[:es]
0. Introducción
Actualmente la ‘sostenibilidad’ comparte muchas atributos divinos con Dios: ser supremo, omnipotente, omnipresente, y omnisciente; creador y juez, protector, y (…) salvador del universo y de la humanidad. Y al igual que Dios, cuenta con millones de creyentes. Como nosotros, los humanos, somos seres simples y desconfiados y necesitamos de imágenes para poder afirmar nuestras creencias, el Verde (lo Eco, lo Green), se nos ha aparecido para personificar la sostenibilidad, para convertirse en su encarnación en el mundo real. Pero puede que la sostenibilidad, al igual que Dios, no tenga una forma concreta, ni siquiera un color…
1. Emancipación
1.1 La palabra ‘sostenibilidad’ ha sido maltratada, insultada y sometida a todo tipo de vejaciones por parte de arquitectos, políticos, publicistas… en general, por todo el mundo. La musical armonía de este trío perfecto – ambiental, económico y social – ha sido eclipsada por una actuación en solitario de lo ambiental dedicada a lo Verde.

1.2 En este intento desesperado de dar forma a toda una ideología lo Verde ha resultado ser la representación más rápida y simple de la sostenibilidad. Lo Verde es el único símbolo capaz de mantener el ritmo frenético, la impaciencia y la sed por imágenes de la sociedad actual; una sostenibilidad a lo Lady Gaga: efectista, indiscreta, gráfica, sensacionalista… En este duro esfuerzo por alegorizar a la sostenibilidad, lo Verde se ha emancipado como su caricatura.

1.3 La simplificación del concepto inicial es tan extrema que lo Verde ni siquiera necesita ser naturaleza, o natural; puede ser plástico o pintado. Mira alrededor… fachadas verdes, McDonald’s verdes, miles de productos, Eco, particiones verdes, publicidad verde, páginas Web Eco, escaparate verdes… La ciudad Verde ya está aquí.
2. Función
2.1 Si los edificios icónicos simplemente tenían que ser icónicos, los edificios verdes simplemente han de ser Verdes. No puede ser más superficial: el Verde como función. El Verde permite que la sostenibilidad pueda comprarse por metro cuadrado, pueda pintarse en una pared, o pegarse a un muro. La sostenibilidad se añadirá a los filtros de Photoshop para la siguiente versión CS6: Ctrl+Green.
Al igual que la arquitectura icónica, la arquitectura Verde también proporciona la muy codiciada identidad; identidad genérica.

2.2 Aunque inicialmente fuera pensada con la mejor de las intenciones, cualquier buena idea en la sociedad actual, necesita ser simplificada a una décima parte y vaciada de todo contenido para poder ser comercializada con éxito entre las masas. Hasta podría entenderse como un proceso accesible, democrático…; al igual que una imitación de un bolso de Prada permite a muchas mas mujeres acercarse a la sensación Prada y llevar su estatus.
2.3 El archirepetido pretexto excusando la sobredosis de Verdes, Ecos y Nature-friendly’s alegando que ‘por lo menos la gente se conciencia de la sostenibilidad’ ha hecho efecto, si el efecto se considera sacar tajada del asunto: la productos Verdes suben en índice de ventas, los jurados de concursos se emocionan al leer las historias Eco-épicas de los proyectos, y los políticos saben que apostando por el Verde obtendrán mas simpatizantes. Pero el Verde ha conseguido desviar la atención de lo que realmente importa. Eco-demagogia impecable.
2.4 Si todas las propuestas y visiones para el futuro de la ciudad y los concursos de arquitectura ganado bajo los efectos del Verde se ejecutaran, la ciudad se transformaría en una versión sofisticada del estado actual de la Zona muerta de Chernóbil. (Véase Pripyat en primavera).

3. Estilo
3.1 Movimiento Moderno, Postmodernismo, Deconstructivismo… Definitivamente nos encontramos ahora en el Sostenibilismo. A diferencia de los estilos anteriores, todos los arquitectos puedes ser Sostenibilistas: los vanguardistas, los comerciales, los jóvenes, los establecidos… Además el Sostenibilismo no es un estilo exclusivo y puede ser combinado con los otros estilos: Eco-Deconstructivismo, Green-Postmodernismo… Es EL estilo democrático. Las revistas de arquitectura y los folletos comerciales han encontrado por fin un lenguaje común: el Verde. El Verde es también el punto común entre el arquitecto, el cliente, el promotor, y el usuario. El Verde elimina las discrepancias. Es fantástico, es el salvador de la Torre de Babel. Finalmente podremos alcanzar los Cielos. Por primera vez nos encontramos ante un verdadero Estilo Internacional; desde Madrid, a Copenhague, pasando por Dallas o Estambul. El Sostenibilismo es tan superior que funciona en cualquier lugar; es el estilo ganador, el campeón global, -aunque precisamente este hecho le hace terriblemente insostenible. A diferencia de los otros estilos –imagina una ciudad diseñada totalmente desde el Deconstructivismo…- es posible construir una ciudad entera a lo Sostenibilista. Puede existir en cualquier sitio y a cualquier escala: desde un rascacielos, hasta una vivienda individual, o un interior; todo vale. Y puede acomodar cualquier gusto: al Verde se le moldea como a un peinado: largo y mullido, compacto a lo afro, parcialmente afeitado creando ornamentos…
3.2 Los edificios Verdes pueden ser Tinglados Decorados o Edificios Pato, y hay ejemplos peculiares que pueden ser simultáneamente ambos dando lugar al Pato Decorado.
3.3 El Verde deberá incorporarse como el sexto principio dentro de los cinco puntos de la arquitectura de Le Corbusier, y como cuarto pilar a la terna de Vitruvio: Venustas, Utilitas, Firmitas + Sustenabilitas.
![Il Monumento Continuo e Sostenibile, NewYork [© Original Superstudio, cortesía de Adolfo Natalini] | st-ar.nl Il Monumento Continuo e Sostenibile, NewYork [© Original Superstudio, cortesía de Adolfo Natalini] | st-ar.nl](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2011/06/7_Monumento-Continuo.jpg)
3.4 El producto construido (…) de la Sostenibilidad no es la arquitectura sostenible, sino lo Verde.
Lo Verde es lo que queda después que la sostenibilidad haya seguido su curso o, más concretamente, lo que se coagula mientras la Sostenibilidad esta ocurriendo: su secuela. (1)
3.5 Green is the New Black.
4. Religión
4.1 El Verde funciona como la fe. La Iglesia católica pronto añadirá San Verde (o San Eco) a su santoral. San Verde protege a los arquitectos verdes y les guía en la dirección sostenible. Si le rezamos todos los días San Verde recompensará nuestras plegarias: los políticos obtendrán más votos, los arquitectos ganarán más concursos y las compañías venderán más productos.

4.2 El Verde actúa de maneras misteriosas… Los arquitectos no-sostenibles se hacen llamar Verdes, sin embargo los que actúan consecuentemente con la sostenibilidad, no están cómodos con el apodo.
4.3 Oh Señor, bendice a los daltónicos que ven más Verde que los otros y da esperanza a los que por el contrario lo verán en rojo.
4.4 El Verde ha adquirido carácter confesional. Cuanto mas culpables seamos, mas Verde lo intentamos. La apariencia Eco/Verde es indirectamente proporcional a sus logros sostenibles. El Verde ha conseguido reducir todo lo que importa a un solo problema, y a una sola solución: Verde. El Verde es capaz de absolver todos nuestros pecados.
4.5 El Verde es doblemente milagroso. Como si pretendiéramos curar el cáncer con aspirinas, el Verde funciona como fórmula prodigiosa que convierte en sostenible todo lo que toca. Además puede camuflar los diseños más desafortunados. ‘De noche todos los gatos son pardos’. Una fachada Verde fea será siempre mejor aceptada que un edificio feo.
4.6 El Verde es capaz de iluminarnos retroactivamente. Los arquitectos reescribimos nuestra historia de acuerdo a la sostenibilidad; lo que hicimos una vez con sentido común, le podemos llamar ahora sostenible; de manera inconsciente ya estaban bajo los efectos del Verde… como verdaderos visionarios.
5. Ambigüedad
5.1 Sin embargo el Verde esconde una dimensión perversa… Como en una película de David Lynch, todo parece estar en perfecta calma, pero hay algo inquietante… pudriéndose… Lo Verde es la mentira compartida, el consenso secreto, el crimen perfecto. Todos sabemos que no puede ser tan bueno, ni tan fácil, pero ¿qué mas da? El Verde vende, y hay suficiente para todos. Una nueva clase de intimidación amistosa: Eco-terrorismo.

5.2 El Verde sufre de trastorno de personalidad múltiple; los Gurús del Green, los Eco-Salvadores, los seguidores de lo Verde…. predican los mas variopintos argumentos totalmente contradictorios e incompatibles entre sí. Pero esto parece no suponer un problema, siempre que el argumento sea Verde, porque a todo el mundo le gusta –o ha de gustar- el Verde, y si no es así, es que son seres humanos aberrantes. La necesidad exponencial de aceptación popular hace del Verde el instrumento excelente. Green: I Like
5.3 El diccionario de Microsoft para Word en castellano indica los siguientes sinónimos para Verde: obsceno, picante, indecente, indecoroso, impúdico, deshonesto, escabroso y libre. En inglés, aparte de los referentes a su color ofrece: inmaduro e inexperto.
5.4 Here we are now, entertainers.
6. Apéndice
La relación entre los arquitectos y el Verde recuerda al “Descubrimiento” de América; no sólo el “Nuevo Mundo” ya estaba ahí, sino que la mayoría se quedan como Colón… convencidos de que habían llegado a las Indias.
Parábola
La crisis económica y el hambre creciente de identidad aceleraron la creación de la Ciudad Verde. En la Ciudad Verde todas las empresas cambiaron sus logotipos al color verde, sólo vendían Eco-productos y ofrecían servicios Eco-friendly. Sus habitantes vivían en una saludable lucha por ser el más verde. En la Ciudad Verde las centrales nucleares eran sostenibles. Las películas en blanco y negro eran verdes también. En la Ciudad Verde los poderes del Verde eran tan heroicos que podían remendar las vergüenzas del pasado: los campos de concentración, el muro de Berlín…, cualquier momento de la historia podía volverse sostenible de manera retroactiva. El Verde adquirió estatus confesional y podía absolver cualquier pecado.
En la Ciudad Verde los uniformes de soldados eran la última moda, Hulk era el hombre del año y la Zona de Chernóbil el eco-destino vacacional más solicitado. Los arquitectos estaban súper excitados con el Verde. Fachadas verdes, cubiertas verdes, particiones verdes… Todo lo que se podía cubrir de Verde se cubría de Verde. Pero detrás de las cámaras la burbuja Verde crecía y crecía desmesuradamente… Nadie se atrevía a hablar de ello y en un ataque de avaricia, temiendo el final de esta gallina de los huevos de oro, los arquitectos empezaron usar el Verde frenética e incontroladamente.
La Ciudad Verde se transformó en un continuo campo de golf. La confusión era colosal, reinaba el descontrol y en un ataque cual Saturno, la Ciudad Verde comenzó a devorar a sus habitantes. Pero entonces, y justo en ese momento, una segunda ilustración empezó a florecer… Los supervivientes empezaron a razonar, a ver más claro, a no necesitar ver el Verde para creer en la sostenibilidad, al igual que tampoco necesitaban ver columnas para creer en la estabilidad estructural –y la Ciudad Verde se fue extinguiendo lentamente… Esta mucosa fue limpiada, los partidos verdes ya no eran necesarios y McDonlad’s volvía a ser rojo.

El Sueño de la Razón Produce Monstruos, Verdes y Peludos Monstruos.
Beatriz Ramo – STAR strategies + architecture
(1) Tomado de Junkspace-Espacio Basura de Rem Koolhaas: Substituyendo Espacio Basura por Verde y Modernidad por Sostenibilidad.
[:gl]
0. Introdución
Actualmente a ‘sustentabilidade’ comparte moitos atributos divinos con Deus: ser supremo, omnipotente, omnipresente, e omnisciente; creador e xuíz, protector, e (…) salvador do universo e da humanidade. E do mesmo xeito que Deus, conta con millóns de crentes. Como nós, os humanos, somos seres simples e desconfiados e necesitamos de imaxes para poder afirmar as nosas crenzas, o Verde (o Eco, o Green), aparecéusenos para personificar a sustentabilidade, para converterse na súa encarnación no mundo real. Pero poida que a sustentabilidade, do mesmo xeito que Deus, non teña unha forma concreta, nin sequera unha cor…
1. Emancipación
1.1 A palabra ‘sustentabilidade’ foi maltratada, insultada e sometida a todo tipo de vexacións por parte de arquitectos, políticos, publicistas… en xeral, por todo o mundo. A musical harmonía deste trío perfecto – ambiental, económico e social – foi eclipsada por unha actuación en solitario do ambiental dedicada ao Verde.

1.2 Neste intento desesperado de dar forma a toda unha ideoloxía o Verde resultou ser a representación máis rápida e simple da sustentabilidade. O Verde é o único símbolo capaz de manter o ritmo frenético, a impaciencia e a sede por imaxes da sociedade actual; unha sustentabilidade ao Lady Gaga: efectista, indiscreta, gráfica, sensacionalista… Neste duro esforzo por alegorizar á sustentabilidade, o Verde emancipouse como a súa caricatura.

1.3 A simplificación do concepto inicial é tan extrema que o Verde nin sequera necesita ser natureza, ou natural; pode ser plástico ou pintado. Mira ao redor… fachadas verdes, McDonald\’s verdes, miles de produtos, Eco, particiones verdes, publicidade verde, páxinas Web Eco, escaparate verdes… A cidade Verde xa está aquí.
2. Función
2.1 Se os edificios icónicos simplemente tiñan que ser icónicos, os edificios verdes simplemente han de ser Verdes. Non pode ser máis superficial: o Verde como función. O Verde permite que a sustentabilidade poida comprarse por metro cadrado, poida pintarse nunha parede, ou pegarse a un muro. A sustentabilidade engadirase aos filtros de Photoshop para a seguinte versión CS6: Ctrl Green. Do mesmo xeito que a arquitectura icónica, a arquitectura Verde tamén proporciona a moi cobizada identidade; identidade xenérica.

2.2 Aínda que inicialmente fose pensada coa mellor das intencións, calquera boa idea na sociedade actual, necesita ser simplificada a unha décima parte e baleirada de todo contido para poder ser comercializada con éxito entre as masas. Ata podería entenderse como un proceso accesible, democrático…; do mesmo xeito que unha imitación dun bolso de Prada permite a moitas mais mulleres achegarse á sensación Prada e levar o seu status.
2.3 O archirepetido pretexto escusando a sobredose de Verdes, Ecos e Nature-friendly’s alegando que ‘polo menos a xente conciencíase da sustentabilidade’ fixo efecto, se o efecto considérase sacar tallada do asunto: os produtos Verdes soben en índice de vendas, os xurados de concursos emociónanse ao ler as historias Eco-épicas dos proxectos, e os políticos saben que apostando polo Verde obterán mais simpatizantes. Pero o Verde conseguiu desviar a atención do que realmente importa. Eco-demagoxia impecable.
2.4 Se todas as propostas e visións para o futuro da cidade e os concursos de arquitectura gañado baixo os efectos do Verde executásense, a cidade transformaríase nunha versión sofisticada do estado actual da Zona morta de Chernóbil. (Véxase Pripyat na primavera).

3. Estilo
3.1 Movemento Moderno, Postmodernismo, Deconstructivismo… Definitivamente atopámonos agora no Sostenibilismo. A diferenza dos estilos anteriores, todos os arquitectos podes ser Sostenibilistas: os vangardistas, os comerciais, os mozos, os establecidos… Ademais o Sostenibilismo non é un estilo exclusivo e pode ser combinado cos outros estilos: Eco-Deconstructivismo, Green-Postmodernismo… É O estilo democrático. As revistas de arquitectura e os folletos comerciais han atopado por fin unha linguaxe común: o Verde. O Verde é tamén o punto común entre o arquitecto, o cliente, o promotor, e o usuario. O Verde elimina as discrepancias. É fantástico, é o salvador da Torre de Babel. Finalmente poderemos alcanzar os Ceos. Por primeira vez atopámonos ante un verdadeiro Estilo Internacional; desde Madrid, a Copenhague, pasando por Dallas ou Istambul. O Sostenibilismo é tan superior que funciona en calquera lugar; é o estilo gañador, o campión global, -aínda que precisamente este feito faille terriblemente insustentable. A diferenza dos outros estilos –imaxina unha cidade deseñada totalmente desde o Deconstructivismo…- é posible construír unha cidade enteira ao Sostenibilista. Pode existir en calquera sitio e a calquera escala: desde un rañaceos, ata unha vivenda individual, ou un interior; todo vale. E pode acomodar calquera gusto: ao Verde moldéaselle como a un peiteado: longo e abrandado, compacto ao afro, parcialmente afeitado creando ornamentos…
3.2 Os edificios Verdes poden ser Andrómenas Decoradas ou Edificios Pato, e hai exemplos peculiares que poden ser simultaneamente ambos dando lugar ao Pato Decorado.
3.3 O Verde deberá incorporarse como o sexto principio dentro do cinco puntos da arquitectura de Lle Corbusier, e como cuarto alicerce á terna de Vitruvio: Venustas, Utilitas, Firmitas +Sustenabilitas.

3.4 O produto construído (…) da Sustentabilidade non é a arquitectura sustentable, senón o Verde.
O Verde é o que queda despois que a sustentabilidade seguise o seu curso ou, máis concretamente, o que se coagula mentres a Sustentabilidade esta ocorrendo: a súa secuela. (1)
3.5 Green is the New Black.
4. Relixión
4.1 O Verde funciona como a fe. A Igrexa católica pronto engadirá San Verde (ou San Eco) ao seu santoral. San Verde protexe aos arquitectos verdes e guíalles na dirección sustentable. Se lle rezamos todos os días San Verde recompensará as nosas pregarias: os políticos obterán máis votos, os arquitectos gañarán máis concursos e as compañías venderán máis produtos.

4.2 O Verde actúa de maneiras misteriosas… Os arquitectos non-sustentables fanse chamar Verdes, con todo os que actúan consecuentemente coa sustentabilidade, non están cómodos co alcume.
4.3 Oh Señor, bendí aos daltónicos que ven máis Verde que os outros e dá esperanza aos que pola contra o verán en vermello.
4.4 O Verde adquiriu carácter confesional. Canto mais culpables sexamos, mais Verde tentámolo. A aparencia Eco/Verde é indirectamente proporcional aos seus logros sustentables. O Verde conseguiu reducir todo o que importa a un só problema, e a unha soa solución: Verde. O Verde é capaz de absolver todos os nosos pecados.
4.5 O Verde é dobremente milagroso. Coma se pretendésemos curar o cancro con aspirinas, o Verde funciona como fórmula prodixiosa que converte en sustentable todo o que toca. Ademais pode camuflar os deseños máis desafortunados. ‘De noite todos os gatos son pardos’. Unha fachada Verde fea será sempre mellor aceptada que un edificio feo.
4.6 O Verde é capaz de iluminarnos retroactivamente. Os arquitectos reescribimos a nosa historia de acordo á sustentabilidade; o que fixemos unha vez con sentido común, podémoslle chamar agora sustentable; de maneira inconsciente xa estaban baixo os efectos do Verde… como verdadeiros visionarios.
5. Ambigüidade
5.1 Con todo o Verde esconde unha dimensión perversa… Como nunha película de David Lynch, todo parece estar en perfecta calma, pero hai algo inquietante… podrecéndose… O Verde é a mentira compartida, o consenso secreto, o crime perfecto. Todos sabemos que non pode ser tan bo, nin tan fácil, pero que mais dá? O Verde vende, e hai suficiente para todos. Unha nova clase de intimidación amigable: Eco-terrorismo.

5.2 O Verde sofre de trastorno de personalidade múltiple; os Gurús do Green, o Eco-Salvadores, os seguidores do Verde…. predican os mais variados argumentos totalmente contraditorios e incompatibles entre si. Pero isto parece non supor un problema, sempre que o argumento sexa Verde, porque a todo o mundo gústalle –ou ha de gustar- o Verde, e se non é así, é que son seres humanos aberrantes. A necesidade exponencial de aceptación popular fai do Verde o instrumento excelente. Green: I Like
5.3 O dicionario de Microsoft para Word en castelán indica os seguintes sinónimos para Verde: obsceno, picante, indecente, indecoroso, impúdico, deshonesto, escabroso e libre. En inglés, á parte dos referentes á súa cor ofrece: inmaturo e inexperto.
5.4 Here we are now, entertainers.
6. Apéndice
A relación entre os arquitectos e o Verde lembra ao “Descubrimento” de América; non só o “Novo Mundo” xa estaba aí, senón que a maioría quedan como Colón… convencidos de que chegaran ás Indias.
Parábola
A crise económica e a fame crecente de identidade aceleraron a creación da Cidade Verde. Na Cidade Verde todas as empresas cambiaron os seus logotipos á cor verde, só vendían Eco-produtos e ofrecían servizos Eco-friendly. Os seus habitantes vivían nunha saudable loita por ser o máis verde. Na Cidade Verde as centrais nucleares eran sustentables. As películas en branco e negro eran verdes tamén. Na Cidade Verde os poderes do Verde eran tan heroicos que podían remendar as vergoñas do pasado: os campos de concentración, o muro de Berlín…, calquera momento da historia podía volverse sustentable de maneira retroactiva. O Verde adquiriu status confesional e podía absolver calquera pecado. Na Cidade Verde os uniformes de soldados eran a última moda, Hulk era o home do ano e a Zona de Chernóbil o eco-destino vacacional máis solicitado. Os arquitectos estaban súper excitados co Verde. Fachadas verdes, cubertas verdes, particiones verdes… Todo o que se podía cubrir de Verde cubríase de Verde. Pero detrás das cámaras a burbulla Verde crecía e crecía desmesuradamente… Ninguén se atrevía a falar diso e nun ataque de avaricia, temendo o final desta galiña dos ovos de ouro, os arquitectos empezaron usar o Verde frenética e incontroladamente. A Cidade Verde transformouse nun continuo campo de golf. A confusión era colosal, reinaba o descontrol e nun ataque cal Saturno, a Cidade Verde comezou a devorar aos seus habitantes. Pero entón, e xusto nese momento, unha segunda ilustración empezou a florecer… Os sobreviventes empezaron a razoar, a ver máis claro, a non necesitar ver o Verde para crer na sustentabilidade, do mesmo xeito que tampouco necesitaban ver columnas para crer na estabilidade estrutural –e a Cidade Verde foise extinguindo lentamente… Esta mucosa foi limpada, os partidos verdes xa non eran necesarios e McDonlad’s volvía ser vermello.

O Soño da Razón Produce Monstros, Verdes e Peludos Monstros.
– – –
(1) Tomado de Junkspace-Espacio Basura de Rem Koolhaas: Substituindo Espacio Basura por Verde y Modernidad por Sostenibilidad.
Beatriz Ramo – STAR strategies + architecture
[Participara como ponente en International Architecture Festival em3 2011][:en]
0. Introduction
Sustainability currently shares many qualities with God; supreme concept, omnipotent, omnipresent, and omniscient; creator and judge, protector, and (…) saviour of the universe and the humanity. And, like God, it has millions of believers. SAs we, the humans, are simple beings and desconfiados and need of images to be able to affirm our beliefs, the Green (the Echo, the Green), has appeared us for personificar the sustainability, to turn into his encarnación in the real world. But it can that the sustainability, to the equal that God, do not have a concrete form, not even a colour…
1. Emancipation
In a desperate attempt to give shape to an all-encompassing ideology the Green proves to work as the quickest and easiest representation of sustainability. The Green is the only symbol able to keep pace with today’s lack of patience and hunger for images; a Lady Gaga-Sustainability: effective, noticeable, creative, sensationalist. In a persistent effort to become the allegory of Sustainability, Green has been emancipated as its caricature.

1.2 In this desperate attempt to give form to all an ideology the Green has resulted to be the fastest representation and simple of the sustainability. The Green is the only able symbol to keep the frantic rhythm, the impatience and the thirst by images of the current society; a sustainability to the Lady Gaga: efectista, indiscreta, graphic, sensationalistic… In this hard effort for allegorizing to the sustainability, the Green has emancipado like his caricature.

1.3 The simplification of the initial concept is so extreme that the Green not even needs to be nature, or natural; it can be plastic or painted. It looks around… green façades, McDonald’s green, thousands of products, Echo, green partitions, green advertising, pages Web Echo, green shop window… The Green city already is here.
2. Function
If the Iconic buildings simply needed to be iconic, the Green buildings simply need to be green. Green as a function. Green allows sustainability to be bought per m2, or to be painted on, or glued on. Sustainability is a Photoshop filter in CS6: Ctrl+Green.

2.2 Although initially it was thought with the best of the intentions, any good idea in the current society, need to be simplified to a tenth part and vaciada of all contained to be able to be commercialised successfully between the masses. Until it could understand like an accessible process, democratic…; to the equal that an imitation of a bag of Prada allows to many but women approach to the feeling Prada and carry his status.
2.3 The archirepetido pretext excusando the overdose of Greens, Echos and Nature-friendly’s alleging that ‘at least the people consciousness of the sustainability’ has done effect, if the effect considers take out cut of the subject: the Green products go up in index of sales, the juries of contests thrill when reading the histories Echo-epics of the projects, and the politicians know that betting by the Green will obtain but simpatizantes. But the Green has achieved to divert the attention of what really matters. Echo-flawless demagogy.
2.4 If all the proposals and visions for the future of the city and the contests of architecture won under the effects of the Green executed , the city would transform in a sophisticated version of the current state of the dead Zone of Chernóbil. (See Pripyat in spring).

3. Style
3.1 Modern Movement, Postmodernism, Deconstructivismo… Definitively find us now in the Sostenibilismo. Unlike the previous styles, all the architects can be Sostenibilistas: the vanguardistas, the commercial, the youngsters, the established… Besides the Sostenibilismo is not an exclusive style and can be combined with the others styles: Echo-Deconstructivismo, Green-Postmodernism… Is THE democratic style. The magazines of architecture and the commercial brochures have found at last a common language: the Green. The Green is also the common point between the architect, the customer, the promoter, and the user. The Green deletes the discrepancies. It is fantastic, is the saviour of the Tower of Babel. Finally we will be able to reach the Skies. For the first time we find us in front of a true International Style; from Madrid, to Copenhagen, going through Dallas or Istanbul. The Sostenibilismo is so upper that works in any place; it is the winning style, the global champion, -although precisely this fact does him terribly insostenible. Unlike the others styles –imagines a city designed totally from the Deconstructivismo…- It is possible to build a whole city to the Sostenibilista. It can exist in any place and to any scale: from a skyscraper, until an individual house, or an interior; all voucher. And it can accommodate any taste: to the Green him moldea as to a combed: long and mullido, compact to the afro, partially shaved creating ornaments…
3.2 The Green buildings can be Tinglados Decorated or Buildings Duck, and there are peculiar examples that can be simultaneously both giving place to the Duck Decorated.
3.3 The Green will have to incorporate like the sixth principle inside the five points of the architecture of Him Corbusier, and like fourth pillar to the triple of Vitruvio: Venustas, Utilitas, Firmitas + Sustenabilitas.

3.4 The product built (…) of the Sustainability is not the sustainable architecture, but the Green.
The Green is what remains afterwards that the sustainability have continued on its course or, more specifically, what congeals while the Sustainability this occurring: his sequela. (1)
3.5 Green is the New Black.
4. Religion
4.1 The Green works like the faith. The Catholic Church soon will add Saint Green (or Saint Echo) to his santoral. Saint Green protects to the green architects and guides them in the sustainable direction. If we pray him all the Saint days Green recompensará ours plegarias: the politicians will obtain more votes, the architects will win more contests and the companies will sell more products.

5. Ambiguity
5.1 However the Green hides a perverse dimension… As in a film of David Lynch, everything seems to be in perfect calm, but there is something inquietante… rotting… The Green is the lie shared, the secret consensus, the perfect crime. All know that it can not be so good, neither so easy, but what but gives? The Green sells, and there is sufficient for all. A new class of friendly intimidation: Echo-terrorism.

5.2 The Green suffers of disorder of multiple personality; the Gurús of the Green, the Echo-Saviours, the followers of the Green…. They preach the but variopintos arguments totally contradictory and incompatible between himself. But this seems not supposing a problem, whenever the argument was Green, because to all the world likes him –or has to like- the Green, and if it is not like this, is that they are aberrant human beings. The exponential need of popular acceptance does of the Green the excellent instrument. Green: I Like
5.3 The dictionary of Microsoft for Word in Spanish indicates the following synonymous for Green: obscene, spicy, indecent, indecoroso, impúdico, dishonest, escabroso and free. In English, apart from the referents to his colour offers: immature and inexperto.
5.4 Here we plough now, entertainers.
6. Appendix
The relation between the architects and the Green remembers to the “Discovery” of America; no only the “New World” already was here, but the majority remain like Columbus… convinced that they had arrived to the Indians.
Parabola
The economic crisis and the hambre increasing of identity accelerated the creation of the Green City. In the Green City all the companies changed his logos to the green colour, only sold Echo-products and offered services Echo-friendly. His inhabitants lived in a healthy fight for being the greenest. In the Green City the nuclear head offices were sustainable. The films in black and white were green also. In the Green City the powers of the Green were so heroic that could patch the shames of the past: the fields of concentration, the wall of Berlin…, any moment of the history could go back sustainable of retroactive way. The Green purchased status confesional and could absolve any sin. In the Green City the uniforms of soldiers were the last fashion, Hulk was the man of the year and the Zone of Chernóbil the echo-destination vacacional more requested. The architects were súper aroused with the Green. Green façades, green covers, green partitions… All what could cover of Green covered of Green. But behind the cameras the Green bubble grew and grew desmesuradamente… Anybody dared to speak of this and in an attack of avarice, fearing the end of this hen of the eggs of gold, the architects began to use the Green frantic and incontroladamente. The Green City transformed in a continuous field of golf. The confusion was colossal, reigned the descontrol and in an attack cual Saturn, the Green City began to devour to his inhabitants. But then, and just in this moment, a second illustration began to flower… The survivors began to reason, to see clearer, to not needing see the Green to believe in the sustainability, to the equal that neither needed to see columns to believe in the structural stability –and the Green City went extinguishing slowly… This mucosa was cleaned, the green parties no longer were necessary and McDonlad’s went back to be red.

The Dream of the Reason Produces Monsters, Green and Hairy Monsters.
– – –
(1) Taken of Junkspace-Space Rubbish of Rem Koolhaas: Substituindo Space Rubbish by Green and Modernity by Sustainability.
Beatriz Ramo – STAR strategies + architecture
[Participara como ponente en International Architecture Festival em3 2011]
O’Mighty Green – by Beatriz Ramo – STAR strategies + architecture
All images © STAR strategies + architecture, 2011[:]




