
«El texto reclama y pide unas tijeras para que lo corten en pedazos y lo recompongan en otro texto desplazando un poco más allá. Después, como cuando se hace un buen destilado o un queso, se coloca el texto cuidadosamente en un cajón y al cabo de un tiempo se saca para someterlo al intento de ver sus renglones desde otro ángulo, distinto al con que lo veíamos antes».
Bohumil Hrabal (Cit. en Escribir es un Tic)
Siendo estudiante tuve la oportunidad de visitar las dos viviendas que Francisco Cabrero había proyectado para su familia en la urbanización madrileña de Puerta de Hierro. Recorrer entonces las casas y el estudio del arquitecto con una compañía inolvidable nos enseñó mucho más que las clases y los libros vistos hasta el momento.
La misma visita, años después y en solitario, cambiaría completamente. Ya no se trataba del descubrimiento inicial, si no de otro tipo de búsqueda, de análisis, de revisión sobre lo estudiado y vivido previamente. Cabrero, gran viajero, recorrió varias veces los lugares que más le interesaban para sus Cuatro Libros de Arquitectura, empleando el viaje como método de conocimiento:
«Viajo para comprender»,
decía. Otro maestro de la arquitectura, Mariano Marín, me comentaba:
«Cada vez viajo a menos lugares pero más a los mismos»:
la visita, el viaje, se había convertido en una revisión de lo aprendido.
Desde Veredes me plantearon reescribir un conjunto de textos que había realizado hace tiempo para mi blog. Se trataba de una propuesta sugerente, pues aun revisando varias veces mis escritos, nunca lo había hecho una vez terminados. Los nueve textos escogidos fueron apareciendo mes a mes a lo largo de este curso, cerrándose con el que hoy se publica.
Algunos autores afirman que escribir es reescribir y es, en esa revisión continua de lo escrito, donde posiblemente encontremos una analogía más próxima al proyecto de arquitectura, en permanente construcción inmaterial hasta que se hace realidad o se abandona. Cuando el embajador de México en Argentina Alfonso Reyes le preguntó a Borges
«¿Por qué publicamos?»,
él respondió:
«Reyes, para dejar de corregir».
La entrega del proyecto para su materialización significa, a pesar de su dificultad y de la aparición de nuevas preguntas, el final de una gran etapa de correcciones permanentes.
La velocidad del mundo contemporáneo ha reducido drásticamente los plazos de las revisiones, dándole a la palabra un carácter más negativo. Ya no se recorren con calma los mismos lugares, no se dedica el tiempo suficiente a repasar lo realizado o a reconocer los errores. Ya no se «ve con atención y cuidado», como advierte el diccionario de la Real Academia Española. El escritor checo Bohumil Hrabal fue más allá, haciendo incluso un elogio de la revisión:
«Luego, un buen día, estás volviendo de la cervecería o yendo hacia allí, o tienes una cerveza delante, y de pronto oyes detrás de ti, o en la mesa de al lado, un suceso, y la sonrisa se te dibuja en la cara; nadie sabe nada, solo tú sabes que esa es la última piedra, la última tesela de un mosaico que ya está completo, no se puede añadir ni quitar nada, está listo, acabado, firmado; pero con eso también está ya muerto, porque ha acabado de divertirte».
Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. agosto 2015

«The text claims and asks for a few scissors in order that they cut it in pieces and re-compose it in another text displacing just beyond. Later, as when it is done well revealed or a cheese, the text is placed carefully in a booth and after a time it is extracted to submit it to the attempt of seeing his lines from another angle, different to with that we saw it before».
Bohumil Hrabal (Cit. in Escribir es un Tic)
Being a student I had the opportunity to visit both housings that Francisco Cabrero had projected for his family in the urbanization of Madrid in Puerta de Hierro. To cross then the houses and the study of the architect with an unforgettable company taught us much more than the classes and the books seen up to the moment.
The same visit, some years later and in solitary, would change completely. Already it was not a question of the initial discovery, if not of another type of search, of analysis, of review on the studied and vivid thing before. Goatherd, great traveler, crossed several times the places in that more he was interested for his Fours books of architecture, using the trip as method of knowledge:
«I travel to understand»,
he was saying. Another teacher of the architecture, Mariano Marín, was commenting on me:
«Every time I travel to fewer places but more to the same ones»:
The visit, the trip, had turned into a review of the learned.
From Veredes they considered rewriting a set of texts that it had realized some time ago for my blog. It was a question of a suggestive offer, so even checking several times my writings, it had never made it once finished. Nine select texts were appearing month a month along this course, being closed with the one that today is published.
Some authors affirm that writing is to rewrite and to be, in this constant review of the written thing, where possibly we find an analogy more next the project of architecture, in permanent immaterial construction until real makes or gives up. When the ambassador of Mexico in Argentina Alfonso Reyes asked Borges him
«Why do we publish?»,
he answered:
«Reyes, to stop correcting».
The delivery of the project for his materialization means, in spite of his difficulty and the appearance of new questions, the end of a great stage of permanent corrections.
The speed of the contemporary world has reduced drastically the period of the reviews, giving him to the word a more negative character. Already the same places are not crossed calmly, it does not devote himself the sufficient time to revise the realized or to recognize the mistakes. Already not «it sees with attention and care», as he warns the dictionary of the Real Academia Española. The Czech writer Bohumil Hrabal was beyond, making a praise of the review enclosed:
La velocidad del mundo contemporáneo ha reducido drásticamente los plazos de las revisiones, dándole a la palabra un carácter más negativo. Ya no se recorren con calma los mismos lugares, no se dedica el tiempo suficiente a repasar lo realizado o a reconocer los errores. Ya no se «ve con atención y cuidado», como advierte el diccionario de la Real Academia Española. El escritor checo Bohumil Hrabal fue más allá, haciendo incluso un elogio de la revisión:
«Then, a good day, you are returning of the brewery or going towards there, or you have a beer ahead, and suddenly you hear behind you, or in the table of to the side, an event, and the smile shows itself you in the face; nobody knows anything, only you know that this it is the last stone, the last tesela of a mosaic that already is complete, it is possible neither to add nor remove anything, is ready, finished, signed; but with it also it is already dead, because it has finished of amusing yourself».
Antonio S. Río Vázquez . phD architect
A Coruña. august 2015

«O texto reclama e pide unhas tesoiras para que o corten en anacos e o recompoñan noutro texto desprazando un pouco máis alá. Despois, como cando se fai un bo destilado ou un queixo, colócase o texto coidadosamente nun caixón e ao cabo dun tempo sácase para sometelo ao intento de ver as súas liñas dende outro ángulo, distinto ao con que o viamos antes».
Bohumil Hrabal (Cit. en Escribir é un Tic)
Sendo estudante tiven a oportunidade de visitar as dúas vivendas que Francisco Cabrero proxectara para a súa familia na urbanización madrileña de Porta de Ferro. Percorrer entón as casas e o estudo do arquitecto cunha compañía inesquecible ensinounos moito máis que as clases e os libros vistos ata o momento.
A mesma visita, anos despois e en solitario, cambiaría completamente. Xa non se trataba do descubrimento inicial, se non doutro tipo de busca, de análise, de revisión sobre o estudado e vivido previamente. Cabreiro, gran viaxeiro, percorreu varias veces os lugares que máis lle interesaban para os seus Catro Libros de Arquitectura, empleando el viaje como método de conocimiento:empregando a viaxe como método de coñecemento:
«Viaxo para comprender»,
dicía. Outro mestro de l arquitectura, Mariano Marín, mecomentábame:
«Cada vez viaxo a menos lugares pero mais ós mesmos»:
a visita, a viaxe, converteuse nunha revisión do aprendido.
Dende Veredes formuláronme reescribir un conxunto de textos que realizara hai tempo para o meu blogue. Tratábase dunha proposta suxestiva, pois aínda revisando varias veces os meus escritos, nunca o fixera unha vez rematados. Os nove textos escollidos foron aparecendo mes a mes ao longo deste curso, pechándose co que hoxe se publica.
Algúns autores afirman que escribir é reescribir e é, nesa revisión continua do escrito, onde posiblemente encontremos unha analoxía máis próxima ao proxecto de arquitectura, en permanente construción inmaterial ata que se fai realidade ou se abandona. Cando o embaixador de México en Arxentina Alfonso ReyesAlfonso Reyes lle preguntou a Borges
«Por que publicamos?»,
el respondeu:
«Reyes, para deixar de corrixir».
A entrega do proxecto para a súa materialización significa, a pesar da súa dificultade e da aparición de novas preguntas, o final dunha grande etapa de correccións permanentes.
A velocidade do mundo contemporáneo reduciu drasticamente os prazos das revisións, dándolle á palabra un carácter máis negativo. Xa non se percorren con calma os mesmos lugares, non se dedica o tempo suficiente a repasar o realizado ou a recoñecer os erros. Xa non «se ve con atención e coidado», como advirte o dicionario da Real Academia Española. O escritor checo Bohumil Hrabal foi máis alá, facendo mesmo un eloxio da revisión:
«Logo, un bo día, estás a volver da cervexaría ou indo cara a alí, ou tes unha cervexa diante, e de pronto oes detrás de ti, ou na mesa do lado, un suceso, e o sorriso debúxasete na cara; ninguén sabe nada, só ti sabes que esa é a última pedra, a última tesela dun mosaico que xa está completo, non se pode engadir nin quitar nada, está listo, rematado, asinado; pero con iso tamén está xa morto, porque acabou de divertirche».
Antonio S. Río Vázquez . Doutor arquitecto
A Coruña. agosto 2015




