[:es]
“Pide que el camino sea largo.
Que muchas sean las mañanas de verano
en que llegues —¡con qué placer y alegría!—
a puertos nunca vistos antes.”(C. Kavafis: Ítaca)
El anhelo por conocer la gran Roma seguramente llevó al gallego Ramón Vázquez Molezún (1922-93) a la ciudad eterna tras la obtención de una beca de posgrado para la Academia. Pero, escuchando los consejos de Kavafis en Ítaca, no apresuró su viaje sino que dilató su estancia entre 1949 y 1954, ansioso por descubrir lo que entonces la España de autarquía y posguerra le negaba. Lo que pudo ser interés, inicialmente, se convirtió en una auténtica pasión; y acaso, más tarde, en toda una forma de vivir.
Me atrevería a decir que la casa que se hizo construir en la playa de Beluso en Bueu, conocida como “La Roiba” (1969), es el hábitat apropiado para un viajero. La ría de Pontevedra en la que se había criado de niño iba a significar el retorno al hogar tras un largo, largo viaje, de casi cincuenta años de vida nada menos, acompañado ahora ya de su propia familia. Todo aquel tiempo transcurrido le había servido para entender que la vida es un mero tránsito, para el que apenas se precisa equipaje. Y lo sabía de veras, pues se recorrió media Europa a bordo de su querida Lambretta, una moto que solía fotografiar, cual fiel compañera de aventuras, junto a los edificios (modernos y antiguos) que iba visitando.
“La Roiba” se levantó sobre unos muros de contención de una antigua fábrica de salazón que permanecían en el lugar elegido por el arquitecto. Aquellos restos se aceptaron como propios, sirviendo de firme ancla a la casa que iba a reposar encima. Uno de pronto recuerda a Ridolfi adoptando una actitud semejante en su “villino Alatri”, que justo acababa de terminase en la Roma recién descubierta por Vázquez Molezún a su llegada. Solo que aquí, en su paisaje natal, el arquitecto coruñés quería afirmar los valores naturales del lugar, dejándose impregnar por el oleaje, por las rachas de viento del océano, por la luz que se filtra entre las fugitivas nubes de la costa gallega. Aunque a menudo se alude a la metáfora del barco varado, nada hay aquí de “arquitectura por la arquitectura”, sino todo lo contrario: es la antítesis del magnífico Club Náutico de San Sebastián (1928), de Aizpurúa y Labayen.
Más que una casa, es un refugio, una promesa de habitar rozando la experiencia náutica. El escaso equipaje del viajero no demanda espacio para grandes posesiones en su interior, solo lo imprescindible. Una escueta terraza para sentir ese contacto íntimo con el lugar, unos vidrios a la altura de la vista para disfrutar del panorama mientras se descansa sentado en su exiguo salón, algunos camarotes donde pasar la noche. Abajo, un espacio de almacén para sus barcas, confinado por los vetustos muros que nunca llegaron a impedir la entrada del mar cuando éste llamaba a la puerta. Solo el color blanco y el gesto inclinado de su tejado, única diagonal de su perfil, revela su predisposición a erigirse en una casa, levantando su volumen como lo hacen las velas de las pequeñas embarcaciones; aunque, en realidad, ese espacio elevado de la casa es el verdadero puente de mando, el reducto del capitán Molezún. Ese hombre que un día quiso hacerse viajero sin saber que, en el fondo, acabaría siendo marinero.
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. julio 2014
[:en]
“He asks that the way is long.
That many are the summer mornings
in which you come – with what pleasure and happiness! –
to ports never seen before.”
(C. Kavafis: Ítaca)
The longing for knowing the great Rome surely took the Galician Ramon Vázquez Molezún (1922-93) to the eternal city after the obtaining of a scholarship of posgrado for the Academy. But, listening to Kavafis’s advices in Ítaca, he did not hurry his trip but it expanded his stay between 1949 and 1954, eager to discover what at the time the Spain of autarchy and postwar period was denying to him. What could be an interest, initially, turned into an authentic passion; and perhaps, later, in the whole way of living.
I would dare to say that the house that was made construct in Beluso’s beach in Bueu known as “La Roiba” (1969), is the habitat adapted for a traveler. Her laugh at Pontevedra in the one that had grown up of child it was going to mean the return to the home after a long, long trip, of almost fifty years of life nothing less, accompanied now already of his own family. All that passed time had served him to understand that the life is a mere traffic, for the one that you upset it needs baggage. And it knew it in deed, so there crossed half An Europe on board of his dear Lambretta, a motorcycle that was in the habit of coming out in photographs, which faithful companion of adventures, close to the buildings (modern and ancient) that he was visiting.
“La Roiba” got up on a few walls of containment of a former factory of salting that they were remaining in the place chosen by the architect. Those remains were accepted like own, using as firm anchor to the house that was going to rest above. One suddenly resembles Ridolfi adopting a similar attitude in his “villino Alatri”, that just finish of was ending in the Rome newly discovered by Vázquez Molezún at his arrival. Only that here, in his natal landscape, the architect wanted to affirm the natural local values, being left to impregnate for the surge, for the wind squalls of the ocean, for the light that filters between the fugitive clouds of the Galician coast. Though often one alludes to the metaphor of the aground ship, nothing is here of “architecture for the architecture”, but everything opposite: it is the antithesis of the magnificent Nautical Club of San Sebastian (1928), of Aizpurúa and Labayen.
More than a house, it is a refuge, a promise to live rubbing the nautical experience. The scanty baggage of the traveler does not demand space for big possessions in his interior, only the indispensable thing. A succinct terrace to feel this intimate contact with the place, a few glasses at a height of the sight to enjoy the panorama while it relies sat on his exiguous lounge, some berths where to happen the night. Below, a space of store for his boats, confined by the very old walls that never managed to prevent the entry of the sea when this one was calling to the door. Only the white color and the sloping gesture of his roof, the only diagonal of his profile, reveals his predisposition to be raised in a house, raising his volume it is done by the candles of the small crafts; though, actually, this high space of the house is the real bridge of control, the redoubt of the captain Molezún. This man that one day traveler wanted to do to him without knowing that, in the bottom, he would end up by being a sailor.
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor architect
valladolid. july 2014
[:gl]
“Pide que o camiño sexa longo.
Que moitas sexan as mañás de verán
en que chegues -¡con que pracer e alegría!-
a portos nunca vistos antes.”
(C. Kavafis: Ítaca)
O anhelo por coñecer a gran Roma seguramente levou ao galego Ramón Vázquez Molezún (1922-93) á cidade eterna tras a obtención dunha bolsa de posgrao para a Academia. Pero, escoitando os consellos de Kavafis en Ítaca, non apresurou a súa viaxe senón que dilatou a súa estanza entre 1949 e 1954, ansioso por descubrir o que entón a España de autarquía e posguerra lle negaba. O que puido ser interese, inicialmente, converteuse nunha auténtica paixón; e acaso, máis tarde, en toda unha forma de vivir.
Atreveríame a dicir que a casa que se fixo construír na praia de Beluso en Bueu, coñecida como “A Roiba” (1969), é o hábitat apropiado para un viaxeiro. A ría de Pontevedra na que se criara de neno ía significar o retorno ao fogar tras un longo, longa viaxe, de case cincuenta anos de vida nada menos, acompañado agora xa da súa propia familia. Todo aquel tempo transcorrido servíralle para entender que a vida é un mero tránsito, para o que apenas se precisa equipaxe. E sabíao de veras, pois se percorreu media Europa a bordo da súa querida Lambretta, unha moto que adoitaba fotografar, cual fiel compañeira de aventuras, xunto aos edificios (modernos e antigos) que ía visitando.
“A Roiba” ergueuse sobre uns muros de contención dunha antiga fábrica de salgadura que permanecían no lugar elixido polo arquitecto. Aqueles restos aceptáronse como propios, servindo de firme áncora á casa que ía repousar enriba. Un de pronto recorda a Ridolfi adoptando unha actitude semellante no seu villino Alatri”, que xusto remataba de rematase na Roma recén descuberta por Vázquez Molezún á súa chegada. Só que aquí, na súa paisaxe natal, o arquitecto coruñés quería afirmar os valores naturais do lugar, deixándose impregnar pola ondada, polos refachos de vento do océano, pola luz que se filtra entre as fuxitivas nubes da costa galega. Aínda que a miúdo se alude á metáfora do barco varado, nada hai aquí de “»arquitectura pola arquitectura”, senón todo o contrario: é a antítese do magnífico Club Náutico de San Sebastián (1928), de Aizpurúa e Labayen.
Máis que unha casa, é un refuxio, unha promesa de habitar rozando a experiencia náutica. A escasa equipaxe do viaxeiro non demanda espazo para grandes posesións no seu interior, só o imprescindible. Unha concisa terraza para sentir ese contacto íntimo co lugar, uns vidros á altura da vista para gozar do panorama mentres se descansa sentado no seu exiguo salón, algúns camarotes onde pasar a noite. Abaixo, un espazo de almacén para as súas barcas, confinado polos vetustos muros que nunca chegaron a impedir a entrada do mar cando este chamaba á porta. Só a cor branca e o xesto inclinado do seu tellado, única diagonal do seu perfil, revela a súa predisposición a erixirse nunha casa, levantando o seu volume como o fan as velas das pequenas embarcacións; aínda que, en realidade, ese espazo elevado da casa é a verdadeira ponte de mando, o reduto do capitán Molezún. Ese home que un día quixo facerse viaxeiro sen saber que, no fondo, acabaría sendo mariñeiro.
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doutor arquitecto
valladolid. xullo 2014
[:]




