[:es]
Continuación de Madrid Inédito (III)
En la Glorieta de Emilio Castelar podremos admirar algunas arquitecturas notables. Como el edificio Castelar (sede de los Seguros Catalana de Occidente), con su pilar que soporta el resto del conjunto.

Fue proyectado por el arquitecto Rafael de La-Hoz Arderius en 1975. En 2010 fue reformado bajo la dirección de su hijo Rafael de La-Hoz Castanys. Desde 2012 está alquilado al bufete de abogados Pérez-Llorca.
Sus 11 plantas están sujetas por un único núcleo de hormigón, de forma que la mitad de su superficie queda suspendida en el aire en voladizo por medio de cables atirantados.
La entrada del edificio es una escalinata de mármol travertino. El elemento característico del edificio es su disposición colgante.
La superficie total construida es de 13 637 m², dividida en cinco sótanos destinados a plazas de aparcamiento (7 076 m²) y once plantas sobre rasante a oficinas (6 561 m²).
Un poco más hacia Norte, vemos los Nuevos Ministerios, un complejo gubernamental que alberga las sedes de varios ministerios. Se encuentra en la manzana limitada por el Paseo de la Castellana, las calles Raimundo Fernández Villaverde y Agustín de Betancourt y la plaza de San Juan de la Cruz.

El proyecto es obra del arquitecto Secundino Zuazo. Su construcción se inició en 1933 y, a pesar de que se vio paralizada durante la Guerra Civil, todo el complejo quedó finalizado en 1942.
En la actualidad acoge la sede de los Ministerios de Fomento y de Empleo y Seguridad Social. Todo el conjunto arquitectónico se halla plenamente integrado en el llamado centro AZCA, uno de los centros de negocios y oficinas más importantes de Madrid. En las cercanías se halla también la estación de Nuevos Ministerios, un intercambiador múltiple con servicios de Autobús, Metro y Cercanías.
Vayamos a ver la Torre del Banco de Bilbao de Francisco Javier Sáenz de Oiza. Su construcción respondió a numerosos desafíos técnicos por tener que edificarse literalmente sobre el túnel de la risa, que recorre la Castellana y fue refugio en la guerra civil española. Los ingenieros que diseñaron y calcularon la estructura fueron Carlos Fernández Casado, Javier Manterola Armisen y Leonardo Fernández Troyano.

Toda la estructura apoya en dos grandes pilas de hormigón, a caballo a ambos lados de dicho túnel. La estructura central sostiene, a intervalos regulares, seis plataformas de hormigón pretensado. Cada una soporta, a su vez, cinco pisos de estructura metálica.
La fachada tiene esquinas circulares y de acero y cristal continuo, para permitir vistas al exterior desde cualquier punto. Está decorada con parasoles de aluminio que rodean cada piso.
Se trata de una torre de planta rectangular, de 107 metros de altura en 28 plantas y un llamativo color ocre, cada vez más intenso, consecuencia de la oxidación del acero de su fachada. O la utilización de este material, llamado acero cortén, acero oxidado en el que se paraliza su proceso de oxidación.
La planta cuenta con dos núcleos que son de servicios (escaleras, ascensores…) y estructurales. Toda la planta la forman espacios diáfanos de trabajo sin divisiones ni obstrucciones. Es decir, tienen planta libre
El edificio, desde 2007 pertenece al grupo inmobiliario Gmp, que empezó en 2015 su rehabilitación y fue renombrado como Castellana 81.
Tras la reforma, Castellana 81 cuenta con una amplia gama de servicios y oficinas.
Después de pasar por diferentes construcciones, algunas muy interesantes, como el Estadio Santiago Bernabéu, llegaremos a la Plaza de Castilla donde se encuentran las Torres Kío, inclinadas con relación a la vertical, con una altura de 114 m y 26 plantas.

Las dos torres forman la llamada Puerta de Europa o Torres KIO ya que fueron promovidas por la empresa kuwaití KIO, (Kuwait Investments Office).
La torre de la izquierda, en dirección salida de Madrid, se conoce como Puerta de Europa I, y la otra, Puerta de Europa II.
Para evitar su confusión, la primera dispone de un helipuerto pintado en color azul y la segunda, en rojo. La torre de la izquierda tiene el logotipo de Bankia y la torre de la derecha tiene el logotipo de Realia. Se inauguraron simultáneamente en 1996, y son obra de los arquitectos estadounidenses Philip Johnson y John Burgee. Son los primeros rascacielos inclinados del mundo.
Fueron construidas y proyectadas para dignificar el entorno de la Plaza de Castilla (donde se encuentra el monumento a José Calvo Sotelo).
Las torres han aparecido como escenario relevante en varias películas desde su construcción: en El día de la bestia de Álex de la Iglesia y son destruidas por un avión en la película Torrente 3: El Protector.
El trazado de la plaza Puerta de Europa y los alrededores, cambió drásticamente a mediados de 2009, con la construcción del Obelisco de la Caja, situada en la rotonda central de la plaza, para celebrar el 300 aniversario de Caja Madrid.
No es la casualidad ni el azar lo que ha hecho que nuestros gobernantes rizaran el rizo, dando otra vuelta de tuerca a las columnas, torres, falos o rascacielos, sembrados como judías en una huerta, en el entorno de la Plaza de Castilla, símbolos de un poder en decadencia.
Poder invisible, vacío de contenido excepto para unos pocos, creador de “no lugares”: aquellos que no nos acogen, con los que no nos referenciamos, por donde no paseamos, ni nos reunimos, ni convivimos en su cercanía. Simplemente los observamos desde lejos. Con bastante perplejidad y terror.
Pero ¡ay! cuando ya los creíamos terminados, ha surgido otro nuevo (el obelisco de la Caja) en medio de la plaza.
Es dorado, móvil, delgado, con connotaciones orgánicas, y basado -al parecer- en una escultura de Brancussi. Su autor es el arquitecto, escultor e ingeniero Calatrava.
Una figura mediática y -aunque ha diseñado inicialmente obras de gran interés- no ha existido ayuntamiento fuera y dentro de nuestras fronteras que no haya querido tener una “singular” obra suya: Bilbao, Barcelona, Valencia, Sevilla, Murcia, Tenerife, así como un largo etcétera… y ahora Madrid, donde la Caja y el ex alcalde Gallardón no han resistido la tentación de añadir otro símbolo más que nos obliga a mirar al cielo -para ver si se mueve o no- cuando pasamos en coche con el peligro que conlleva. Y al que la picaresca madrileña ya le ha puesto nombre: El pollón de Gallardón.
Según el proyecto inicial, la obra mediría 120 m de altura. Sin embargo, la compleja red de túneles subterráneos que pasan por la Plaza de Castilla hacía inviable, dado su peso, erigir en ella un monumento de tal magnitud. Por ello, se decidió finalmente rebajarlo a 92 metros.
En julio del año 2008, comenzaron las obras, tras haber desmantelado la fuente existente en el lugar. Después de varios retrasos, el obelisco fue el Rey Juan Carlos.
Tres meses después, el obelisco ya no funcionaba…
En 2012 se informaba que el obelisco permanecía parado porque el coste de conservación, mantenimiento, limpieza y vigilancia era más caro de lo pensado, en torno a 150.000 € anuales. En agosto de 2014 trascendía que el Ayuntamiento había tasado el obelisco en 100.000 €, a pesar de que en su día costó 14 millones de euros.
En fin, nos quedamos estupefactos por el Obelisco de Calatrava, pero vamos, antes de terminar el recorrido, a visitar el depósito de agua del Canal, hoy sala de Exposiciones y finalizaremos con las cuatro torres.
Continurá en Madrid Inedito (V)
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. julio 2017[:gl]
Continuación de Madrid Inédito (III)
Na Glorieta de Emilio Castelar poderemos admirar algunhas arquitecturas notables. Como o edificio Castelar (sede dos Seguros Catalá de Occidente), co seu alicerce que soporta o resto do conxunto.

Foi proxectado polo arquitecto Rafael de La-Hoz Arderius en 1975. En 2010 foi reformado baixo a dirección do seu fillo Rafael de La-Foz Castanys. Desde 2012 está alugado ao bufete de avogados Pérez-Llorca.
As súas 11 plantas están suxeitas por un único núcleo de formigón, de forma que a metade da súa superficie queda suspendida no aire en voladizo por medio de cables atirantados.
A entrada do edificio é unha escalinata de mármore travertino. O elemento característico do edificio é a súa disposición colgante.
A superficie total construída é de 13 637 m², dividida en cinco sotos destinados a prazas de aparcadoiro (7 076 m²) e once plantas sobre rasante a oficinas (6 561 m²).
Un pouco máis cara a Norte, vemos os Novos Ministerios, un complexo gobernamental que alberga as sedes de varios ministerios. Atópase na mazá limitada polo Paseo da Castelá, as rúas Raimundo Fernández Villaverde e Agustín de Betancourt e a praza de San Juan da Cruz.

O proxecto é obra do arquitecto Secundino Zuazo. A súa construción iniciouse en 1933 e, a pesar de que se viu paralizada durante a Guerra Civil, todo o complexo quedou finalizado en 1942.
Na actualidade acolle a sede dos Ministerios de Fomento e de Emprego e Seguridade Social. Todo o conxunto arquitectónico áchase plenamente integrado no chamado centro AZCA, un dos centros de negocios e oficinas máis importantes de Madrid. Nas proximidades áchase tamén a estación de Novos Ministerios, un intercambiador múltiple con servizos de Autobús, Metro e Proximidades.
Vaiamos ver a Torre do Banco de Bilbao de Francisco Javier Sáenz de Oiza. A súa construción respondeu a numerosos desafíos técnicos por ter que edificarse literalmente sobre o túnel da risa, que percorre a Castelá e foi refuxio na guerra civil española. Os enxeñeiros que deseñaron e calcularon a estrutura foron Carlos Fernández Casado, Javier Manterola Armisen e Leonardo Fernández Troyano.

Toda a estrutura apoia en dúas grandes pilas de formigón, dacabalo a ambos os dous lados do devandito túnel. A estrutura central sostén, a intervalos regulares, seis plataformas de formigón pretensado. Cada unha soporta, á súa vez, cinco pisos de estrutura metálica.
A fachada ten esquinas circulares e de aceiro e cristal continuo, para permitir vistas ao exterior desde calquera punto. Está decorada con parasoles de aluminio que rodean cada piso.
Trátase dunha torre de planta rectangular, de 107 metros de altura en 28 plantas e unha rechamante cor ocre, cada vez máis intenso, consecuencia da oxidación do aceiro da súa fachada. Ou a utilización deste material, chamado aceiro cortén, aceiro oxidado no que se paraliza o seu proceso de oxidación.
A planta conta con dous núcleos que son de servizos (escaleiras, ascensores…) e estruturais. Toda a planta fórmana espazos diáfanos de traballo sen divisións nin obstrucións. É dicir, teñen planta libre
O edificio, desde 2007 pertence ao grupo inmobiliario Gmp, que empezou en 2015 a súa rehabilitación e foi renombrado como Castelá 81.
Tras a reforma, Castelá 81 conta cunha ampla gama de servizos e oficinas.
Despois de pasar por diferentes construcións, algunhas moi interesantes, como o Estadio Santiago Bernabéu, chegaremos á Praza de Castela onde se atopan as Torres Kío, inclinadas con relación á vertical, cunha altura de 114 m e 26 plantas.

As dúas torres forman a chamada Porta de Europa ou Torres KIO xa que foron promovidas pola empresa kuwaití KIO, (Kuwait Investments Office).
A torre da esquerda, en dirección saída de Madrid, coñécese como Porta de Europa I, e a outra, Porta de Europa II.
Para evitar a súa confusión, a primeira dispón dun heliporto pintado en cor azul e a segunda, en vermello. A torre da esquerda ten o logotipo de Bankia e a torre da dereita ten o logotipo de Realia. Inauguráronse simultaneamente en 1996, e son obra dos arquitectos estadounidenses Philip Johnson e John Burgee. Son os primeiros rañaceos inclinados do mundo.
Foron construídas e proxectadas para dignificar a contorna da Praza de Castela (onde se atopa o monumento a José Calvo Sotelo).
As torres apareceron como escenario relevante en varias películas desde a súa construción: no día da besta de Álex de la Iglesia e son destruídas por un avión na película Torrente 3: El Protector.
O trazado da praza Porta de Europa e os arredores, cambiou drasticamente a mediados de 2009, coa construción do Obelisco da Caixa, situada na rotonda central da praza, para celebrar o 300 aniversario de Caixa Madrid.
Non é a casualidade nin o azar o que fixo que os nosos gobernantes rizasen o rizo, dando outra volta de porca ás columnas, torres, falos ou rañaceos, sementados como xudías nunha horta, na contorna da Praza de Castela, símbolos dun poder en decadencia.
Poder invisible, baleiro de contido excepto para uns poucos, creador de “non lugares”: aqueles que non nos acollen, cos que non nos referenciamos, por onde non paseamos, nin nos reunimos, nin convivimos na súa proximidade. Simplemente observámolos de lonxe. Con bastante perplexidade e terror.
Pero ai! cando xa os criamos terminados, xurdiu outro novo (o obelisco da Caixa) no medio da praza.
É dourado, móbil, delgado, con connotacións orgánicas, e baseado -ao parecer- nunha escultura de Brancussi. O seu autor é o arquitecto, escultor e enxeñeiro Calatrava.
Unha figura mediática e -aínda que deseñou inicialmente obras de gran interese- non existiu concello fose e dentro das nosas fronteiras que non quixese ter unha “singular” obra súa: Bilbao, Barcelona, Valencia, Sevilla, Murcia, Tenerife, así como un longo etcétera… e agora Madrid, onde a Caixa e o ex alcalde Gallardón non resistiron a tentación de engadir outro símbolo máis que obríganos a mirar ao ceo -para ver se se move ou non- cando pasamos en coche co perigo que leva. E ao que a picaresca madrileña xa lle puxo nome: O pollón de Gallardón.
Segundo o proxecto inicial, a obra mediría 120 m de altura. Con todo, a complexa rede de túneles subterráneos que pasan pola Praza de Castela facía inviable, dado o seu peso, erixir nela un monumento de tal magnitude. Por iso, decidiuse finalmente rebaixalo a 92 metros.
En xullo do ano 2008, comezaron as obras, tras desmantelar a fonte existente no lugar. Despois de varios atrasos, o obelisco foi o Rey Juan Carlos.
Tres meses despois, o obelisco xa non funcionaba…
En 2012 informábase que o obelisco permanecía parado porque o custo de conservación, mantemento, limpeza e vixilancia era máis caro do pensado, ao redor de 150.000€ anuais. En agosto de 2014 transcendía que o Concello taxara o obelisco en 100.000€, a pesar de que no seu día custou 14 millóns de euros.
En fin, quedamos estupefactos polo Obelisco de Calatrava, pero imos, antes de terminar o percorrido, a visitar o depósito de auga da Canle, hoxe salga de Exposicións e finalizaremos coas catro torres.
Continurá en Madrid Inedito (V)
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. xullo 2017[:en]
Continuation of Unpublished Madrid (III)
In Emilio Castelar’s Summer-house we will be able to admire some notable architectures. As the building Castelar (Catalan headquarters of the Insurances of West), with his prop that supports the rest of the set.

It was projected by the architect Rafael de La-Hoz Arderius in 1975. In 2010 it was reformed under the direction of his son Rafael de La-Hoz Castanys. From 2012 Perez-Llorca is rented to the attorneys’ bureau.
His 11 plants are fastened for the only core of concrete, so that the half of his surface remains suspended in the air in projecting by means of tightened cables.
The entry of the building is a perron of marble travertino. The element typical of the building is his hanging disposition.
The total constructed surface is 13.637 m², divided in five basements destined for parking lots (7.076 m²) and eleven plants on low to offices (6.561 m²).
A bit more towards North, we see the New Departments, a governmental complex that shelters the headquarters of several departments. He is in the apple limited by the Walk of the Castilian one, the streets Raimundo Fernandez Villaverde and Agustín de Betancourt and the square of San Juan of the Cross.

The project is a work of the architect Secundino Zuazo. His construction began in 1933 and, in spite of the fact that one saw paralyzed during the Civil war, the whole complex remained finished in 1942.
At present it receives the headquarters of the Departments of Promotion and of Employment and National Health Service. The whole architectural set is situated fullly integrated to the so called center AZCA, one of the central business districts and more important offices of Madrid. In the surroundings there is situated also the station of New Departments, a multiple interchanger with services of Bus, Meter and Surroundings.
Let’s be going to see Francisco Javier Sáenz de Oiza´s the Bilbao Bank Tower. His construction answered to numerous technical challenges for having to be built literally on the tunnel of the laugh, which the Castilian one crosses and was a refuge in the Spanish civil war. The engineers who designed and calculated the structure were Carlos Fernandez Casado, Javier Manterola Armisen and Leonardo Fernandez Troyano.

The whole structure rests on two big batteries of concrete, astride on both sides of the above mentioned tunnel. The central structure supports, to regular intervals, six platforms of concrete pretensado. Each one supports, in turn, five floors of metallic structure.
The front has circular corners and of steel and constant crystal, to allow conference on the outside from any point. It is decorated by parasols of aluminium that surround every floor.
Ocher treats itself about a tower of rectangular plant, about 107 meters of height in 28 plants and a showy color, increasingly intensely, consequence of the oxidation of the steel of his front. Or the utilization of this material, so called steel cortén, rusty steel in which his process of oxidation is paralyzed.
The plant relies on two cores that they are of services (stairs, elevators …) and structural. Diaphanous spaces of work form the whole plant without divisions or obstructions. That is to say, they have free plant.
The building, from 2007 it belongs to the real-estate group Gmp, which began in 2015 his rehabilitation and was renamed as Castellana 81.
After the reform, Castellana 81 possesses a wide range of services and offices.
After spending for different constructions, very interesting some, as the Santiago Bernabéu Stadium, we will come to the Plaza of Castile where they find the Towers Kío, inclined with relation to the vertical one, with a height of 114 m and 26 floors.

Both towers form Europa’s so called Door or Towers KIO since they were promoted by the Kuwaiti company KIO, (Kuwait Investments Office).
The tower of the left side, in bulging direction of Madrid, is known as Door of Europa I, and other one, Europa II.
To avoid his confusion, the first one he has a heliport identical with blue color and the second one, in red. The tower of the left side has Bankia’s logo and the tower of the right has the logo of It Re-allies. They were inaugurated simultaneously in 1996, and they are a work of the American architects Philip Johnson and John Burgee. They are the first sloping skyscrapers of the world.
They were constructed and projected to dignify the environment of the Plaza of Castile (where one finds the to Jose Calvo Sotelo monument).
The towers have appeared as relevant scene in several movies from his construction: in El día de la bestia by Álex de la Iglesia and the others are destroyed by a plane in the Torrente 3: El Protector movie.
The tracing of the square Europa’s Door and the surroundings, it changed drastically in the middle of 2009, with the construction of the Obelisk of the Box, placed in the central rotunda of the square, to celebrate 300 anniversary of Caja Madrid.
It is neither the chance nor the random what has done that our leaders were curling the curl, giving another return of nut to the columns, towers, phalli or skyscrapers sowed as beans in a garden, in the environment of the Plaza of Castile, symbols of a power in decadence.
Invisible, empty power of content except for some few ones, creator of “not places”: those that do not receive us, with that we do not index ourselves, where we do not walk, we neither met, nor coexisted in his nearness. Simply we observe them from off. With enough perplexity and terror.
But sigh! When already we believed them finished, new other one has arisen (the obelisk of the Box) in the middle of the square.
It is gilded, mobile, thin, by organic connotations, and based – on having seemed – in Brancussi’s sculpture. His author is the architect, sculptor and engineer Calatrava.
A media figure and – though he has designed initially works of great interest – it has not existed town hall was and inside our borders that «singular» his work has not wanted to have: Bilbao, Barcelona, Valencia, Seville, Murcia, Tenerife, as well as a length etc … and now Madrid, where the Box and the ex-mayor Gallardón have not resisted the temptation of adding another symbol any more than us forces to looking at the sky – to see if it moves or not – when we happen in car with the danger that he carries. And to that the roguish of Madrid one already has put name: El pollón de Gallardón.
According to the initial project, the work would measure 120 m of height. Nevertheless, the complex network of underground tunnels that happen for the Plaza of Castile was doing unviable, in view of his weight, to raise in her a monument of such a magnitude. For it, it was decided finally to reduce it to 92 meters.
In July, 2008, they began the works, after having dismantled the existing source in the place. After several delays, the obelisk was the King Juan Carlos.
Three months later, the obelisk already was not working…
In 2012 it was informing that the obelisk remained stopped because the cost of conservation, maintenance, cleanliness and vigilance was more expensive of the well-considered thing, concerning 150.000 € annual. In August, 2014 it was coming out that the Town hall had appraised the obelisk in 100.000 €, in spite of the fact that in his day it cost 14 million Euros.
In end, we remain speechless for Calatrava’s Obelisk, but we are going, before finishing the tour, to visit the water tank of the Channel, today room of Exhibitions and we will finish with four towers.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. july 2017[:]




