[:es]
Cuentan que a Jørn Utzon le gustaba exclamar
“Nada hasta África”,
mientras observaba el mar desde lo alto de los acantilados donde se sitúa su primera casa en Can Lis, Mallorca. Tal vez sea esta expresión la mejor forma de describir el paisaje en el que se sitúa la casa, ya que aunque aquellos que la han visitado saben que se llega a la casa cruzando el pequeño barrio residencial de Porto Petro, el contexto de la casa es el acantilado y el mar, además del tiempo.
Un tiempo ancestral, primitivo, casi primigenio, un tiempo contradictoriamente atemporal. Utzon utilizó los materiales del lugar, bloques pétreos extraídos de las canteras cercanas, vigas y dinteles de hormigón armado y baldosas de arcilla acompañando las losas de piedra del suelo. Al fin y al cabo utilizó materiales comprados en los almacenes de construcción locales, pero que en las manos del maestro se convirtieron en arquitectura.
Su proyecto es en esa doble vertiente una síntesis del lugar, de un lugar amplio que engloba el paisaje, la artesanía, los materiales y la cultura del mediterráneo. La casa parece la de un pastor de la Grecia clásica y al mismo tiempo es un templo cretense, una ruina descubierta en un yacimiento y una atalaya para ver el horizonte. Es todas esas cosas y ninguna de ellas.
Pero sí es una máquina para ver el Mediterráneo, que juega con la luz del mar que se queda atrapada en las ranuras que la sierra abrió en las piedras al ser cortadas y que Utzon no dejó a los albañiles lijar para mantener esa honestidad de la antigüedad.

Es una decisión que puede acercarse a la tomada por Álvaro Siza en el auditorio de Llinás del Vallés, donde sus los ladrillos han sido colocados al revés mostrando su reverso, con el código de fabricación y las marcas de la extrusionadora.
La textura gana a la abstracción industrial, remarcando lo vivo del material y su proceso de fabricación, a pesar de las máquinas, cercano al adobe primitivo. Y es por esa naturalidad por lo que la casa de Utzon es a un mismo tiempo antigua y moderna, atemporal, como lo es el mediterráneo y la propia África.

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Febrero 2016
[:gl]
Contan que a Jørn Utzon gustáballe exclamar
“Nada ata África”,
mentres observaba o mar desde o alto dos cantís onde se sitúa a súa primeira casa en Can Lis, Mallorca. Talvez sexa esta expresión a mellor forma de describir a paisaxe no que se sitúa a casa, xa que aínda que aqueles que a visitaron saben que se chega á casa cruzando o pequeno barrio residencial de Porto Petro, o contexto da casa é o cantil e o mar, ademais do tempo.
Un tempo ancestral, primitivo, case primigenio, un tempo contraditoriamente atemporal. Utzon utilizou os materiais do lugar, bloques pétreos extraídos das canteiras próximas, vigas e dinteles de formigón armado e baldosas de arxila acompañando as laxas de pedra do chan. Á fin e ao cabo utilizou materiais comprados nos almacéns de construción locais, pero que nas mans do mestre convertéronse en arquitectura.
O seu proxecto é nesa dobre vertente unha síntese do lugar, dun lugar amplo que engloba a paisaxe, a artesanía, os materiais e a cultura do mediterráneo. A casa parece a dun pastor da Grecia clásica e ao mesmo tempo é un templo cretense, unha ruína descuberta nun xacemento e unha atalaia para ver o horizonte. É todas esas cousas e ningunha delas.
Pero si é unha máquina para ver o Mediterráneo, que xoga coa luz do mar que queda atrapada nas ranuras que a serra abriu nas pedras ao ser cortadas e que Utzon non deixou aos albaneis lijar para manter esa honestidade da antigüidade.

É unha decisión que pode achegarse á tomada por Álvaro Siza no auditorio de Llinás do Vallés, onde os seus os ladrillos foron colocados ao revés mostrando o seu reverso, co código de fabricación e as marcas da extrusionadora.
A textura gaña á abstracción industrial, remarcando o vivo do material e o seu proceso de fabricación, a pesar das máquinas, próximo ao adobe primitivo. E é por esa naturalidade polo que a casa de Utzon é a un mesmo tempo antiga e moderna, atemporal, como o é o mediterráneo e a propia África.

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Febreiro 2016
[:en]
They tell that it liked to exclaim Jørn Utzon
“At all up to Africa”,
while it was observing the sea from the top of the cliffs where his first house places in Can Lis, Majorca. Maybe it is this expression the best way of describing the landscape in the one that places the house, since though those who have visited her know that it comes near to the house crossing the small residential neighborhood of I Carry Petro, the context of the house is the cliff and the sea, besides the time.
An ancient, primitive, almost original time, a time contradictory atemporal. Utzon used the local materials, stony blocks extracted from the nearby quarries, girders and lintels of reinforced concrete and tiles of clay accompanying the slabs of stone of the soil. In the end it used materials bought in the local stores of construction, but that in the hands of the teacher turned into architecture.
His project is in this double slope a local synthesis, of a wide place that includes the landscape, the crafts, the materials and the culture of the Mediterranean one. The house looks like it of a shepherd of the classic Greece and at the same time it is a Cretan temple, a ruin discovered in a deposit and a watchtower to see the horizon. It is all these things and none of them.
But yes it is a machine to see the Mediterranean, which plays with the light of the sea that remains caught in the grooves that the saw opened in the stones on having been cut and that Utzon did not leave the bricklayers to sand to support this honesty of the antiquity.

It is a decision that can approach the seizure for Álvaro Siza in Llinás del Vallés’s audience, where his bricks have been placed upside-down showing his back, with the code of manufacture and the brands of the extrusionadora.
The texture wins to the industrial abstraction, noticing the alive of the material and his manufacturing process, in spite of the machines, near to the primitive adobe. And it is for this naturalness for what Utzon’s house is to the same time ancient and modern, atemporal, since it it is the Mediterranean one and the own Africa

Íñigo García Odiaga. Architect
San Sebastián. February 2016
[:]




