[:es]
Sobre el trabajo de Juan Domingo Santos
Juan Domingo dice de Alvaro Siza que es capaz de ver aquello que está oculto, las líneas ocultas de las cosas, él lo dice y yo pienso inmediatamente en un zahorí. Y también pienso, en las dos o tres veces que le he escuchado explicar algún proyecto, en que el trabajo de Juan Domingo es como un paseo por los lugares, urbanos o rurales tanto da, en los que le va tocando trabajar.
Es un paseo en que parece que Juan camina despreocupado y atento a la vez, y sobre el que construye su trabajo, en una especie de deambular continuo por el lugar en que la propia acción de estar por ahí y mirar le acercará a las cosas que suceden, a esas líneas ocultas de las que antes hablaba, que va a recoger como si fueran frutos de aquí y allá: la memoria de unas gentes, los restos de algo ya construido, unos árboles tirados por un temporal, o un curso de agua.
Cosas, o trozos de cosas, que va juntando paciente y metiendo en su zurrón de caminante para hacer de todas ellas la materia con la que hace su trabajo, permitiendo a la vez que el proyecto deje sitio para que la obra alumbre algo nuevo, donde también cabe lo inesperado y el extraño azar.

Es una forma que me parece muy hermosa de hacer las cosas: despreocupadamente atento.
José Valladares, arquitecto
Compostela, enero 2012
[:en]
About the work of Juan Domingo Santos
Juan Domingo says of Alvaro Siza that it is capable of seeing that one that is secret, the secret lines of the things, he says it and I think immediately about a clairvoyant. And also I think, in two or three times that I have listened to him to explain some project, in which Juan Domingo’s work is like a walk along the places, urban or rural so much to give, at that he is having to be employed. It is a walk in which it seems that Juan walks unconcernedly and I commit an outrage simultaneously, and on the one that constructs his work, in a species of strolling I continue for the place in which the own action to be thereabouts and to look will bring him over to the things that happen, to these secret lines about which before he was speaking, that it is going to gather as if they were fruits of here and there: the memory of a few peoples, the remains of something already constructed, a few trees thrown by the temporary one, or a water course. Things, or chunks of things, which patient is joining and putting in his wayfarer’s husk to do of all of them the matter with the one that does his work, allowing simultaneously that the project should leave site in order that the work lights something new, where also it fits the unexpected thing and the strange random.

It is a way that seems to me to be very beautiful of doing the things: unconcernedly attentive.
José Valladares, architect
Compostela, fabruary 2012
[:gl]
Sobre o traballo de Juan Domingo Santos
Juan Domingo di de Alvaro Siza que é capaz de ver aquilo que está oculto, as liñas ocultas das cousas, el dio e eu penso inmediatamente nun zahorí. E tamén penso, nas dúas ou tres veces que lle escoitei explicar algún proxecto, en que o traballo de Juan Domingo é como un paseo polos lugares, urbanos ou rurales tanto dá, nos que lle vai tocando traballar. É un paseo en que parece que Juan camiña despreocupado e atento á vez, e sobre o que constrúe o seu traballo, nunha especie de deambular continuo polo lugar en que a propia acción de estar por aí e mirar achegaralle ás cousas que suceden, a esas liñas ocultas das que antes falaba, que vai recoller coma se fosen froitos de aquí e alá: a memoria dunhas xentes, os restos de algo xa construído, unhas árbores tiradas por un temporal, ou un curso de auga. Cousas, ou anacos de cousas, que vai xuntando paciente e metendo na súa zurrón de caminante para facer de todas elas a materia coa que fai o seu traballo, permitindo á vez que o proxecto deixe sitio para que a obra alume algo novo, onde tamén cabo o inesperado e o estraño azar.

É unha forma que me parece moi fermosa de facer as cousas: despreocupadamente atento.
José Valladares, arquitecto
Compostela, xaneiro 2012
[:]




