
El campamento exige campo abierto, eventualidad y movimiento. Su fragilidad, ligereza y condición horizontal, se ha desplegado de forma análoga tanto en la campaña militar como el asentamiento vacacional, tanto en la emergencia como en la feria o el circo. El campamento fascina por su capacidad de nomadismo y su vocación efímera de alteración del paisaje: fascina su fugacidad. Existe sin embargo un arquetipo poco dado a la dinámica ambulante, una incorrección, una rareza surgida desde la huida y el estremecimiento: la iglesia de campaña.
Durante el periodo Nazi y después de la II Guerra Mundial se desarrollaron algunas rutas populares de peregrinación a través de territorio alemán1. Gottfried Böhm proyecta la iglesia de Nuestra Señora de la Victoria en Allgäu, una pequeña localidad de la Baviera pre-alpina muy cerca de la frontera con Austria2. Se trata de una iglesia ligera y desmontable, un campamento listo para instalar en los meandros del Camino. Diecinueve pabellones prefabricados y planta hexagonal se organizan de manera informal a modo de racimo espacial, un cluster, una situación que integra con naturalidad el eje cardinal entre el altar y la pila bautismal. Cada pabellón cuenta con una cubierta casetón y lucernario central superior, quedando pilares metálicos circulares, cerchas y tablero de chapa, sin revestimiento: la estructura es la arquitectura. Las unidades exteriores presentan menor altura y una de ellas (en la imagen) integra hábilmente el campanario como parte del lucernario equipado; la posición del altar se enfatiza desde la singularidad vertical de su cobertura.
Nos fascina la iglesia por su emotiva capacidad de convocatoria, su espiritualidad, al margen de su condición espacial o material: del escondite o la cueva al templo monumental; del aislamiento de la ermita a la centralidad de la catedral; de la infraestructura al santuario; de la escultura al campamento. Sin embargo, de todas ellas, el templo de campaña convoca una extraña conexión con los hombres y la naturaleza: no espera al peregrino sino que sale a su encuentro cuando éste se extravía; no es ajeno al paisaje en el que encuentra su hábitat, pero desaparece iterativo tras su desiderátum. La vaporosa imagen del templo como una luz intermitente, como un campamento para el espíritu, como un claro en el bosque a la espera de la parroquia errante.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Septiembre 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1. Pehnt, Wolfgang, «Gottfried Böhm«, Basel. Birkhäuser, 1999, págs. 90-91
2. Iglesia de peregrinación Nuestra Señora de la Victoria, Opfenbach-Wigratzbad, Allgäu, Gottfried Böhm y Michael Eberlein, 1972-76.

The camp demands opened field, contingency and movement. His fragility, lightness and horizontal condition, has spread out of analogous form so much in the military campaign as the vacation accession, both in the emergency and in the fair or the circus. The camp fascinates for his capacity of nomadism and his ephemeral vocation of alteration of the landscape: it fascinates his fleetingness. There exists nevertheless an archetype little started to the ambulant dynamics, an incorrectness, a rarety arisen from the flight and the shake: the church of campaign.
During the period Nazi and after the World War II some popular routes of peregrination developed across German territory1. Gottfried Böhm projects the church of Our Lady of the Victory in Allgäu, a small locality of the pre-Alpine Bavaria closely together of the border with Austria2. It is a question of a light and detachable church, a camp ready to install in the meanders of the Way. Nineteen prefabricated pavilions and hexagonal plant are organized in an informal way like spatial cluster, a cluster, a situation that integrates with naturalness the cardinal axis between the altar and the baptismal battery. Every pavilion possesses a cover casetón and lucernario central top, staying metallic circular props, cerchas and board of sheet, without coating: the structure is the architecture. The exterior units present minor height and one of them (in the image) integrates skilfully the belfry as part of the equipped skylight; the position of the altar is emphasized from the vertical singularity of his coverage.
The church fascinates us for his emotive capacity of summons, his spirituality, to the margin of his spatial or material condition: from the hiding place or the cave to the monumental temple; of the isolation of the hermitage to the central importance of the cathedral; from the infrastructure to the sanctuary; from the sculpture to the camp. Nevertheless, of all of them, the temple of campaign summons a strange connection with the men and the nature: it does not wait for the pilgrim but it goes out to his meeting when this one gets lost; it is not foreign to the landscape in the one that finds his habitat, but it disappears iterative after his desideratum. The vaporous image of the temple like an intermittent light, as a camp for the spirit, as the clear one in the forest to the wait of the errant parish.
Miguel Ángel Díaz Camacho. phD Architect
Madrid. September 2014.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1. Pehnt, Wolfgang, «Gottfried Böhm«, Basel. Birkhäuser, 1999, págs. 90-91
2. Church of peregrination Our Lady of the Victory, Opfenbach-Wigratzbad, Allgäu, Gottfried Böhm and Michael Eberlein, 1972-76.

O campamento esixe campo aberto, eventualidade e movemento. A súa fraxilidade, lixeireza e condición horizontal, despregouse de forma análoga tanto na campaña militar como o asentamento vacacional, tanto na emerxencia coma na feira ou o circo. O campamento fascina pola súa capacidade de nomadismo e a súa vocación efémera de alteración da paisaxe: fascina a súa fugacidade. Existe non obstante un arquetipo pouco dado á dinámica ambulante, unha incorrección, unha rareza xurdida dende a fuxida e o estremecemento: a igrexa de campaña.
Durante o período Nazi e despois da II Guerra Mundial desenvolvéronse algunhas rutas populares de peregrinación a través de territorio alemán1. Gottfried Böhm proxecta a igrexa da Nosa Señora de la Victoria en Allgäu, unha pequena localidade da Baviera pre-alpina moi preto da fronteira con Austria2. Trátase dunha igrexa lixeira e desmontable, un campamento listo para instalar nos meandros do Camiño. Dezanove pavillóns prefabricados e planta hexagonal organízanse de xeito informal a xeito de acio espacial, un cluster, unha situación que integra con naturalidade o eixe cardinal entre o altar e a pila bautismal. Cada pavillón conta cunha cuberta casetón e lucernario central superior, quedando piares metálicos circulares, cerchas e taboleiro de chapa, sen revestimento: a estrutura é a arquitectura. As unidades exteriores presentan menor altura e unha delas (na imaxe) integra habilmente o campanario como parte do lucernario equipado; a posición do altar resáltase dende a singularidade vertical da súa cobertura.
Fascínanos a igrexa pola súa emotiva capacidade de convocatoria, a súa espiritualidade, á marxe da súa condición espacial ou material: do escondedoiro ou a cova ao templo monumental; do illamento da ermida á centraliade da catedral; da infraestructura ao santuario; da escultura ao campamento. Non obstante, de todas elas, o templo de campaña convoca unha estraña conexión cos homes e a natureza: non espera ao peregrino senón que sae ao seu encontro cando este se extravía; non é alleo á paisaxe na que encontra o seu hábitat, pero desaparece iterativo tras o seu desiderátum. A vaporosa imaxe do templo como unha luz intermitente, como un campamento para o espírito, como un claro no bosque á espera da parroquia errante.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Setembro 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1. Pehnt, Wolfgang, «Gottfried Böhm«, Basel. Birkhäuser, 1999, págs. 90-91
2. Igrexa de peregrinación Nosa Señora de la Victoria, Opfenbach-Wigratzbad, Allgäu, Gottfried Böhm e Michael Eberlein, 1972-76.




