InicioartículosMi objeto de diseño favorito: los zocos | Luis Gil Pita

Mi objeto de diseño favorito: los zocos | Luis Gil Pita

[:es]

Del María Moliner,
(Zocos) Zuecos:

1. Pieza de calzado hecha de madera, que usan los campesinos en distintos países; suele tener algo de tacón y unas piezas que los separan algo del suelo y la punta vuelta hacia arriba; Alcorque, almadreña, cantesa, chanca, chanclo, choclo, corche, galocha, haloza, madreña, zoco.
2. Cierto zapato con suela de madera o corcho

Mi objeto de diseño favorito: os zocos | Luis Gil Pita
Imagen de mis últimos zuecos, de hebillas laterales fabricados por Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

Me refiero en estas breves palabras al Zoco (zueco), zapato de madera y cuero y no a las zocas, o a la descripción 1 del MM, todas en una pieza de madera. Objeto de diseño vernáculo, es decir anónimo y construido por la depuración del uso y la forma a lo largo de generaciones sucesivas. Me agrada de ellos muy  especialmente esta orfandad  porque en su origen no interviene la hoy inflacionada construcción intelectual del creador, sino la simple lógica colectiva de la sociedad que los usa junto a los límites del material, madera-cuero.

Historia del diseño

Siempre me ha gustado esa sensación de anonimato de esta prenda-invento-mueble para los pies, haciendo historia del diseño sin saberlo, como si fuese la obra del fotógrafo Virxilio Vieitez, que tantos zocos retrató, haciendo arte sin saberlo, sólo haciendo oficio, sin ninguna otra pretensión. Digo prenda porque el zoco es abrigo al contrario de otros calzados y digo invento-mueble, por su lógica aplastante de elemento que nos separa y eleva sobre el suelo, hábil máquina fronteriza entre la geografía y el cuerpo que permite la vida en climas adversos.

Hoy, como muchas otras cosas del pasado inmediato, su uso ya sólo tiene sentido etnográfico, como en las representaciones del baile tradicional o, como es mi caso, un sentido esnobgráfico usándolos fuera de contexto para acudir a  actos y celebraciones familiares y culturales, para significar, aunque sólo sea por unas horas, la dignidad de lo humilde y el saber quienes somos o éramos.

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. enero 2012

 [:gl]Do María Moliner,

Zocos:

1. Peza de calzado feita de madeira, que usan os campesiños en distintos países; adoita ter algo de tacón e unhas pezas que os separan algo do chan e a punta volta cara arriba; Alcorque, almadreña, cantesa, chanca, chanclo, choclo, corche, galocha, haloza, madreña, zoco.
2. Certo zapato con adoite de madeira ou corcho

Imaxe dos meus últimos zocos, de hebillas laterales fabricados por Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

Refírome nestas breves palabras ao Zoco, zapato de madeira e coiro e non ás zocas, ou á descrición 1 do MM, todas nunha peza de madeira. Obxecto de deseño vernáculo, é dicir anónimo e construído pola depuración do uso e a forma ao longo de xeracións sucesivas. Agrádame deles moi especialmente esta orfandad porque na súa orixe non intervén a hoxe inflacionada construción intelectual do creador, senón a simple lóxica colectiva da sociedade que os usa xunto aos límites do material, madeira-coiro. Sempre me gustou esa sensación de anonimato desta peza-invento-moble para os pés, facendo historia do deseño sen sabelo, coma se fose a obra do Fotógrafo Virxilio Vieitez, que tantos zocos retratou, facendo arte sen sabelo, só facendo oficio, sen ningunha outra pretensión. Digo peza porque o zoco é abrigo ao contrario doutros calzados e digo invento-moble, pola súa lóxica aplastante de elemento que nos separa e eleva sobre o chan, hábil máquina fronteriza entre a xeografía e o corpo que permite a vida en climas adversos.

Hoxe, como moitas outras cousas do pasado inmediato, o seu uso xa só ten sentido etnográfico, como nas representacións do baile tradicional ou, como é o meu caso, un sentido esnobgráfico usándoos fose de contexto para acudir a actos e celebracións familiares e culturais, para significar, aínda que só sexa por unhas horas, a dignidade do humilde e o saber quen somos ou eramos.

Luis Gil Pita. arquitecto

santiago de compostela. xaneiro 2012[:en]By María Moliner,

Clogs:

1. Piece of footwear done of wood, which the peasants use in different countries; it is in the habit of having something of heel and a few pieces that them separate something from the soil and the top turned up; Cork-soled clog, clog, cantesa, grinds, clog, maize, corche, galosh, haloza, madreña, souk.
2. Certain shoe with sole of wood or cork

Image of my last clogs, of lateral clasps made by Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

I refer in these brief words to the Zoco, shoe of wood and leather and not to the zocas, or to the description 1 of the MM, all in a piece of wood. Object of vernacular design, that is to say anonymous and constructed for the purification of the use and the form along successive generations. It pleases of them very specially this orphanhood because in his origin intellectual construction of the creator does not intervene today inflacionada, but the simple collective logic of the company that uses them close to the limits of the material, wood – leather. Always I have liked this sensation of anonymity of this article – invento-mueble for the feet, doing history of the design without knowing it, as if it was the work of the Photographer Virxilio Vieitez, that it portrayed so many souks, doing art without knowing it, only doing trade, without any other pretension. I say article because the souk is a coat unlike other footwears and say invention – furniture, for his crushing logic of element that separates and raises us on the soil, skilful frontier machine between the geography and the body that allows the life in adverse climates.

Today, as many other things of the immediate past, his use already only makes ethnographic sense, since in the representations of the traditional dance or, since it is my case, a sense esnobgraphy using them out of context to come to acts and familiar and cultural celebrations, to mean, though only it is for a few hours, the dignity of the humble thing and know those who we are or we were.

Luis Gil Pita. architect

santiago de compostela. january 2012[:]

Luis Gil Pita
Luis Gil Pitahttps://gilpitanietopenamariaarquitectos.com/
Arquitecto por la ETSA en 1997, desde ese año colabora en el estudio de Manuel Gallego Jorreto hasta 1999. Becado de investigación en Holanda en 2000-1, con un estudio sobre lo fronterizo y liminar en arquitectura, por la Diputación de A Coruña, fue posteriormente Profesor invitado en el área de proyectos de la Facultad de Arquitectura de Guimaráes, Universidade do Minho, del 2001 hasta el 2007. Desde el inicio de su carrera ha publicado asiduamente artículos y ha participado como editor en diferentes publicaciones alrededor de la arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1 COMENTARIO

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1 Comment
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
11 years ago

Sobre el sentir artesanal en arquitectura
Andrés Martínez
El día en que el arquitecto permitió que se quebrara el fino nervio que
siempre había unido —a través de su mano— a su proyecto con su cabeza,
dejó que algo muy sustancial de su arquitectura, tal y como la había
entendido hasta entonces, se desvaneciera. Mientras él se vio sumido
durante largo tiempo en un estado de desazón, muchos de sus compañeros
(menos sensibles que él a las cuestiones táctiles, menos dados a los
matices) creyeron haber suplantado a ese nervio por un delgado cable
coaxial: el que enlazaba el ratón que sujetaban con su mano derecha con
el ordenador. Incluso algunos de ellos se jactaron, no sin cierta
vanidad, de que gracias a este nuevo apéndice electrónico habían
logrado crear formas inéditas, imposibles de conseguir cuando las cosas
se dibujaban a mano.
[…]
http://goo.gl/qZcE2T

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS