas.

Dicía Louis Kahn que cada obra é unha ofrenda á arquitectura[3]. Non convén pois desaprovechar a oportunidade. Enfrontámosnos/Enfrontámonos continuamente a edificios que se propoñen máis asombrar que transmitir. Asistimos a un panorama no que nos afixemos a confundir a arquitectura con edificios que non a honran. Edificios que transmiten sen emoción, pero con moita imaxe, discursos baleiros ou excesivamente lixeiros e pasaxeiros. As obras son ocasións para a arquitectura, á vez que deben ser transmisoras de pracer, paixón e emoción. Pere Gimferrer, no seu prólogo al Arte Poética de Jorge Luis Borges[4] falanos de como o autor nos ensina a recoñecer a literatura e non a confundila cos libros, obxetos sempre a espera dun lector.

Tanto John Ford (1894-1973) como Sigurd Lewerentz (1885-1975), contemporáneos e creadores longevos ambos, eran parcos en palabras. De Ford basta con ver algunha das súas entrevistas para constatalo e de Lewerentz… apenas nada. As súas obras non son froito de conxunturas pasaxeiras. Falan por eles sen necesidade de explicacións e, aínda que delas non se libraron, podemos imaxinalos sorrindo ante tales intentos, esquecendo que o que ambos crearon era produto directo dun oficio, dun modo de ver as cousas, dun modo de vivir. Entre Ford e Lewerentz está a cousa.

jorge meijide . arquitecto

a coruña. febreiro de 2012

notas:

[1] Imáxes da “A dilixencia” de John Ford, 1939, [fonte: soloparagourmets.blogspot.com] e Interior da Igrexa de San Marcos de Sigurd Lewetentz, 1956. [fotografia: Kalle Söderman, fonte:wikipedia.org]

[2] «Aquel que persevera nun hábito ou que se obstina no pecado – que persevera nel sen arrepentimiento«. Diccionario de la RAE.

[3] “Primeiro quero empezar dicindo que a arquitectura non existe. o que si existe é cada obra concreta de arquitectura. e unha obra é unha ofrenda á arquitectura, coa esperanza de que dita obra poida chegar a formar parte do tesouro da arquitectura”.Louis I. Kahn, Declaraciones sobre la arquitectura, Politécnico de Milán, enero de 1967.

[4] Arte poética. Seis conferencias. Jorge Luis Borges. Ed. Crítica.

[:en]

 [1]

between ford and lewerentz

I confess an impenitent movie fan in his more strict definition[2], though also I can say the same of the architecture. I am also an impenitent architect. Chronologically speaking the cinema it came before so, since to the first love, I guard a special place and, as the architecture, it has made me happy and also big disappointments.

Though of the parallelism between two o’clock it has been said very much, I want to rest on both arts, since both are, to digress a bit on the creative fact. The two need big acts of creation and, though to carry out them it is necessary to have the concurrence of mas people, his point of item is individual. It is not that he denies the collective authorship in works of one and other one, but it is that I believe that the creation is an eminently individual act. One creates and two share. It is a way that it is necessary to cross with certain introspection. An individual way.

I enter so the trade of the craftsman that, as Ford or Lewerentz, they were aspiring to be mere professionals in it of counting histories or of constructing spaces. Professionals with a way of doing powerfully with what seemingly was a natural genius, turned into real artists of his trade that, by means of his clear and direct language, they themselves did not need to make be obvious and if his accomplishments and for extension his vision of the things. His work was speaking for them.

In an interview Humberto Eco was speaking to us about his conscious one and search ambiguity in order that the reader was finding his own interpretations of the history that it was reporting, with what it could leave certain ways the reader opened to lead his own statement and to establish relations. The Diligence or the Church of San Mark leak visual and spatial fullness and both count a seemingly finished history, but both hide more than they show and for it they are also deep and complex works. As any good work admit constant reviews that change depending on the spectator. In this sense they are also opened works.

Louis Kahn was saying that every work is an offering to the architecture[3]. It does not suit to fail to take advantage so of the opportunity. We face constant buildings that they propose to amaze more that to transmit. We are present at a panorama in which we have got used to confusing the architecture with buildings that do not honor her. Buildings that transmit without emotion, but with many image, empty or excessively light speeches and passengers. The works are occasions for the architecture, at the time that they must be transmisoras of pleasure, passion and emotion. Pere Gimferrer, in his prologue Arte Poética of Jorge Luis Borges[4] speaks to us about since the author teaches us to recognize the literature and not to confusing her with the books, objects always to the wait of a reader.

Both John Ford (1894-1973) and Sigurd Lewerentz (1885-1975), contemporary and long-lived creators both, was laconic in words. Of Ford it is enough to see someone of his interviews to state it and of Lewerentz … you upset nothing. His works are not a fruit of conjunctures passengers. They speak for them without need of explanations and, though from them they have not got away themselves, we can imagine them smiling before such attempts, forgetting that what both created was a direct product of a trade, of a way of seeing the things, of a way of living. Between Ford and Lewerentz the thing is.

jorge meijide. architect

a coruña. february, 2012

notes:

[1] Images of » The diligence » by John Ford, 1939, [source: soloparagourmets.blogspot.com] and Interior of Church of St Mark by Architect Sigurd Lewerentz, 1956. [photography: Kalle Söderman, source:wikipedia.org]

[2]  » That one who perseveres in a habit or who is obstinate in the sin – that perseveres in him without repentance «. RAE Dictionary

[3] » First I want to start by saying that the architecture does not exist. What if it exists is every concrete work of architecture. And a work is an offering to the architecture, with the hope that the above mentioned work could manage to form a part of the exchequer of the architecture «. Louis I. Kahn, Declarations on the architecture, Technical of Milan, January, 1967.

[4] Arte poética. Seis conferencias. Jorge Luis Borges. Ed. Crítica.

[:]

Jorge Meijide Tomás
Jorge Meijide Tomáshttp://jorgemeijide.blogspot.com.es/
Arquitecto por la ETSA de A Coruña desde 1991. Colabora en el estudio de Juan Navarro Baldeweg entre 1991 y 1992. Máster de proyectos integrados por la fundación camuñas, madrid 1992. A la vuelta A Coruña se incorpora al estudio de su padre, Carlos E. Meijide Calvo con el que trabaja hasta 2001. Desde 2004 hasta 2009 colabora con los arquitectos Patricia de Marichalar y Fernando Martínez. En el año 2009 forma, junto con Patricia de Marichalar meijidedemarichalar arquitectos. Desde 2014 trabaja en solitario colaborando con estudios y arquitectos amigos. Es profesor de proyectos arquitectónicos en la Escuela Técnica superior de Arquitectura de A Coruña desde 1997; es tutor de proyecto fin de carrera y ha sido presidente del tribunal de PFC. Colabora con blogs y publicaciones de arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

3 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
3 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
11 years ago

Duración de la experiencia estética
Iglesia de San Pedro en Klippan, de Sigurd Lewerentz
José Quintanilla.

La relación entre arquitectura y música ha sido temática recurrente en muchos
estudios. Silencio y espacio aparecen emparentados, determinados por
magnitudes, dilataciones, intervalos: la arquitectura así entendida
sería un problema de vacíos y relaciones, que presta atención a lo
que hay entre las cosas antes que las cosas mismas. Y el recorrido
sería, tal vez, la manera más adecuada de leer esa arquitectura.

http://goo.gl/lDzGQb

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

El cementerio del bosque en Estocolmo: un paseo al borde de la vida | jotdown

Ah, Estocolmo. La ciudad de… de… sí, déjenme que lo piense… de… vaya, esto… ¿de ABBA? No sé, no sé; solo uno de los cuatro Zipi y Zapes es nacido allí. ¿De Dolph Lundgren? No creo, este tío es ruso, que lo sé yo, a mí no me engañan. Veamos, podría decir que es la ciudad de Joey Tempest, pero se me eriza el pelo (guiño) solo de pensarlo. Ya sé, es la ciudad de Los hombres que no amaban a las mujeres, donde la malencarada Lisbeth Salander impartía justicia cual remedo emo-punk-gótico-hardcore de Charles Bronson.

Por añadir algo a tan exhaustiva descripción urbana, diré también que Estocolmo es la capital de Suecia, una ciudad que se extiende sobre un sistema de penínsulas y archipiélagos junto al Báltico, poblada por suecas guapas y a la moda y por suecos igualmente guapos y aún más a la moda. En verano hay muchas horas de sol y en invierno muy pocas, con lo que estos suecos y suecas no tienen más remedio que encerrarse en sus casas para engendrar suequitos aún más guapos y posiblemente aún más a la moda, que crecerán perfectamente preparados para mirar por encima del hombro a los habitantes del resto de países escandinavos.

[…]
Pedro Torrijos

http://goo.gl/VShDT2

Carlos de Rosario
Carlos de Rosario
13 years ago

dos enormes…

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS